Honda Integra Type-R Matt Neal BTCC 2006

Honda Integra Type-R pojawiła się w wyścigach BTCC w 2005 roku wraz z niezależnym zespołem Team Halfords, z którym już w pierwszym sezonie startów nowego auta Matt Neal zdobył tytuł mistrza serii, a zespół wygrał w klasyfikacji zespołów, pokonując producencki zespół VX Racing (Vauxhall). Na kolejny rok Matt Neal pozostał w zwycięzkim zespole, natomiast miejsce drugiego kierowcy, którym dotychczas był Dan Eaves zajął Gordon Shedden. W sezonie 2006, podobnie jak rok wcześniej, rozganizowano 10 weekendów wyścigowych, z których w każdym odbywały się 3 wyścigi. Po 30 wyścigach mistrzem ponownie został Matt Neal, a Gordon Shedden znalazł się na 4. miejscu. Team Halfords wygrał w klasyfikacji zespołów pokonując tym razem fabryczny zespół Seata (Seat Sport UK).

Czekałem na ten model od czasu ukazania się serii British Touring Car Champions wydawnictwa Atlas. Pierwsze przecieki z eBay wskazywały, że model pomalowano zupełnie innym kolorem niż auto występowało w rzeczywistości, jednak okazało się, że była to wyłącznie wina zdjęć. Integra Type-R w standardach tej serii jest udanym modelem, ale odrobinę irytujące są zbyt duże lusterka i siatka w szybie po stronie kierowcy, której chyba lepiej gdyby nie było wcale.









Reklamy

Lola B10/60 Andrea Belicchi / Jean-Christophe Boullion / Guy Smith 24h Le Mans 2010

Rebellion Racing do wyścigu 24h Le Mans w roku 2010 przystąpił z dwoma autami Lola B10/60, startującymi w najwyższej klasie LMP1. Załoga Nicolas Prost/Neel Jani/Marco Andretti w klasyfikacjach zajęła 16. miejsce, ustępując jednemu z prototypów niższej klasy LMP2, natomiast Andrea Belicchi/Jean-Christophe Boullion/Guy Smith startowali z 19. miejsca. Oba prototypy nie ukończyły wyścigu odpadając z rywalizacji odpowiednio po 175 i 143 okrążeniach, a więc jeszcze przed półmetkiem zmagań.

Model załogi Andrea Belicchi/Jean-Christophe Boullion/Guy Smith przez długi czas znajdował się w świetnej cenie, która była delikatnie niższa niż załogi Nicolas Prost/Neel Jani/Marco Andretti. Przez dłuższy czas przyglądałem się modelowi, jednak zawsze odkładałem zakup na później, lecz z czasem przeczułem, że świetna oferta wkrótce zniknie i zdążyłem zanim stał się niedostępny. W przypadku modeli o chromowanych kolorach warto decydować się na zakup pełnoprawnych wydań IXO zamiast gazetowych, gdyż chromowane malowania wyglądają na tych modelach świetnie. Całość wygląda bardzo efektownie i wolę już nie przyglądać się za bardzo chociażby zabudowie kokpitu 🙂









Ford BA Falcon Warren Luff V8 Supercar Championship Series 2006

W sezonie 2005 Warren Luff wystartował w V8 Supercar jako drugi kierowca w dwóch wyścigach długodystansowych z zespołem Stone Brothers Racing, gdzie dzielił auto z Marcos’em Ambrose. W roku 2006 udało mu się ponownie znaleźć miejsce w stawce na cały sezon w zespole Britek Motorsport, założonym rok wcześniej przez Jason’a Bright, startującego wówczas dla Ford Performance Racing. W drugim aucie zmieniali się José Fernández i Tony Ricciardello. Warren Luff zakończył sezon na 27. miejscu, a najlepszy okazał się drugi z wyścigów na torze Hidden Valley Raceway, gdzie startując z pole position znalazł się na mecie na 4. miejscu. Po tym sezonie ponownie nie znalazł miejsca w roli podstawowego kierowcy, jednak udało mu się jeszcze tego dokonać w latach 2010-2011, a w późniejszych latach, startując jako drugi kierowca w czołowych zespołach, wygrać kilka wyścigów długodystansowych serii V8 Supercar.

Jak wspomniałem w poprzednim wpisie, ten model nie najlepiej przetrwał podróż. Podobnie jak model z 2004 nie posiadał fabrycznego blistra wewnątrz gablotki, jednak jako jedyny z tej dwójki oderwał się od podstawki, wyłamując łącznik z podstawką oraz miejsce jednej ze śrub w podwoziu. W efekcie złamały się elementy tylnego zawieszenia i odłamało jedno z lusterek oraz oderwał i podzielił na poszczególne części składający się z trzech elementów spojler. W kontakcie mailowym sprzedający okazał się na tyle w porządku, że postanowił udzielić mi rabatu na kolejne zakupy, całkiem sporego w stosunku do ceny końcowej modelu oraz jego zniszczeń. Z rabatu oczywiście skorzystałem, ale myślę, że sprzedający też dobrze na nim wyszedł, bo mając do wykorzystania rabat, podbiłem ceny wielu niewygranych przeze mnie modeli z jego aukcji. Kolejne modele, zgodnie z moimi wskazówkami, zabezpieczał już na czas wysyłki odpowiednio 🙂



Zgodnie z oczekiwaniami, model udało się posklejać na tyle, że z zewnątrz nie widać zupełnie nic, natomiast do przewidzenia było to, że elementów zawieszenia, głównie złamanego czerwonego elementu, nie da się skleić na tyle, by historia z oderwaniem się modelu od podstawki pozostała niewidoczna. O tym fakcie przypomina również wyrwane miejsce wkrętu w podwoziu oraz połamany łącznik modelu z podstawką. Myśle jednak, że model udało się ostatecznie z powodzeniem uratować 🙂













Ford BA Falcon Warren Luff V8 Supercar Championship Series 2004

Warren Luff w sezonach 2002 i 2003 został mistrzem serii V8 Brute Utes za kierownicą Forda Falcona Ute. Od roku 1999 pojawiał się jako drugi kierowca w wyścigach serii V8 Supercar, natomiast w 2004 znalazł zatrudnienie na cały sezon w zespole Dick Johnson Racing, korzystającym z Forda BA Falcon. Drugim podstawowym kierowcą był syn właściciela, Steven Johnson. Największym sukcesem zespołu w tym sezonie było zdobycie przez wspomniany skład podstawowych kierowców najniższego stopnia podium podczas długodystansowego wyścigu Betta Electrical Sandown 500. Na koniec sezonu Steven Johnson znalazł sie na 10. miejscu klasyfikacji kierowców, a Warren Luff był 21. i nie znalazł zatrudnienia na pełen sezon w kolejnym roku.

Ten model, podobnie jak prezentowany w poprzednim wpisie, udało się wygrać w Szwajcarii za naprawdę niską cenę końcową, co zapewne było spowodowane tym, że widywałem go już wcześniej w Europie, więc większość zainteresowanych pewnie już miała taki w swoich zbiorach. Podróż do Polski zniósł najlepiej, a przede wszystkim w jednym kawałku, co dokładniej przedstawię we wpisie z kolejnym, ostatnim już, modelem z tej paczki 🙂












Ford AU Falcon Neil Crompton Shell Championship 2000

W roku 1999 zespół Glenn Seton Racing otrzymał większe wsparcie koncernu Ford oraz Tickford Vehicle Engineering i został przemianowany na Ford Tickford Racing, będący w zasadzie ekipą fabryczną. Zespół od tego momentu wystawiał ponownie dwa auta. Mistrz ATCC z sezonów 1993 i 1997, Glenn Seton, pozostał w roli podstawowego kierowcy, a dołączył do niego Neil Crompton. Sezon 1999 ukończyli odpowiednio na 4 i 12 miejscu i na kolejny rok skład podstawowych kierowców pozostał niezmieniony. Tym razem Glenn Seton znalazł się na 5 miejscu, a Neil Crompton ponownie był 12 i zastapił go Steven Richards, który sezon 2001 również ukończył na 12 miejscu, jednak tym razem Seton znalazł się jeszcze 4 pozycje dalej. Po tym sezonie Ford przeniósł sponsoring do zespołu 00 Motorsport (Gibson Motorsport), gdzie na ostatni sezon startów w serii Supercars znalazł się Neil Crompton. Po sezonie 2002 Ford wycofał wsparcie również z tego zespołu, po czym zespół Glenn Seton Racing został wykupiony przez Prodrive i przyjął nazwę Ford Performance Racing, a Seton został jednym z kierowców zespołu.



Ford AU Falcon z sezonu 2000 został wydany przez Classic Carlectables. Wykonanie nie różni się niczym od opisywanego modelu z serii Signature Series. Mamy więc chociażby czarne szyby, brak wnętrza oraz marnej jakości koła, jednak odmiana AU pomimo tej jakości w pewnym sensie przekonuje mnie do siebie i potwierdzam, że świetnym posunięciem było pominięcie odlewanych wraz z karoserią lusterek. Szkoda, że pozostałe modele tego producenta z początków produkcji wydają się wyglądać gorzej, jednak może kiedyś przyjdzie czas by to lepiej sprawdzić. Przy tej jakości zdecydowanie zaskoczyła mnie obecność certyfikatu 🙂












Škoda Fabia S2000 Juho Hänninen / Mikko Markkula Rajd Argentyny 2010

W 2010 roku odbyła się 30. edycja Rajdu Argentyny, która stanowiła trzecią rundę IRC oraz drugą mistrzostw Argentyny. Zwycięzcami rajdu została załoga Juho Hänninen / Mikko Markkula, jadąca Škodą Fabią S2000. Wyprzedzili oni odpowiednio załogi Guy Wilks / Phil Pugh oraz Jan Kopecký / Petr Starý, jadące tym samym samochodem. Juho Hänninen w tym sezonie został mistrzem IRC, a Škoda wygrała klasyfikację producentów.

Model zwycięskiej załogi dotarł do mnie wyrwany wraz z kawałkiem podstawki, na której znajduje się błąd w imieniu kierowcy. Oderwane było również lusterko oraz spojler był znacznie nadłamany. Mocowania zarówno lusterka jak i spojlera są tak cienkie, że klej cyjanoakrylowy, z którego dotąd zawsze korzystałem raczej by się nie sprawdził. Postanowiłem wypróbować kupiony wcześniej klej do plastiku Tamiya Extra Thin Cement. W przypadku lusterka sprawdził się idealnie. Ze spojlerem tak dobrze już nie było, bo jest malowany i nałożyłem za dużo kleju, który spłynął w niepożądane miejsce przez co uszkodził lakier. Cyjanoakryl nie sprawdziłby się w tamtym miejscu ani trochę, więc wybór kleju był mimo wszystko trafny. Nie ma po nim śladu, a kiedyś przy okazji można pomalować cały spojler na biało. Na zdjęciach z racji białego koloru na ma najmniejszych szans tego zobaczyć, natomiast można dostrzec że IXO nie popisało się z bryłą w tylnej części nadwozia. Muszę jednak przyznać, że sam chyba bym nie wpadł na to, co mi w tej bryle dziwnie wygląda. Podobno w kolejnej odmianie to poprawili 🙂













Seat Cordoba WRC Evo 3 Salvador Cañellas Jr. / Alberto Sanchís Rajd Hiszpanii 2001

Sukcesy Seata z modelem Ibiza Kit Car w FIA 2-Litre World Rally Cup skłoniły producenta do zaangażowania się do startów w najwyższej klasie rajdowych samochodowych mistrzostw świata (WRC). W tym celu stworzono model Cordoba WRC, który zadebiutował Rajdzie Finlandii w 1998 roku i startując do końca sezonu zdobył zaledwie 1 punkt. W sezonach 1999 oraz 2000 Seat kontynuował starty w WRC, wprowadzając od rajdu finlandii 1999 zmodyfikowaną wersję swojego auta, oznaczoną evo 2 oraz od tego samego rajdu w roku 2000 evo 3. Żadna z trzech odmian nie okazała się wystarczającym zagrożeniem dla konkurencji, co spowodowało wycofanie się fabrycznego zespołu Seata z WRC po sezonie 2000. W trakcie startów w latach 1999-2000 udało się zdobyć łącznie 3 razy miejsce na najniższym stopniu podium. Zespół SEAT Sport pojawił się jeszcze w kilku rundach WRC sezonu 2001, jednak już nie startując w klasyfikacji producentów. Na starcie Rajdu Hiszpanii 2001 pojawiły się dwie Cordoby WRC Evo 3. Załoga Salvador Cañellas Jr. / Alberto Sanchís zakończyła rajd na 9 oesie z powodu wypadku, a Marc Blázquez  / Jordi Mercader na 11 oesie z powodu awarii.

W przypadku modelu auta załogi Salvador Cañellas Jr. / Alberto Sanchís z wspomnianego Rajdu Hiszpanii 2001 zdecydowałem się na tanie wydanie gazetowe. Jak zwykle w przypadku modeli z serii Seat Sport na minus zasługują reflektory i światła, natomiast cała reszta prezentuję się wystarczająco dobrze 🙂