Ferrari 312 T5 Gilles Villeneuve 1980

Na sezon 1980 Ferrari przygotowało model 312 T5 będący nieznaczną ewolucją poprzednika i korzystało z niego od samego początku sezonu. Niewielkie zmiany spowodowane były pojawieniem się w F1 silników z turbodoładowaniem i skupienie się przez zespół Ferrari nad rozwojem takiej konstrukcji. Pomimo, że silnik Tipo 015 użyty w 312 T5 uległ delikatnemu zmniejszeniu, nadal nie było możliwe pełne wykorzystanie efektu przypowierzchniowego. Dodatkowo Ferrari nadal korzystało z przestarzałej już wówczas ramy rurowej, jednak dzięki badaniom przeprowadzonym w tunelu aerodynamicznym Pininfariny poprawiono aerodynamikę. Doatkowym problemem w sezonie 1980 były opony Michelin zoptymalizowane do samochodów z turbodoładowaniem. Kierowcami pozostali Jody Scheckter i Gilles Villeneuve, którzy przez cały sezon zdobyli zaledwie 8 punktów, dających Ferrari 10. miejsce w klasyfikacji konstruktorów, co nadal jest najgorszym wynikiem od czasu wprowadzenia klasyfikacji konstruktorów w 1958. Jody Scheckter punktował tylko podczas wyścigu na torze Long Beach, gdzie zdobył 2 punkty za piąte miejsce, a do wyścigu w Kanadzie nie zdołał się nawet zakwalifikować. Gilles Villeneuve zdobył 6 punktów za dwa piąte i dwa szóste miejsca. Po sezonie 1980 Scheckter zakończył swoją karierę kierowcy wyścigowego, a swoją decyzje o odejściu z F1 ogłosił już w połowie sezonu.

Na 312 T5 od Hot Wheels zdecydowałem się jeszcze przez zakupem 312 T4, gdyż spodziewałem się, że wyprzeda się szybciej i tak właśnie się stało. Krótko po zakupie zniknął z oferty sklepu i obecnie już trudno zdobyć ten model w wydaniu z serii Elite 🙂
 

Reklamy

Ferrari 312 T4 Jody Scheckter 1979

Na sezon 1979 do zespołu Ferrrai dołączył Jody Scheckter. Kierowca pochodzacy z RPA zajął miejsce, które zwolnił przechodzący do Lotusa Carlos Reutemann. Drugim kierowcą Ferrari pozostał Gilles Villeneuve. W pierwszych dwóch wyścigach skorzystano z używanego rok wcześniej modelu 312 T3, jednak w trzeciej rundzie w RPA zadebiutował 312 T4. Bolid nadal bazował na konstrukcji 312T z 1975, jednak nawet w stosunku do 312 T3 z 1978 przeszedł znaczne modyfikacje pod względem aerodynamiki. Szeroki silnik Ferrari Tipo 015 3.0 V12 180° nie pozwalał zaprojektować nadwozia w taki sposób, aby optymalnie wykorzystać znany z Lotusa efekt przyziemienia, jednak nowa konstrukcja okazała się udana. Dwa pierwsze starty 312 T4 zakończyły się dubletem kierowców Ferrari. Podczas Grand Prix Włoch Ferrrai ponownie zdobyło dublet. Dzięki temu zwycięstwu Scheckter wygrał mistrzostwa kierowców, a Ferrari mistrzostwo konstruktorów na dwie rundy przed końcem sezonu. W 1979 panowała zasada, zgodnie z którą do klasyfikacji końcowej liczyły się tylko cztery najlepsze wyniki z pierwszych siedmiu wyścigów i najlepsze cztery wyniki z pozostałych ośmiu wyścigów. Zgodnie z tą zasadą na koniec sezonu Jody Scheckter znalazł się na pierwszym miejscu (51 punktów). Gilles Villeneuve ukończył sezon ze stratą czterech punktów i zajął drugie miejsce. Warto wspomnieć, że Jody Scheckter byłby mistrzem również wtedy, gdyby do klasyfikacji końcowej liczone były wszystkie wyniki sezonu. Scheckter był ostatnim mistrzem Formuły 1 z zespołu Ferrari do czasu zdobycia tytułu mistrzowskiego przez Michaela Schumachera w 2000 roku.

Poza prezentowanym wcześniej F93A pojawiło się w tym samym czasie więcej trudno dostępnych modeli Ferrari od Hot Wheels. Jednym z tych modeli jest 312 T4 w standardowej odmianie. Wybrany przeze mnie model przedstawia nadwozie oznaczone 312 T4/040, w którym Jody Scheckter został mistrzem świata podczas GP Włoch. Krótsza odmiana 312 T4 z GP Monako pozostaje natomiast do zdobycia 🙂

Holden VE Commodore Will Davison V8 Supercar Championship 2009

Miejsce Mark’a Skaife’a w Holden Racing Team na sezon 2009 zajął Will Davison. Drugim kierowcą HRT pozostał Garth Tander. Zespół w dalszym czasie korzystał z modelu VE Commodore. W klasyfikacji kierowców Will Davison zdobył 2. miejsce, a Garth Tander był 3. Wyniki kierowców HRT pozwoliły na zdobycie mistrzostwa wśród zespołów.

Prezentowany model jest u mnie już od dwóch lat i nie pokazywałem go tutaj wcześniej. Jako bezpośredni następca modeli z dwóch ostatnich wpisów, zasłużył na oddzielną prezentację. Standardowo już, uzyskanie na zdjęciach odpowiedniego koloru okazało się niemożliwe, podobnie jak miało to często miejsce w rzeczywistości 🙂

Holden VE Commodore Mark Skaife V8 Supercar Championship 2008

Rok 2008 był dla Mark’a Skaife’a ostatnim sezonem trwającej od 1998 roku współpracy z Holden Racing Team i jednocześnie ostatnim pełnym sezonem startów. Decyzje o zakończeniu startów w pełnym wymiarze Skaife ogłosił 29 października, a pod koniec roku sprzedał swoje 50% udziałów w zespole Tomowi Walkinshawowi, który był współzałożycielem zespołu w ramach wspólnego przedsięwzięcia Tom Walkinshaw Racing (TWR) z marką Holden w 1987. Nie był to zbyt udany sezon dla pięciokrotnego mistrza, szczególnie na tle nowego zespołowego partnera, którym został mistrz sezonu 2007, Garth Tander. Jedynym zwycięstwem dla Skaife’a był wyścig na torze Phillip Island Grand Prix Circuit, podczas którego dzielił się autem z partnerem zespołowym. Na koniec sezonu w klasyfikacji kierowców Mark Skaife był 14. podczas gdy Garth Tander znalazł sie na 3. miejscu. W klasyfikacji zespołów Holden Racing Team znalazło sie na 4. pozycji.

Model różni się od tego z poprzedniego sezonu praktycznie wyłącznie malowaniem. Tym razem ciekawie wyglądającym i jednocześnie trudnym do uzyskania na zdjęciach kolorem nie jest jednak już kolor bazowy. Jest to ostatni z pięciu modeli wygranych w jednej aukcji 🙂

Holden VE Commodore Mark Skaife V8 Supercar Championship 2007

Mark Skaife w 2007 roku spędził dziesiąty sezon startów dla zespołu Holden Racing Team w serii V8 Supercar Championship. W sezonie tym zadebiutował nowy Holden VE Commodore. Skaife zdobył tym autem 10 miejsc na podium, z czego wygrał w czterech wyścigach i zdołał zająć 8. miejsce w klasyfikacji kierowców pomimo zerowego dorobku w dwóch najwyżej punktowanych rundach, spowodowanym opuszczeniem Sandown 500 z powodu operacji wyrostka robaczkowego tydzień przed wyścigiem, oraz odpadnięciem z wyścigu Bathurst 1000 w wyniku wypadku. Do szóstego miejsca, na którym znalazł się drugi kierowca HRT, Todd Kelly, zabrakło 2. punktów. W klasyfikacji zespołów Holden Racing Team znalazło sie na 3. pozycji.

Kolor modelu, o ile ciekawie wygląda w rzeczywistości, o tyle trudno było mi uzyskać chociaż zbliżony na zdjęciach. Ten sam problem widać jednak również wśród zdjęć prawdziwego auta. Na zdjęciu w opakowaniu jest bardziej zbliżony do rzeczywistości niż na tych poniżej 🙂

Holden VZ Commodore Greg Murphy V8 Supercar Championship 2006

Na sezon 2006 do zespołu Paul Weel Racing dołączył Cameron McConville, zastępując na miejscu podstawowych kierowców właściciela zespołu. Drugim kierowcą pozostał Greg Murphy, dla którego sezon okazał się jeszcze mniej udany niż poprzedni. Jedno miejsce na najniższym stopniu podium i zebrane według nowej punktacji 1710 punktów pozwoliło zająć zaledwie 24. miejsce w klasyfikacji kierowców, podczas gdy Cameron McConville, pomimo że nie stanął na podium ani razu, zdobył 2099 punktów i był 13.

Malowanie zespołu na sezon 2006 uległo zmianie, jednak na modelu robi tak samo dobre wrażenie, jak to z 2005 🙂

Auta z sezonów 2005 i 2006 świetnie razem wyglądają 🙂

Holden VZ Commodore Greg Murphy V8 Supercar Championship 2005

W 2005 roku Jason Bright opuścił zespół Paul Weel Racing, a jego miejsce zajął Greg Murphy. Zespół podpisał trzyletnią umowę sponsorską z firmą Supercheap Auto. W kwestii nadwozia prowadzono dalszą współprace z zespołem Holden Racing Team, otrzymując tym samym najnowsze nadwozie o oznaczeniu VZ, jednak silniki pochodziły odtąd od Perkins Engineering. Greg Murphy zdobył 1500 punktów i zajął 11. miejsce, tracac 1 punkt do miejsca w pierwszej dziesiątce. Najbardziej udane były weekendy na torze Pukekohe Park Raceway, gdzie wygrał wszystkie 3 wyścigi oraz Surfers Paradise Street Circuit, gdzie podczas trzech wyścigów stanął na każdym z miejsc na podium. Pomimo, że znalazł się na podium jeszcze 4 razy to nieukończone wyścigi, w tym te najwyżej punktowane, spowodowały, że w klasyfikacji uległ kierowcom, którzy w całym sezonie nie zdobyli nawet jednego miejsca na podium. Drugi kierowca, a zarazem właściciel zespołu, Paul Weel, zdobył 500 punktów mniej, co pozwoliło zająć mu 22. miejsce.

Model malowaniem Supercheap Auto robi ogromne wrażenie, którego zdjęcia w pełni nie oddają 🙂