Wartburg 353 Trans

Po II Wojnie Światowej fabryka BMW w Eisenach znalazła się pod wpływem Związku Radzieckiego. Zmieniono nazwę fabryki na Sowjetische AG Maschinenbau Awtowelo, Werk BMW Eisenach i od 1945 wznowiono produkcję przedwojennych modeli BMW. W 1952 roku Związek Radziecki przekazał fabrykę władzom powstałej Niemieckiej Republiki Demokratycznej. Zarząd nad przedsiębiorstwem przejęło Industrieverband Fahrzeugbau (w skrócie IFA). Wraz z przymusem zmiany znaku handlowego identycznego z BMW, zdecydowano także o zmianie nazwy przedsiębiorstwa na Eisenacher Motorenwerk (EMW). W 1954 przedsiębiorstwo przyjęło ostateczną nazwę VEB Automobilwerk Eisenach (w skrócie AWE). Mianem VEB od „Volkseigener Betrieb „nazywano przedsiębiorstwa państwowe w NRD. Początkowo wytwarzano stare modele DKW z trzycylindrowymi dwusuwowymi silnikami nazwane IFA F9 oraz kontynuowano produkcję przedwojennych modeli BMW. W 1956 pojawiła się seria nowych Wartburgów 1000 począwszy od modelu określanego jako 311, którego konstrukcja i silniki nadal bazowały na modelu IFA F9, a następnie zmodernizowanego, głównie mechanicznie, znanego jako 312. Nazwa auta pochodziła od zamku Wartburg znajdującego się na wzgórzach niedaleko fabryki. W 1966 pojawił się następca 312 – Wartburg 353. Elementy podwozia w stosunku do poprzednika zostały niezmienione, jednak pojawiło się nowe kanciaste nadwozie, zaprojektowane zgodnie z panującymi wówczas trendami przez Claussa Dietela. Powstawały trzy wersje nadwoziowe: sedan, kombi (Tourist) i pick-up określany jako Trans. Pod koniec 1984 Wartburg 353 otrzymał jednolity pas przedni w kolorze nadwozia. Produkcja modelu Trans prowadzona była w VEB Automobilwerke Ludwigsfelde u boku pojazdów ciężarowych IFA.

Wartburg 353 Trans z serii Kultowe Auta PRL-u trafił do mnie dopiero niedawno. Musiałem go rozebrać z konieczności ponownego wklejenia lusterka, więc przy okazji postanowiłem pomalować odbłyśniki światła wstecznego i halogenów w przednim zderzaku oraz wkłady lusterek. Sam model pozytywnie mnie zaskoczył, a największym niedociągnięciem jest w moim odczuciu widoczne na przedniej szybie mocowanie lusterka wstecznego. Reszta sprawia naprawdę pozytywne odczucia na tle innych modeli z tej serii.

Jeszcze zanim przystąpiłem do poprawek modelu, wpadłem na pomysł, aby umieścić w nim zakupione w zeszłym roku alufelgi Borbet od Herpy 😀

Fiat 600 Multipla

Fiat 600 Multipla pojawił się na rynku w 1956 i powstał na bazie produkowanego od 1955 modelu 600. Wnętrze Multipli mieściło 6 osób. Silnik w obu autach umieszczony był z tyłu i napędzał koła tylne. Pierwotnie posiadał pojemność 633 cm³ i osiągał moc 22 KM, co pozwalało osiągać prędkość maksymalną 95 km/h. W późniejszym czasie pojawiła się wersja oznaczona jako 600D i posiadała silnik o pojemności 767 cm³ i mocy 29 KM, dzięki czemu prędkość maksymalna wzrosła do 105 km/h. Produkcję modelu 600 Multipla zakończono w 1969. Fiat z nazwą Multipla powrócił dopiero w 1997 prezentując podczas Międzynarodowego Salonu Samochodowego w Genewie auto bazujące na płycie podłogowej modelu Bravo/Brava. Produkcja tego znanego auta o dyskusyjnej stylistyce rozpoczęła się w 1998 i trwała do 2004, kiedy pojawiła ostatnia odmiana Multipli, która otrzymała bardziej konwencjonalną stylistykę. Od 2008 chiński koncern motoryzacyjny Zhejiang Zotye Auto Co. rozpoczął licencyjną produkcję pod nazwą Zotye Emotion JNJ 7160 HS. Produkcja Multipli w Europie zakończyła się w 2010 roku.

Z zakupem modelu 600 Multipla zwlekałem i ostatecznie się to opłaciło, dzięki świetnej promocji. Model produkcji Norev pochodzi z serii gazetowej. Pomimo, że zupełnie nic w nim nie poprawiałem, jak widać prezentuje się bardzo dobrze 🙂

Ostatnia generacja Multipli od Solido to właściwie pierwszy model, jaki zakupiłem z myślą o rozwoju kolekcji w stronę skali 1:43. Niestety nie posiadam nadal najbardziej dyskusyjnego wcielenia z 1998.

 

New Holland TN90F

New Holland TN90F z 1997 powstał z myślą o pracy przede wszystkim w takich miejscach jak sady czy winnice. Traktor jest z tego względu węższy niż standardowe, a przednia oś ma bardzo duży kąt skrętu kół, dzięki czemu traktor jest bardzo zwrotny. Tak duży kąt skrętu osiągnięto poprzez dodatkowo skrętną całą oś wraz z mostem i standardowo skrętne koła na jej końcach.

Model od UH nie przedstawia najwęższej wersji tego traktora, jednak dzięki temu model ma bardzo dobre wizualnie proporcje, pomimo charakterystycznego niskiego przodu i wysuniętej przedniej osi, które to właśnie zwróciły moja uwagę. W planach miałem go już długo, jednak dopiero po ostatniej prezentacji traktorów Fiat, postanowiłem, że przy najbliższej okazji nabędę w końcu TN90F 🙂

Seat Toledo GT Didier Defourny/Miguel Ángel de Castro/Christian Lavielle 24h Spa-Francorchamps

Seat Toledo GT powstał z myślą o hiszpańskich wyścigach aut klasy GT (Spanish GT Championship). W sezonie 2003 konkurowało chociażby z takimi autami jak Porsche czy Ferrari, więc wyróżniało się w stawce. Toledo okazało się bardzo konkurencyjne i wygrało 7 z 11 wyścigów, a mistrzem serii został kierowca Seata, Gines Vivancos. Pod koniec lipca tego samego roku, Toledo GT pojawiło się na starcie wyścigu 24h na torze Spa-Francorchamps. Wystawiony egzemplarz ukończył na drugim oraz pierwszym miejscu wyścigi na torze Estoril 6 lipca. Na 24-godzinne zmagania został przygotowany dla załogi Didier Defourny/Miguel Ángel de Castro/Christian Lavielle. Auto startowało w Grupie 2 (G2) i na starcie znalazło się na 3. miejscu w swojej grupie oraz 16. wśród 53. startujących aut. Toledo nie ukończyło jednak zmagań z powodu awarii skrzyni biegów.

Zakup modelu od IXO był w moim przypadku tylko kwestią czasu właściwie od kiedy się tylko pojawił. Musze przyznać, że wykonanie pozytywnie mnie zaskoczyło, jednak światła z tyłu to jakieś nieporozumienie na tle świetnej jak na standardy IXO całości. Co prawda pominięto widoczne bolce mocujące, jednak ich kolor jest tak blady, że naprawdę źle to wygląda. Z mojej strony mogę również dodać, że na antenkę na dachu trzeba uważać, ale raczej tylko przy jej poprawianiu, bo jest metalowa 🙂

Lotus Esprit S1

Na temat Lotusa Esprit pisałem już przy okazji prezentacji modelu V8 z 1996. Tym razem trafiła się w końcu pierwsza generacja tego auta, a dokładniej replika pierwszego seryjnie wyprodukowanego Esprite S1 o numerze nadwozia 0100G. Na temat tego konkretnego egzemplarza na stronie www.lotusespritworld.com można znaleźć wiele cennych informacji. Widać, że aktualnie auto posiada chociażby inne wnętrze i lusterka niż model wykonany przez Vanguards. Producent nie popełnił jednak błędu, bo model przedstawia auto w takiej formie, w jakiej pierwotnie opuściło fabrykę.

Pierwszą generację planowałem kupić w wykonaniu AutoArt. Do modelu Vanguards przekonała mnie niska cena oraz uchylane reflektory, które dodatkowo na rzeczywistych zdjęciach aukcji wyglądały na całkiem dobrze spasowane. W moim odczuciu to jeden z lepszych modeli tego producenta. Reflektory uchylane są za pomocą dźwigni w przedniej części podwozia z lewej strony, lecz warto im trochę przy tym pomóc. W moim egzemplarzu niedokładnie był namalowany czarny pasek nad przednim lewym kołem, więc delikatnie go poprawiłem. Według dołączonego certyfikatu z informacjami na temat auta wynika, że trafiła do mnie sztuka oznaczona jako 545 z 1900.

Lotus Exige Sprint Edition 2006

Lotus Exige drugiej generacji produkowany był w latach 2004-2011. Podobnie jak poprzednik, produkowany od roku 1996, bazował na modelu Elise i nie tylko technicznie, ale również wizualnie był zbliżony. Auto otrzymało czterocylindrowy rzędowy silnik Toyoty o pojemności 1796 cm³ i mocy 192 KM w podstawowej odmianie. W 2006 roku stworzono limitowaną wersję Exige Sprint. Auto dostępne było w dwukolorowym malowaniu nawiązującym do legendarnego modelu Elan Sprint. Do wyboru były dwa kolory górnej części auta – słoneczny żółty oraz perski niebieski, natomiast w obu przypadkach dolna część auta była biała, a kolory te rozdzielone zostały złotym pasem. W wersji Sprint podniesiono też moc silnika do 242 KM, a masa własna pojazdu wyniosła 935 kg. Taki stosunek mocy do wagi pozwala na przyspieszenie 0-100 km/h w czasie 4,2s.

O zakupie modelu Exige Sprint od IXO myślałem od dawna. Przez cały ten czas planowałem zakup modelu w niebieskim malowaniu. Dopiero niedawno zorientowałem się, jak bardzo zdjęcie producenta przekłamuje rzeczywisty kolor i szybko zdecydowałem się na zakup żółtego, który w moim odczuciu wygląda lepiej. Okazało się, że model jest limitowany do 750 sztuk, natomiast do mnie trafił oznaczony jako 240. Może nie jest idealnie zmontowany, ale mimo to świetnie wygląda 🙂

 

BMC Mini Cooper S Paddy Hopkirk – Henry Liddon Monte Carlo 1964

W 1964 odbyła się 33. edycja Rajdu Monte Carlo, która była jednocześnie inauguracyjną rundą Rajdowych Mistrzostw Europy. Runda zakończyła się sensacyjnym zwycięstwem Mini Cooper S o mocy zaledwie 90 KM. Auto wyszło na prowadzenie rajdu na przedostatnim odcinku po uwzględnieniu przeliczników równoważących różne specyfikacje startujących pojazdów, które zniwelowały 17 sekund straty na tym odcinku do Forda Falcona Bo Ljungfeldta o mocy 305 KM. Ostatni odcinek kierowca Mini, Paddy Hopkirk, pokonał nie tylko nie tracąc przewagi, ale również powiększając ją nawet bez uwzględnienia przeliczników. Załoga Paddy Hopkirk – Henry Liddon wygrała tym samym rajd, a podczas ceremonii wręczenia nagród Hopkirk wciągnął na podium swoich kolegów z zespołu, którzy zajęli w klasyfikacji generalnej odpowiednio czwarte (Timo Mäkinen – PatrickVanson) i siódme (Rauno Aaltonen – Tony Ambrose) miejsce. Samochody Mini Cooper S zwyciężały w Monte Carlo również w latach 1965 i 1967, natomiast w 1966 kierowcy tych aut zajęli trzy pierwsze miejsca, jednak zostali zdyskwalifikowane po kontrowersyjnej decyzji sędziów odnośnie nieregulaminowej konstrukcji reflektorów w ich pojazdach.

Model wydawnictwa Atlas Editions z kolekcji Rally Monte Carlo zainteresował mnie sobą poprzez bardzo niską cenę. Dzięki niej nie przeszedłem obojętnie obok całkiem fajnego modelu, który świetnie urozmaicił niewielki jak dotąd zbiór modeli rajdowych, który chciałbym trochę rozwinąć. Montaż modelu jest bardzo dobry, właściwie tylko oświetlenie na dachu nie trzyma się osi symetrii pojazdu, ale nie poprawiłem tego.