Holden VZ Commodore Andrew Jones V8 Supercar Championship 2006

Andrew Jones po sezonie 2005, w którym po raz pierwszy przejechał większość wyścigów sezonu serii V8 Supercar Championship w zespole Garry Rogers Motorsport, na sezon 2006 dołączył do zespołu Tasman Motorsport. Został partnerem zespołowym Jason’a Richards’a, który był związany z zespołem od czasu jego powstania w 2004 roku. Na autach zespołu Tasman Motorsport w sezonie 2006 pojawiło się więcej koloru pomarańczowego oraz wprowadzono rotacje sponsorów widocznych w tylnej części nadwozia na czarnym tle. Sponsorami tymi byli w zależności od rundy Sleepyhead, Auto Trader, SEW Eurodrive, Harrop Engineering, Firepower oraz Superservice Menus. Zespół za sprawą Jason’a Richards’a zdołał wygrać po raz pierwszy wyścig, co miało miejsce w drugiej rundzie na torze Winton Motor Raceway. Andrew Jones najwyższy wynik sezonu uzyskał w drugim wyścigu na torze Barbagallo Raceway, gdzie wówczas był 7. Pozostałe wyścigi kończył zazwyczaj na zdecydowanie dalszych pozycjach, a zdobyte punkty pozwoliły na zajęcie 26. miejsca, bezpośrednio przed Warren’em Luff’em i za Brad’em Jones’em, który był jego wujkiem, i do którego zespołu dołączył w kolejnym roku. Jason Richards w klasyfikacji kierowców znalazł się na 18. miejscu. Miejsce Andrew’a Jones’a od roku 2007 zajął Greg Murphy, startujący dotąd w Paul Weel Racing.

Classic Carlectables przygotowało auta zespołu Tasman Motorsport z sezonu 2006 w malowaniu, w którym w roli sponsora występuje Sleepyhead, który był ich sponsorem podczas wyścigów 1 i 2 na torze Adelaide Grand Prix Circuit oraz 6-8 na torze Barbagallo Raceway. W moim przypadku udało się wygrać model Andrew’a Jones’a, który wydano w ilości 700 sztuk, podczas gdy modeli auta Jason’a Richards’a powstało 900. Model przedstawia więc auto w malowaniu, w którym Andrew Jones uzyskał najwyższy wynik tego sezonu. W takim samym ukończył też drugi wyścig sezonu po kolizji, w wyniku której otworzyła się maska jego auta. Liczyłem na wygraną tego modelu z podobnych względów, jak w przypadku tego licytowanego w tym samym miejscu i czasie z poprzedniego wpisu. Dodatkowo pozytywnie zaskoczyła mnie wówczas cena końcowa, szczególnie na tle innych aukcji, które przegrałem.

Reklamy

Holden VY Commodore Paul Morris V8 Supercar Championship 2004

Paul Morris od 2000 roku wraz ze swoim zespołem Paul Morris Motorsport wszedł do wyścigów V8 Supercars, organizowanych wówczas pod nazwą Shell Championship Series. W sezonie 2004 zespół wystawiał jedno auto, którym był podobnie jak w roku poprzednim Holden VY Commodore. Najbardziej udany dla kierowcy był pierwszy wyścig sezonu na torze Adelaide Grand Prix Circuit, gdzie zajął 6. miejsce. Na koniec sezonu znalazł się na 22. miejscu, bezpośrednio za Warren’em Luff’em.
Spodobało mi się swoją odmiennością malowanie tego auta, więc liczyłem na wygraną właśnie tego modelu. Jak widać się udało, dzięki czemu kolejny model od Classic Carlectables jest w mojej kolekcji 🙂
  

Holden VX Commodore Jason Bright V8 Supercar Championship 2003

W 2003 roku Paul Weel Racing stał się satelickim zespołem Tom Walkinshaw Racing, który prowadził dotąd w V8 Supercar Championship Series zespoły Holden Racing Team oraz K-Mart Racing. Zespół zmienił nazwę na Team Brock i wraz z dwoma Holdenami VX Commodore zbudowanymi przez Tom Walkinshaw Racing do zespołu dołączył startujący dotąd w Holden Racing Team Jason Bright. Drugim kierowcą pozostał Paul Weel, który ukończył sezon 2003 na 13. miejscu, a Jason Bright był 4. Relacja skutkująca utworzeniem Team Brock została rozwiązana pod koniec 2003 i zespół w kolejnym sezonie wznowił działalność ponownie jako Paul Weel Racing, korzystając nadal z aut uzyskanych od Tom Walkinshaw Racing. Na rok 2004 zespół miał już do dyspozycji VY Commodore, które pojawiły się w stawce już w poprzednim sezonie. Jason Bright pozostał w zespole i sezon 2004 ukończył na 3 miejscu, a od roku 2005 przeniósł się do Ford Performance Racing, a jego miejsce zajął Greg Murphy.

Model auta Team Brock z sezonu 2003 od AutoArt był jednym z tych poszukiwanych przeze mnie od dłuższego czasu. Z tego powodu ucieszyła mnie wygrana aukcja, a malowanie auta okazało się być jeszcze ładniejsze niż na zdjęciach.

Holden VE Commodore Lee Holdsworth V8 Supercar Championship Series 2010

Na sezon 2010 V8 Supercar Championship Series w zespole Garry Rogers Motorsport nastąpiła zmiana głównego sponsora. Miejsce Valvoline zajęło Fujitsu, co spowodowało zmianę barw oraz schematu malowania samochodów Holden VE Commodore, z których korzystał zespół. Podstawowymi kierowcami pozostali Lee Holdsworth i Michael Caruso. Dla pierwszego z nich był to najbardziej udany sezon startów w tej serii. Wygrywając ostatni wyścig sezonu na torze Homebush Street Circuit zdobył 7. miejsce w klasyfikacji kierowców, a gdyby nie odjęcie 15 punktów za kolizje w trzecim wyścigu sezonu, zakończyłby go na 6. miejscu. Michael Caruso, po otrzymaniu trzech kar za kolizje i niebezpieczną jazdę o łącznej ilości 100 punktów, podobnie jak rok wcześniej, znalazł się na 11. miejscu. W klasyfikacji zespołów Garry Rogers Motorsport znalazło się na 3. miejscu.

Pierwszy w kolekcji VE Commodore od Biante prezentuje się bardzo dobrze. Spasowanie elementów jest nawet lepsze niż w prezentowanych dotąd modelach od Classic Carlectables. W wykonaniu tej generacji auta widać oczywiście odmienne podejście obu producentów, jednak kluczowa dla mnie kwestia, czyli zestawienie tych modeli obok siebie, wypada dobrze. Do modeli Biante z tych lat produkcji certyfikat dołączany był w formie plastikowej, umieszczanej u dołu podstawki i aby odkręcić od niej model trzeba najpierw wyjąć certyfikat z zaczepów 🙂

Ford BA Falcon Warren Luff V8 Supercar Championship Series 2006

W sezonie 2005 Warren Luff wystartował w V8 Supercar jako drugi kierowca w dwóch wyścigach długodystansowych z zespołem Stone Brothers Racing, gdzie dzielił auto z Marcos’em Ambrose. W roku 2006 udało mu się ponownie znaleźć miejsce w stawce na cały sezon w zespole Britek Motorsport, założonym rok wcześniej przez Jason’a Bright, startującego wówczas dla Ford Performance Racing. W drugim aucie zmieniali się José Fernández i Tony Ricciardello. Warren Luff zakończył sezon na 27. miejscu, a najlepszy okazał się drugi z wyścigów na torze Hidden Valley Raceway, gdzie startując z pole position znalazł się na mecie na 4. miejscu. Po tym sezonie ponownie nie znalazł miejsca w roli podstawowego kierowcy, jednak udało mu się jeszcze tego dokonać w latach 2010-2011, a w późniejszych latach, startując jako drugi kierowca w czołowych zespołach, wygrać kilka wyścigów długodystansowych serii V8 Supercar.

Jak wspomniałem w poprzednim wpisie, ten model nie najlepiej przetrwał podróż. Podobnie jak model z 2004 nie posiadał fabrycznego blistra wewnątrz gablotki, jednak jako jedyny z tej dwójki oderwał się od podstawki, wyłamując łącznik z podstawką oraz miejsce jednej ze śrub w podwoziu. W efekcie złamały się elementy tylnego zawieszenia i odłamało jedno z lusterek oraz oderwał i podzielił na poszczególne części składający się z trzech elementów spojler. W kontakcie mailowym sprzedający okazał się na tyle w porządku, że postanowił udzielić mi rabatu na kolejne zakupy, całkiem sporego w stosunku do ceny końcowej modelu oraz jego zniszczeń. Z rabatu oczywiście skorzystałem, ale myślę, że sprzedający też dobrze na nim wyszedł, bo mając do wykorzystania rabat, podbiłem ceny wielu niewygranych przeze mnie modeli z jego aukcji. Kolejne modele, zgodnie z moimi wskazówkami, zabezpieczał już na czas wysyłki odpowiednio 🙂



Zgodnie z oczekiwaniami, model udało się posklejać na tyle, że z zewnątrz nie widać zupełnie nic, natomiast do przewidzenia było to, że elementów zawieszenia, głównie złamanego czerwonego elementu, nie da się skleić na tyle, by historia z oderwaniem się modelu od podstawki pozostała niewidoczna. O tym fakcie przypomina również wyrwane miejsce wkrętu w podwoziu oraz połamany łącznik modelu z podstawką. Myśle jednak, że model udało się ostatecznie z powodzeniem uratować 🙂