Hillman Avenger GT Bernard Unett BSCC 1974

Przez sezonem 1974 władze BSCC zrezygnowały z wprowadzonych w 1970 regulacji FIA Grupy 2 i seria odłączyła się od regulacji FIA korzystając odtąd ze zmodyfikowanych regulacji Grupy 1. W mistrzostwach nadal startowały auta podzielone na 4 grupy, odtąd następująco pod względem pojemności silnika: A – do 1600 cm3, B – do 2500 cm3, C – do 4000 cm3, D – powyżej 4000 cm3. Zmiany odniosły sukces i mistrzostwa zostały uznane jako jedne z najlepszych od lat. Sezon 1974 składał się z 13 weekendów wyścigowych, z czego podczas 4 przeprowadzono oddzielne wyścigi dla aut klas A-B i C-D. Na koniec sezonu mistrzem serii został po raz pierwszy Bernard Unett, którego Hillman Avenger GT należący do klasy A pozwolił mu pokonać o 2 punkty drugiego w klasyfikacji kierowcę, którym był Andy Rouse, jeżdżący modelem Triumph Dolomite Sprint klasy B. Stuart Graham startujący Chevroletem Camaro Z28 klasy D ze stratą 5 punktów znalazł się na 3 miejscu, wygrywając aż 9 bezpośrednich wyścigów. Czwarte miejsce ze stratą 6 punktów zajął Tom Walkinshaw jeżdżący Fordem Capri 3000 GT należącym do klasy C. Po tym jak w sezonie 1975 mistrzem serii został Andy Rouse, w sezonach 1976-1977 Bernard Unett powrócił na szczyt klasyfikacji kierowców jeżdżąc tym samym autem, przemianowanym już jednak na Chrysler Avenger 1300 GT i posiadającym silnik o mniejszej pojemności, który pozwalał nadal klasyfikować auto w klasie A.

Model wydany przez wydawnictwo Atlas okazał się bardzo udany, szczególnie wśród tych wydanych w serii British Touring Car Champions. Z tego względu szkoda, że wydawca nie zdecydował się na rozszerzenie kolekcji i nie wydał aut z lat 1976-1977. Model z sezonu 1974 okazał się trudno dostępny na rynku wtórnym, przez co ceny kilku widzianych przeze mnie na eBay egzemplarzy oraz ceny końcowe licytacji były bardzo wysokie. Mój egzemplarz udało się kupić w Polsce na Allegro za całe 35 zł, co prawda bez opakowania, ale z podstawką, co przy cenach na eBay znacznie przekraczających 200 zł bardzo mnie cieszyło 🙂

Reklamy

Triumph Dolomite Sprint Andy Rouse BSCC 1975

W 1975 aż trzech kierowców ukończyło, składający się z 15 weekendów wyścigowych sezon BSCC, z równą ilością 78 punktów. Byli to odpowiednio Andy Rouse (Triumph Dolomite Sprint należący do klasy B), Win Percy (Toyota Celica GT należąca do klasy A) oraz Stuart Graham (Chevrolet Camaro Z28 należący do klasy D). O tej kolejności w klasyfikacji końcowej kierowców zadecydowała łączna ilość wygranych wyścigów każdego z kierowców. W klasyfikacji producentów z równą ilością 81 punktów wygrał Chevrolet wystawiający auto w klasie D (klasa z największą pojemnością silnika) oraz Triumph startujący w klasie B.

O zakupie modelu zadecydowałem bardzo szybko, bez szczegółowej konfrontacji z rzeczywistym pojazdem. Bryła w porównaniu do chociażby takich modeli z serii jak Sunbeam Imp, czy Austin A40, okazała się w miarę dobra, szczególnie w porównaniu z modelem od Vanguards. W sumie najbardziej szkoda nieudanego charakterystycznego zakończenia dachu nad tylną szybą, jednak nawet cywilny model od Spark nie jest w tym miejscu idealny 🙂










Honda Integra Type-R Matt Neal BTCC 2006

Honda Integra Type-R pojawiła się w wyścigach BTCC w 2005 roku wraz z niezależnym zespołem Team Halfords, z którym już w pierwszym sezonie startów nowego auta Matt Neal zdobył tytuł mistrza serii, a zespół wygrał w klasyfikacji zespołów, pokonując producencki zespół VX Racing (Vauxhall). Na kolejny rok Matt Neal pozostał w zwycięzkim zespole, natomiast miejsce drugiego kierowcy, którym dotychczas był Dan Eaves zajął Gordon Shedden. W sezonie 2006, podobnie jak rok wcześniej, rozganizowano 10 weekendów wyścigowych, z których w każdym odbywały się 3 wyścigi. Po 30 wyścigach mistrzem ponownie został Matt Neal, a Gordon Shedden znalazł się na 4. miejscu. Team Halfords wygrał w klasyfikacji zespołów pokonując tym razem fabryczny zespół Seata (Seat Sport UK).

Czekałem na ten model od czasu ukazania się serii British Touring Car Champions wydawnictwa Atlas. Pierwsze przecieki z eBay wskazywały, że model pomalowano zupełnie innym kolorem niż auto występowało w rzeczywistości, jednak okazało się, że była to wyłącznie wina zdjęć. Integra Type-R w standardach tej serii jest udanym modelem, ale odrobinę irytujące są zbyt duże lusterka i siatka w szybie po stronie kierowcy, której chyba lepiej gdyby nie było wcale.









Ford Mondeo Alain Menu BTCC 2000

Ford z modelem Mondeo startował w BTCC w latach 1993-2000. Do końca sezonu 1995 zespół prowadzony był przez Andy Rouse Engineering, a następnie w latach 1996-1998 przez West Surrey Racing. Od sezonu 1999 prowadzeniem zespołu zajęło się Prodrive, a w sezonie 2000 zespół pojawił się z dodatkowym trzecim samochodem. Do zespołu, w którym dotąd startowali Alain Menu i Anthony Reid, dołączył mistrz serii z 1998, Rickard Rydell. Kierowcy Ci zdominowali mistrzostwa zdobywając 3 pierwsze miejsca klasyfikacji kierowców. Mistrzem został Alain Menu, a Anthony Reid i Rickard Rydell zajęli odpowiednio 2. i 3. miejsce. Zespół zdobył mistrzostwo producentów z przewagą aż 104 punktów. Sezon 2000 był ostatnim, w którym obowiązywała w BTCC specyfikacja Super Touring, a od kolejnego sezonu pojawiły się regulacje, których celem było obniżenie kosztów. Ford wraz z końcem ery Super Touring wycofał się ze startów w najwyższej kategorii, a modele Focus wystawiane w kategorii aut produkcyjnych przez zespół GR Motorsport zniknęły po sezonie 2001, po czym nastała przerwa startów Forda w tej serii aż do roku 2009.


Pojawienie się serii British Touring Car Champions wydawnictwa Atlas bardzo mnie ucieszyło. Dała nadzieję na pojawienie się niedostępnych lub rzadkich dotąd modeli i tak też się stało. Osobiście wolałbym aby jakość modeli z tej serii była wyższa, jednak pojawienie się wielu z nich mimo to cieszy. Jednym z takich modeli jest właśnie Mondeo z sezonu 2000, które wcześniej było niemal nieosiągalne. Bryła modelu wzbudza pewne zastrzeżenia, jednak dotyczy to chyba głównie przedniej szyby i jej okolic, a przynajmniej ja mam takie wrażenie. Dotyczy to jednak głównie zdjęć, bo w rzeczywistości problem ten jest znacznie mniej zauważalny, przez co model bardzo pozytywnie mnie zaskoczył 🙂










Rover Vitesse Andy Rouse BSCC 1984

Brytyjskie Mistrzostwa Samochodów Turystycznych (British Touring Car Championship – BTCC) organizowane są przez TOCA od 1958. W latach 1958-1986 pod nazwą British Saloon Car Championship (BSCC). Najwięcej jak dotąd, bo aż czterokrotnie, mistrzem tej serii został Andy Rouse. Dokonał tego w latach 1975, 1983-1985, za każdym razem innym samochodem. W 1984 startował w barwach teamu Industrial Control Services za kierownicą Rovera 3500 Vitesse, startującego w Grupie A, obejmującej auta o pojemności silnika 2501-3600cm3. W sezonie tym, jak wspomniałem, został mistrzem i jednocześnie jedynym kierowcą startującym autem najwyższej kategorii znajdującym się w pierwszej dziesiątce klasyfikacji generalnej.

Mając możliwość zakupu w bardzo dobrej cenie kupiłem pierwsze NEO. Nie przepadam za ich modelami europejskich aut, jednak ten konkretny dosyć pozytywnie do mnie przemawiał. Stwierdziłem też, że IXO dla wydawnictwa ATLAS nie zrobi go lepiej, a koszt zakupu raczej byłby porównywalny. Model jak najbardziej mi się podoba, jednak najbardziej pozytywnie zaskoczył mnie po odkręceniu od podstawki. Spodziewałem się płaskiej podłogi, a tam niespodzianka. Podwozie nadal jest słabo odwzorowane, jednak zdecydowanie lepiej to wygląda niż całkowicie płaski odlew 🙂