Polski Fiat 125p

Polski Fiat 125p został wprowadzony do produkcji w 1967 roku jako następca modelu Warszawa 223/224. Produkowany był w fabryce FSO w Warszawie na podstawie licencji firmy Fiat, a po jej wygaśnięciu w 1983 roku nazwa została zmieniona na FSO 125p. Samochód dostępny był początkowo wyłącznie jako 4-drzwiowy sedan. W 1972 roku do oferty dołączyła odmiana kombi, a trzy lata później pick-up. Przez cały okres produkcji przeprowadzane były liczne modernizacje modelu, a najbardziej widoczna z nich przygotowana została dla rocznika 1975, oznaczanego jako MR’75. Zmieniono wówczas zauważalnie wygląd przedniej i tylnej części nadwozia oraz wnętrze. Produkcje potocznie nazywanego w Polsce Dużego Fiata zakończono w 1991 roku.

Drugi numer serii Samochody PRL wydawnictwa Hachette zgodnie z oczekiwaniami zawiera model Polskiego Fiata 125p w skali 1:24. Udało mi się go znaleźć stacjonarnie, jednak do punktu, który wcześniej otrzymał 3 Polonezy, Fiat dotarł tylko jeden, co sugeruje, że nakład może być zmniejszony lub rozprowadzony po większej ilości lokalizacji. Sam model mimo, że jest całkiem w porządku, na tle Poloneza nie sprawia aż tak dobrego wrażenia. Poziom montażu jest podobny, jednak np. światła z tyłu namalowane na chromowanych elementach plastikowych zaburzają ostateczny odbiór. Warto wspomnieć, że model w skali 1:43 wydany w kolekcji Kultowych Aut PRL-u ma światła tylne znacznie lepiej wykonane, a stanowiąca osobny element tylna ściana modelu 1:24 sugeruje powiązania tych dwóch miniatur. Zastrzerzenia można mieć również do przedniej tablicy rejestracyjnej umieszczonej na zderzaku, a nie pod nim. Pozostałe detale wydają się trzymać poziom Poloneza z pierwszego numeru, dzięki czemu 125p w 1:24 stanowi mimo swoich słabości interesujący model.

















Reklamy

FSO Polonez 1500 1978

FSO Polonez produkowany był przez Fabrykę Samochodów Osobowych w Warszawie od 3 maja 1978 roku do 22 kwietnia 2002 roku. Powstał jako następca Polskiego Fiata 125p, jednak oba modele były produkowane równolegle do 1991 roku. Przez cały okres produkcji samochód przeszedł kilka większych modernizacji, z których największa nastapiła w 1991 wraz z wprowadzeniem wersji Caro z mocno odświeżomnym nadwoziem. Produkcję zawieszono 22 kwietnia 2002 roku i ostatecznie już nigdy jej nie wznowiono.

Szczerze mówiąc spodziewałem się wydania w Polsce modeli aut PRL-u w skali 1:24, jednak mimo to sporym zaskoczeniem było dziś dla mnie zobaczenie Poloneza w tej skali w witrynie kiosku. Jak zwykle pierwszy numer był w promocyjnej cenie, więc nie było się nad czym zastanawiać. Model przygotowany dla wydawnictwa Hachette przedstawia Poloneza z pierwszych lat produkcji czyli tzw. „Borewicza”. Wykonany jest bardzo ładnie i czysto. Kolor jest zdecydowanie blady co postarałem się uzyskać również na zdjęciach. W kolejnych numerach mają ukazać się wspomniany Polski Fiat 125p oraz Warszawa M-20. Model Poloneza w 1:24 stanowi ciekawą alternatywę dla osób, które tak jak ja zrezygnowały ze składania modelu w skali 1:8, ale nadal chciałyby czegoś ładniejszego niż wydane dotąd 1:43 🙂

















Fiat 131 Abarth Salvador Servià – Alex Brustenga Monte Carlo 1979

W 1974 Fiat używa w rajdach model 124 – ten nie jest jednak konkurencyjny i potrzebny jest następca. W 1975 roku fabryka uruchamia program, który zakłada zdobycie mistrzostwa świata. Bazując na podwoziu 131 Mirafiori Special zbudowano prototyp o nazwie SE031. Samochód kierowany w pierwszym starcie przez Giorgio Pianta i Bruno Scabin, pomimo zgłaszanych problemów z zawieszeniem i skrzynią biegów, zdobył wygraną w tygodniowym wyścigu Giro d’Italia. Mimo, że przed tym wyścigiem SE031 odbył bardzo małą ilość testów, od samego początku pokazał duży potencjał auta na najbliższe lata. Pod maską umieszczono silnik V6 pochodzący z modelu 130. Standardowy silnik o pojemności 3,2 litra, został zmodyfikowany przez Abarth i osiągnął pojemność 3481cm3. Przy pomocy trzech gaźników Weber 48 IDF silnik osiąga 270 KM przy 6800 obr., zaś prędkość maksymalna wynosi 260 km/h. Pięciostopniowa przekładnia pochodząca z DeTomaso Pantera umieszczona została z tyłu przed tylną osią, dla lepszego rozkładu masy. Aby pomieścić ogromne koła i silnik Fiat zwrócił się do Bertone – fabryki, która opracowała poszerzone nadwozie. Masa całkowita wyniosła 1120 kg. Duże wloty powietrza i spoilery zapewniły skuteczny przepływ powietrza. Stylistykę wersji rajdowej również opracowało Bertone. Używano w niej czterocylindrowy silnik rzędowy o pojemności 1995cm3 i mocy 215KM, zwiększonej w późniejszych latach do 235KM. Model 131 przygotowany do rajdów zastąpił 124 w marcu 1976, a w latach 1977-1980 zdobywał mistrzostwo w klasyfikacji konstruktorów. Z jego pomocą w 1978 Markku Alén zdobył mistrzostwo świata, a w 1980 dokonał tego Walter Röhrl.

Model Fiata 131 Abarth z Rajdu Monte Carlo 1979 postanowiłem kupić głównie z chęci sprawdzenia poziomu wykonania tych modeli. Na zdjęciach nigdy mnie nie zachwycał, jednak w rzeczywistości bardzo pozytywnie zaskoczył. Największym minusem modelu są bolce w reflektorach i dosyć marne światła z tyłu. Wszystkie są jednak małe i przy tylu świetnie nałożonych kalkomaniach nie zwracają na siebie uwagi. Nic w modelu nie poprawiałem, a gdybym tylko model rozebrał to usunąłbym jak zwykle przezroczyste lusterko wewnętrzne. Antena na dachu sprawia wrażenie twardej i łamliwej, jednak w rzeczywistości jest bardzo elastyczna. Auto załogi Salvador Servià/Alex Brustenga musiało się wycofać i tym samym nie ukończyło rywalizacji.

W rzeczywistości wygląda zdecydowanie lepiej. W kolekcji od dawna mam 031 i niestety nie wygląda już aż tak dobrze, jednak cieszę się, że jest 🙂