Williams FW17 Damon Hill 1995

Williams FW17 został zaprojektowany przez Patricka Heada, Adriana Neweya i Eghbala Hamidy’ego oraz skonstruowany przez Williamsa na sezon 1995 Formuły 1. FW17 był napędzany silnikiem Renault 3.0 V10 o oznaczeniu RS7, a jego moc maksymalna wynosiła 750 KM. W przeciwieństwie do poprzedniego sezonu z tej samej jednostki korzystał jednak główny rywal Williamsa, którym był Benetton. FW17 miał problemy z niezawodnością, głównie skrzyni biegów. Od Grand Prix Portugalii na 5 ostatnich wyścigów wprowadzono wersję „B” modelu, w której dokonano wielu zmian, szczególnie widocznych w obszarze aerodynamiki. Kierowcy Williamsa, którymi byli Damon Hill oraz David Coulthard zakończyli sezon 1995 odpowiednio na 2. i 3. miejscu, znacznie ustępując broniącemu tytuł Michaelowi Schumacherowi z Benettona . W klasyfikacji konstruktorów Williams-Renault znalazł się na 2. miejscu, ustępując o 25 punktów zespołowi Benetton-Renault.

Williams FW17 Damon’a Hill’a to model od Minichamps. Pomimo, że ten egzemplarz bez fabrycznego opakowania wygrałem za niewielką kwotę i swoje najlepsze czasy ma już za sobą prezentuje się nadal zaskakująco dobrze. Niektóre kalkomanie wydawały się niepewnie trzymać na swoim miejscu więc dla pewności wszystkie utrwaliłem za pomocą kleju do kalkomanii, natomiast uszkodzeń w postaci braków ich fragmentów nie było zbyt wiele. Z przodu opiera się na przednim skrzydle, jednak gdy zobaczyłem to samo w innym, fabrycznie nowym modelu, przestałem się zastanawiać, jak to poprawić.

Reklamy

Williams FW23 Ralf Schumacher 2001

Williams FW23 został zaprezentowany 27 stycznia 2001 jako kontynuacja trwającej od poprzedniego sezonu współpracy z BMW w postaci dostarczania silnika. Kierowcami na sezon 2001 zostali Ralf Schumacher, który kontynuował współprace z zespołem już trzeci sezon oraz debiutujący w F1 mistrz Formuły 3000 w 1998 oraz CART w 1999, Juan Pablo Montoya. Konstrukcja była rozwinięciem FW22 z 2000 roku, dostosowaną do zmienionych przepisów oraz nowego silnika BMW V10 o pojemności 2998 cm3, oznaczonego jako P80 i kącie rozwarcia cylindrów wynoszącym 90 °. W kwestii dostaw opon zespół nawiązał współpracę z Michelin, rezygnując z Bridgestone. Konstrukcja FW23 pomimo wysokiej awaryjności silnika przyniosła lepsze wyniki od poprzednika, pozwalając kierowcom na wygranie 4. wyścigów. W GP San Marino, Kanady i Niemiec wygrał Schumacher, a Montoya zwyciężył w GP Włoch. W klasyfikacji konstruktorów Williams znalazł się podobnie jak w poprzednim sezonie na 3. miejscu, jednak tym razem z wyraźną przewagą nad kolejnymi zespołami i zdecydowanie mniejszą stratą do ponownie drugiego w klasyfikacji McLaren’a. Ralf Schumacher w klasyfikacji kierowców z dorobkiem 49 punktów znalazł się na 4. miejscu, a Juan Pablo Montoya zdobywając ich 31 ukończył debiutancki sezon na 6. pozycji.

Williams FW23 Ralfa Schumachera od Hot Wheels trafił do mnie niespodziewanie. Czasami licytuje w niskich kwotach modele, które mnie interesują, ale nie są dla mnie priorytetem i jak widać po tym i poprzednim wpisie, zdarza się, że takie aukcje wygrywam. Naniosłem trochę kleju do kalkomanii na reklamy Michelin umieszczone na przednich wahaczach, ale bez tego również jeszcze długo trzymałyby się na miejscu. Moją uwagę zwróciło światło z tyłu wykonane jako oddzielny element, a nie namalowane, czy też całkowicie wcale nie zaznaczone, jak w Ferrari F2008 tego samego producenta.










Williams FW-14B Nigel Mansell 1992

Po zaprezentowaniu modeli Ferrari F1-89 i F1-90 postanowiłem uzupełnić w końcu zbiór o FW14B, którym w 1992 Nigel Mansell zdobył jedyne Mistrzostwo Świata Formuły 1. Kierowcami Williamsa w tym sezonie byli, tak samo jak w 1991, Nigel Mansell oraz Riccardo Patrese. W 1992 Mansell wygrał 9 wyścigów, a w trzech zajął drugie miejsce. Pozostałych 4 nie ukończył. W klasyfikacji końcowej sezonu pokonał kolegę z zespołu różnicą 52 punktów. Mimo to, Patrese został wicemistrzem, nieznacznie pokonując Michaela Schumachera. Mansell po sezonie 1992 opuścił Williamsa, który podpisał już wcześniej kontrakt z Alainem Prostem. Na sezon 1993 przeniósł się do amerykańskiej serii CART IndyCar, gdzie startował w zespole Newman/Haas Racing w bolidzie Lola T93. W pierwszym starcie, w zupełnie odmiennej konstrukcji, przestarzałej na tle mistrzowskiego Williamsa, wygrał kwalifikacje, a następnie wyścig na ulicznym torze Surfers Paradise w Australii. W całym sezonie 1993 wygrał 5 wyścigów, a w sumie 10 razy stawał na podium, co pozwoliło mu zdobyć mistrzostwo. Jest jedynym kierowcą w historii, który rok po roku zdobywał mistrzostwo Formuły 1 i serii IndyCar. Jest również pierwszym zawodnikiem, który wygrał serię CART w swoim debiutanckim sezonie.

Model T93 w kolekcji był już od dłuższego czasu, więc pozostawało zdobycie FW14B. Najlepiej dostępny jest ostatnio gazetowy model IXO, więc postanowiłem taki kupić, tym bardziej, że posiadane T93 to dosyć ubogi w detale model tego samego producenta. Model Williamsa właściwie nie zadowala mnie tylko w jednej kwestii – kalkomanii, a właściwie sporym ich braku. Po raz pierwszy zastanawiam się tak bardzo nad ich zakupem, jednak nie jestem przekonany do swoich zdolności w ich nałożeniu.

 

Williams FW26 Juan Pablo Montoya 2004

Williams FW26 okazał się charakterystyczny ze względu na wprowadzony w przedniej części bolidu tzw. „nos morsa”. Rozwiązanie to okazało się jednak nietrafione i w połowie sezonu bolid przeprojektowano w bardziej konwencjonalny sposób. Kierowcami zespołu w sezonie 2004 byli Juan Pablo Montoya i Ralf Schumacher. W wyniku poważnych obrażeń Schumachera w wypadku podczas Grand Prix Stanów Zjednoczonych, zastępowali go Marc Gené oraz Antônio Pizzonia.

Sezon został zdominowany przez Ferrari, które wygrało 15 z 18 wyścigów, jednak ostatnią eliminację, jaką było Grand Prix Brazylii, wygrał Juan Pablo Montoya, który ukończył sezon na 5. miejscu w klasyfikacji kierowców. Schumacher zdobył miejsce 9. zaś zastępujący go Pizzonia zdobywając trzykrotnie 7. miejsce zdobył 6 punktów i tym samym 15. lokatę. Marc Gené dojechał na 10. oraz 12. miejscu nie zdobywając tym samym punktów. Wyniki kierowców pozwoliły uzyskać zespołowi 4. miejsce w klasyfikacji konstruktorów.

W kolekcji posiadam bolid Juana Pablo Montoyi z pierwszej części sezonu.