Ferrari 126 C2 Gilles Villeneuve 1982

Od 1981 Ferrari w wyścigach Formuły 1 korzystało z silników turbodoładowanych, a pierwszym modelem z takim silnikiem był 126 CK. Następcą, przygotowanym na sezon 1982 był 126 C2. Posiadał silnik Tipo 021 V6 120° o pojemności 1496,43 cm3 wyposażony w dwie turbosprężarki. Aerodynamika została poprawiona względem poprzednika po wielu sesjach spędzonych w tunelu aerodynamicznym Pinifarina. Monocoque wykonano z płyt warstwowych z rdzeniem o strukturze plastra miodu, zastępując w ten sposób stosowaną dotąd konstrukcję rurową. Po czterech latach współpracy z Michelin, od 1982 roku Ferrari powróciło do opon marki Goodyear. W połowie sezonu z przodu pojawiło się zawieszenie pull-rod, w którym drążek przenoszący siły drgania umieszczony jest wyżej po stronie koła i mocowany do podwozia niżej, odwrotnie niż w zawieszeniu typu push-rod. To rozwiązanie Ferrari stosowało do końca 1988 roku, czyli do końca „ery turbo” w Formule 1. Kierowcami na sezon 1982 pozostali Kanadyjczyk Gilles Villeneuve oraz Francuz Didier Pironi. Podczas GP San Marino rozgrywanym na torze Imola doszło między kierowcami do incydentu. Pod koniec wyścigu kierownictwo Ferrari pewne dubletu nakazało zwolnić swoim kierowcom i zachować zajmowane pozycje. Znajdujący się na pierwszym miejscu Villeneuve zastosował się do tego polecenia, jednak zignorował je znajdujący się na drugiej pozycji Pironi, który wyprzedził Kanadyjczyka tuż przed metą. Po wyścigu Villeneuve oskarżył zespołowego partnera o niestosowanie się do poleceń zespołowych i zapowiedział, że już nigdy więcej się do niego nie odezwie. Rzeczywiście kierowcy już nigdy więcej nie zamienili ze sobą słowa, po tym jak dwa tygodnie później podczas kwalifikacji do GP Belgii na torze Zolder, Villeneuve zginął w wypadku. Przed końcem sesji jego strata do zespołowego partnera była niewielka, więc Villeneuve pomimo prośby zespołu o zjazd do boksu chciał jeszcze raz spróbować poprawić swój rezultat i tym samym udowodnić, że jest szybszy. Przed zakrętem Terlamenbocht trafił na bardzo wolno jadącego Jochena Massa i chociaż ten próbował ustąpić mu miejsca, doszło do kolizji podczas której Villeneuve najechał na pojazd zespołu March, po czym jego 126 C2 zostało wyrzucone w powietrze i wielokrotnie koziołkując wyrzuciło z wielką siłą ciało kierowcy, które zatrzymało się dopiero na ogrodzeniu. W wyniku odniesionych obrażeń Gilles Villeneuve zmarł, a Didier Pironi wycofał się z udziału w wyścigu. Po śmierci Gilles’a Villeneuve’a Didier Pironi został pierwszym kierowcą Ferrari i po 11 z 16 wyścigów sezonu prowadził w mistrzostwach z wyraźną przewagą. Podczas deszczowego treningu o Grand Prix Niemiec na torze Hockenheimring, najechał na Renault Alaina Prosta, po czym jego Ferrari wzniosło się w powietrze, a następnie koziołkowało. Pironi doznał kontuzji nóg, przez którą został zmuszony do opuszczenia pozostałej części sezonu. Wyścig w Niemczech wygrał zatrudniony nieoczekiwanie na miejce Gilles’a Villeneuve’a Patrick Tambay, który pozostał w Ferrari również na kolejny sezon. Pironi przed wypadkiem zdobył 39 punktów, które wystarczyły do zdobycia tytułu wicemistrza. Mistrzem sezonu 1982 został Keke Rosberg z Williams’a, który zgromadził 44 punkty. Konstrukcja 126 C2 okazała się udana i w obliczu tragicznych wypadków swoich kierowców Ferrari zdobyło mistrzostwo konstruktorów. Pironi do wyścigów Formuły 1 ostatecznie już nigdy nie wrócił, po tym gdy w 1987 zginął podczas wyścigów łodzi. Po jego śmierci żona Pironiego urodziła bliźnięta, które nazwała Didier i Gilles.

Ferrari 126 C2 wykonane przez Minichamps wypatrzyłem wśród w większości uszkodzonych modeli wystawionych przez sprzedającego na Allegro. Oferowane było bez opakowania, ale na zdjęciach wyglądało dobrze, więc zdecydowałem się zalicytować. Cena końcowa była niewielka, jednak model najprawdopodobniej podczas transportu uległ uszkodzeniu, a konkretniej nadłamała się podpora tylnego skrzydła, która na zdjęciach z aukcji uszkodzona nie była. Udało się to skleić, ale pozostał widoczny ślad. Myślę, że mógłbym to pomalować i wtedy byłoby mniej widoczne, jednak i bez tego jest dosyć dobrze. Według moich ustaleń na podstawie znalezionych zdjęć, Minichamps przygotował 126 C2 Gilles’a Villeneuve’a z tragicznego GP Belgii.

Na poniższych zdjęciach zdecydowanie brakuje 126 CK z 1981, jednak postaram się z czasem ten brak uzupełnić 🙂

Reklamy

McLaren MP4/13 David Coulthard 1998

McLaren na sezon 1998 w wyścigach Formuły 1 zastąpił MP4/12 modelem MP4/13. Była to pierwsza konstrukcja McLaren’a zaprojektowana od samego początku pod kierownictwem Adriana Newey’a, który dołączył do zespołu w 1997 roku, jednak zbyt późno by mieć realny wpływ na projekt poprzedniego modelu. W kwestii napędu kontynuowano współpracę z Mercedesem, którego silnik V10 o oznaczeniu FO110G (72°) znalazł się w MP4/13. Widoczną nowością była zmiana dostawcy ogumienia z Goodyear na Bridgestone, a same opony były od tego sezonu rowkowane. Kierowcami pozostali Mika Häkkinen i David Coulthard. Dominacja kierowców McLarena w inaugurującym sezon GP Australii była ogromna i ich najbliższy rywal dotarł na metę z okrążeniem straty. Protesty Ferrari do FIA doprowadziły do ​tego, że uznany przed sezonem za legalny system „break steer” znany z poprzedniej konstrukcji został zakazany podczas Grand Prix Brazylii, drugiej eliminacji sezonu. Pomimo tej dosyć kontrowersyjnej decyzji kierowcy ponownie zdobyli dublet z przewagą ponad 1 minuty nad trzecim kierowcą. Od następnego wyścigu, którym było GP w Argentyny, Ferrari zaczęło być zagrożeniem dla McLarena. MP4/13 zachował jednak swoją wyższość na szybkich torach, podczas gdy techniczne pętle dawały przewagę konstrukcji Ferrari. Sezon 1998 zakończył się mistrzostwem dla McLaren’a zarówno w klasyfikacji kierowców, jak i konstruktorów. Mika Häkkinen z dorobkiem 100 punktów pokonał Michael’a Schumacher’a z Ferrari (86 pkt.) oraz zespołowego partnera David’a Coulthard’a (56 pkt.).

Pomimo, że cały czas planowałem kupić MP4/13 Häkkinen’a, tym razem prezentowanym modelem jest auto David’a Coulthard’a. Od początku oferowany był z ułamaną antenką z boku, jednak jej nietypowe położenie sprawiło, że nie zwróciłem na to uwagi. Jej braku na zdjęciach też raczej nie widać, bo nawet w rzeczywistości nie jest to łatwe. Naprostowałem więc tylko T-Cam i model był gotowy do zdjęć 🙂

Prezentowane modele dołączyły do MP4/14, którym Mika Häkkinen obronił tytuł mistrzowski 🙂

Williams FW17 Damon Hill 1995

Williams FW17 został zaprojektowany przez Patricka Heada, Adriana Neweya i Eghbala Hamidy’ego oraz skonstruowany przez Williamsa na sezon 1995 Formuły 1. FW17 był napędzany silnikiem Renault 3.0 V10 o oznaczeniu RS7, a jego moc maksymalna wynosiła 750 KM. W przeciwieństwie do poprzedniego sezonu z tej samej jednostki korzystał jednak główny rywal Williamsa, którym był Benetton. FW17 miał problemy z niezawodnością, głównie skrzyni biegów. Od Grand Prix Portugalii na 5 ostatnich wyścigów wprowadzono wersję „B” modelu, w której dokonano wielu zmian, szczególnie widocznych w obszarze aerodynamiki. Kierowcy Williamsa, którymi byli Damon Hill oraz David Coulthard zakończyli sezon 1995 odpowiednio na 2. i 3. miejscu, znacznie ustępując broniącemu tytuł Michaelowi Schumacherowi z Benettona . W klasyfikacji konstruktorów Williams-Renault znalazł się na 2. miejscu, ustępując o 25 punktów zespołowi Benetton-Renault.

Williams FW17 Damon’a Hill’a to model od Minichamps. Pomimo, że ten egzemplarz bez fabrycznego opakowania wygrałem za niewielką kwotę i swoje najlepsze czasy ma już za sobą prezentuje się nadal zaskakująco dobrze. Niektóre kalkomanie wydawały się niepewnie trzymać na swoim miejscu więc dla pewności wszystkie utrwaliłem za pomocą kleju do kalkomanii, natomiast uszkodzeń w postaci braków ich fragmentów nie było zbyt wiele. Z przodu opiera się na przednim skrzydle, jednak gdy zobaczyłem to samo w innym, fabrycznie nowym modelu, przestałem się zastanawiać, jak to poprawić.

Ferrari 333 SP Jay Cochran IMSA Exxon World Sports Car Championship 1994

Ferrari 333 SP zostało zaprojektowane i skonstruowane dla zespołu Ferrari przez Dallare. Ferrari skupiło się na jednostce napędowej, która stanowiła zmodyfikowaną wersję silnika używanego podczas sezonu 1990 w Formule 1 w modelu 641. Pojemność silnika V12 wzrosła do 3997 cm3 i osiągał wówczas ok. 600 KM. Napęd przenosiła 5-biegowa sekwencyjna skrzynia biegów. Auto zostało zbudowane, aby rywalizować w wyścigach organizowanych przez IMSA w nowej klasie WSC, która zastąpiła wcześniejsze samochody GTP o zamkniętym nadwoziu. Cztery samochody zostały przydzielone do trzech zespołów: Euromotorsport, Momo Corse i Scandia Motorsport Team. Auta zadebiutowały podczas 2h Road Atlanta, trzeciej rundy sezonu 1994, gdzie kierowcy 333 SP zdobyli dwa pierwsze miejsca. W kolejnym wyścigu, 2 h Lime Rock, całe podium zajęli kierowcy Ferrari, a do końca sezonu, mającego łącznie 9 rund, Ferrari zwyciężyło jeszcze trzy razy. Pomimo konkurencyjnego auta, opóźniony debiut konstrukcji przyczynił się do przegranej w klasyfikacji producentów z do Oldsmobile z 4. punktami straty. Najwyżej sklasyfikowanym kierowcą Ferrari został Andy Evans, który znalazł się na 5. miejscu. Sezon 1995 przyniósł już mistrzostwo dla Ferrari zarówno w klasyfikacji producentów, jak i kierowców.

Ferrari 333 SP to już dosyć stary wypust Minichamps, jeszcze w szarym kartoniku, którego jednak wraz z modelem nie otrzymałem. Właściwie dopiero aukcja tego modelu uświadomiła mnie o jego istnieniu i zdecydowałem, że spróbuję wygrać, co jak widać zakończyło się powodzeniem. Kolekcję uzupełniło 333 SP zespołu Euromotorsport, którego kierowcą w 1994 był Jay Cochran. W klasyfikacji kierowców sezonu 1994 IMSA Exxon World Sports Car Championship znalazł się na 12. miejscu. Kalkomanie na modelu miejscami już odchodziły, jednak były niemal kompletne, więc wystarczyło je potraktować klejem do kalkomanii. Zabezpieczyłem za jego pomocą praktycznie wszystkie, aby za jakiś czas cieszyć się równie dobrym widokiem modelu, jak tym na poniższych zdjęciach.











Ford GT

Ford GT pierwszej generacji produkowany był w latach 2004-2006. W 2002 roku zaprezentowano wersję koncepcyjną zaprojektowaną przez J. Maysa. Samochód wyglądem bardzo nawiązywał do modelu GT40, który wygrywał wyścig 24h Le Mans w latach 1966-1969. Trzy produkcyjne samochody prototypowe zostały pokazane w 2003 roku, a pierwsze egzemplarze trafiły do klientów jesienią 2004 roku. Wersja produkcyjna posiadała silnik V8 o pojemności 5409 cm³i mocy ok. 550 KM oraz 6-biegową manualną skrzynie biegów. Wyprodukowano łącznie 4038 sztuk.

Ford GT zdecydowanie podoba mi się, więc liczyłem na zdobycie jego miniatury. Świetnie wygląda koncept z 2002 oznaczony jako GT40 i myślałem właśnie o takim modelu od Minichamps, jednak na Allegro pojawiły się w bardzo dobrej cenie dwa modele z serii Top Gear wykonane przez tego samego producenta. Poza Fordem GT pojawiło się jeszcze Porsche Cerrara GT, jednak nie kupiłem, bo napis Top Gear na przednim zderzaku w moim przypadku był niepożądany. Wcześniej nie kojarzyłem faktu, że Ford GT pojawił się w tej serii, więc zakup był dosyć spontaniczny, ale jestem z niego bardzo zadowolony. Tak naprawdę jedynie koła sprawiają wrażenie zbyt małych, szczególnie z tyłu.









Dallara F395 Opel Norberto Fontana Niemiecka Formuła 3

Podczas sezonu 1995 Niemieckiej Formuły 3 kierowcy startowali w dwóch klasach. W klasie A startowali kierowcy używający najnowszego podwozia Dallara F395, natomiast zawodnicy klasy B korzystali z F394 oraz F393. Argentyński kierowca, Norberto Fontana, startował w Klasie A w zespole KMS, używając podwozia o numerze F395/009 z silnikiem Opla. Był to jego drugi sezon startów w tej serii, gdzie po 6. miejscu w poprzednim sezonie, tym razem został mistrzem. W drodze do mistrzostwa wygrał 10 spośród 16 wyścigów, pokonując startującego również drugi sezon Ralfa Schumachera o 85 punktów.

Gdy na Allegro pojawiły się F395 zarówno mistrza, jak i wicemistrza sezonu 1995, postanowiłem licytować, spodziewając się niskich cen końcowych. Dallara Schumachera bez zaskoczenia sprzedała się w nieco wyższej cenie. F395 z reklamami Red Bull od początku wizualnie bardziej mi się podoba, a na Schumachera przyjdzie jeszcze czas. Model sprawia dobre wrażenie, jednak widać po nim, że został opracowany wcześniej, niż sugeruje to jego nowsze już opakowanie. Na wlocie powietrza z boku widać łączenie formy. Również figurka kierowcy wykonana jest dosyć słabo i nie miałoby to dla mnie znaczenia bo i tak nie przepadam za tym elementem, jednak w tym przypadku jest bardzo dobrze widoczna. Trzeba jednak przyznać, że są to jedyne słabe punkty modelu, a reszta jest absolutnie poprawna 🙂









Mercedes SLS AMG GT3 K.Graf/T.Jäger/A.Roloff/J.Seyffarth 24h Nürburgring 2012

Podczas 24-godzinnego wyścigu na torze Nürburgring Nordschleife, w dniach 19-20 maja 2012, zespół Rowe Racing wystawił dwa Mercedesy SLS AMG GT3. Samochód #21 w składzie M.Zehe / M.Hartung / R.Rehfeld / M.Bullitt zakwalifikował się na 20. miejscu, natomiast #22 załogi K.Graf / T.Jäger / A.Roloff / J.Seyffarth uzyskał w kwalifikacjach dziesiąty czas. SLS AMG GT3 #22 niestety nie ukończył rywalizacji, wycofując sie pod koniec zmagań. Drugie auto zespołu ukończyło wyścig na 10. miejscu.

Model SLS AMG GT3 od Minichamps pojawił sie u tego samego sprzedającego, u którego zakupiłem modele Ferrari 125 S. Początkowo cena była nawet wyższa niż za granicą, jednak spodziewałem się, że to się zmieni. Nie trzeba było długo czekać i gdy tylko przy modelu pojawiła się cena oznaczająca to, że szybko sie sprzeda, zakupiłem jedną sztukę dla siebie. Okazało sie, że model miał nadłamane jedno z lusterek, jednak dzięki temu, że jeszcze sie trzymało, udało sie je wyprostować i przykleić na tyle dobrze, że jest to niemal porównywalne z montażem fabrycnym niektórych modeli. Sprzedający bez wyjęcia modelu z kartonika nie miał szans tej wady zauważyć, więc przy tak świetnej cenie zakupu nawet nie zawracałem mu tym faktem głowy. W tym miejcu warto wspomniec o tym, że lusterka sa w tym modelu bardzo narażone. Odruchowo chce się złapać model w miejscu ich umieszczenia i trzeba o tym pamiętać. Dodatkowo model okazał się być wykonany z życiwy, o czym nie miałem pojęcia w momencie zakupu. Według producenta powstało tylko 528 sztuk tego modelu.