Ford BA Falcon XR8 Rodney Forbes V8 Supercars 2003

Rodney Forbes, jak już wspomniałem w poprzednim wpisie, w sezonie 2003 starował dla zespołu 00 Motorsport. W przeciwieństwie do Greg’a Ritter’a, zaliczył wszystkie wyścigi, w których zespół tern wziął udział. Łącznie przystąpił więc do 11 z 22 wyścigów sezonu 2003. Po upadku zespołu już nigdy nie znalazł się w stawce mistrzostw. Swój ostatni sezon startów w V8 Supercars ukończył na 34. pozycji, dojeżdżając najwyżej dwukrotnie na 21. miejscu i zdobywając łącznie 238 punktów. Podczas sezonu startował podobnie jak Ritter w malowaniu Biante Model Cars, jednak w co najmniej 7. wyścigach po bokach auta pojawiła się reklama MILK.

Drugie z aut zespołu 00 Motorsport od Biante wykonane jest na tym samym poziomie, ale to raczej żadne zaskoczenie 🙂
Warto było się zdecydować na oba 🙂

Reklamy

Ford BA Falcon XR8 Greg Ritter V8 Supercars 2003

W sezonie 2003 Greg Ritter wziął udział w 10. wyścigach serii V8 Supercars, w ramach której tamtego roku rozegrano 22 rundy. Do 8 wyścigów przystąpił z Gibson Motor Sport, który od 2002 startował pod nazwą 00 Motorsport. Zespół na sezon 2003 zbudował dwa nowe auta o oznaczeniu BA dla Rodney’a Forbes’a i Greg’a Ritter’a. Działalność teamu zakończyła się po 6. weekendach wyścigowych, a umowa o prawo do wyścigów została sprzedana Team Brock. Najwyższą pozycją, która zajął Greg Ritter w tym sezonie było 13. miejsce w drugim wyścigu na torze Adelaide Grand Prix Circuit, gdzie podobnie jak w 7. innych wyścigach wystartował w malowaniu Biante Model Cars. Wyścigi Betta Electrical Sandown 500 oraz Bob Jane T-Marts Bathurst 1000 zaliczył za kierownicą Holdena VX Commodore zespołu Team Brock wraz z Marcus’em Marshall’em. W sezonie 2003 Ritter znalazł się na 32. miejscu, co prawda tylko 4 miejsca wyżej niż w poprzednim sezonie, jednak 537 punktów wyglądało znacznie lepiej niż 185 z poprzedniego sezonu, ale różnica ta wiąże się z większą ilością zaliczonych wyścigów.

Model Falcona BA od Biante na tle Classic Carlectables wygląda na bardziej zbliżony niż w przypadku AU tych producentów. Rozbieżna wysokość tylnych świateł pozostała, ale już nie jest aż tak bardzo widoczna. Model najbardziej traci wizualnie na kołach, które dodatkowo są za małe. Reflektory mogłyby być też zdecydowanie lepiej spasowane, szczególnie biorąc pod uwagę fakt, że model poza nimi jest idealnie zmontowany.

Ford AU Falcon XR8 Greg Ritter V8 Supercars 2002

Greg Ritter w 1999 został mistrzem Australijskiej Formuły Ford, a w latach 1999-2014 wziął udział w 78. wyścigach australijskiej serii Supercars. Jego występy w tych mistrzostwach ograniczały się zazwyczaj do kilku startów w sezonie, z wyjątkiem sezonu 2005, w którym opuścił tylko dwa ostatnie weekendy wyścigowe (zaliczając 24 z 30 rund). Jedyny wyścig tych mistrzostw wygrał w 2004 podczas Sandown 500, gdzie był zmiennikiem Marcos’a Ambrose. Wracając do sezonu 2002, w którym nastąpiła zmiana nazwy serii z Shell Championship Series na V8 Supercars, wystartował w 7. wyścigach za kierownicą Forda AU Falcon. Z zespołem Shell Helix Racing (Dick Johnson Racing) wziął udział w trzech wyścigach na torze Sydney Motorsport, gdzie uzyskał najwyższy samodzielny wynik sezonu 2002, którym było 11. miejsce podczas trzeciego wyścigu, po starcie z 32. miejsca. Z DJR wziął jeszcze udział udział w Bob Jane T-Marts 1000 (Bathurst 1000) oraz VIP Petfoods Queensland 500, jako zmiennik Alan’a Jones’a, gdzie zdobyli odpowiednio 7. i 8. miejsce. Później zaliczył dwa wyścigi na torze Surfers Paradise w barwach Caterpillar Racing (Briggs Motor Sport).

Modelu w barwach Shell Helix Racing od Biante nie planowałem. Już dawno zdecydowałem, że Falcona zespołu Dick Johnson Racing z sezonu 2002 poszukam od Classic Carlectables, czego z resztą udało mi się dokonać, o ile paczka z Australii dotrze bezproblemowo. Biante z tego względu obstawiłem w licytacji niżej niż robię to zazwyczaj w przypadku modeli australijskich aut, jednak cena końcowa okazała się niespodziewanie jeszcze znacznie niższa. Wiedząc, że już wcześniej zapomniałem o jednej z aukcji tego sprzedawcy z UK, zapytałem, czy zamierza wystawiać kolejne australijskie auta. Uzyskałem odpowiedź twierdzącą oraz nie do końca konkretną listę tego, czego mogę się spodziewać w najbliższym czasie. Ostatecznie wygrałem większość interesujących mnie modeli. Właściwie to przegrałem tylko jednego Falcona, bo o jednym, jak wspomniałem, zapomniałem, a jednego sobie odpuściłem. Wracając do przegranego Falcona, po prostu nie byłem przekonany, czego mogę się spodziewac po Biante na tle Classic Carlectables i obstawiłem zbyt nisko. Gdy dotarła pierwsza paczka, a w niej model z dzisiejszego wpisu, wiedziałem już, że następne Biante warto przygarnąć. Nie jest to poziom Classic Carlectables z lat 2002-2012, co było oczywiste, jednak nadal są to świetne modele. Przede wszystkim obawiałem się jednak nie o jakość, a o wielkość modeli Biante, ale okazało się, że Classic Carlectables tylko sprawiają wrażenie masywnych, a w rzeczywistości wymiary tych modeli u obu producentów są zbliżone.


Porównując modele, moją uwagę zwróciły tylne światła, które w Classic Carlectables wydają się być zbyt wysokie. W Biante z kolei według mnie są za niskie, ale za to podział kolorów klosza jest prawidłowy. Classic Carlectables ma też chyba nieco zbyt płaską pokrywę bagażnika, więc wysokość świateł powinna chyba stanowić coś pomiędzy tym, co przygotowali Ci dwaj producenci. W innych miejscach też są rozbieżności, jednak już mniej widoczne 🙂


Holden VR Commodore Craig Lowndes ATCC 1996

Craig Lowndes współpracę z zespołem Holden Racing Team (HRT) rozpoczął w 1994, kiedy został ich kierowcą testowym. Wystartował w barwach HRT w kończącym sezon wyścigu Bathurst 1000, w którym stosunkowo mało zabrakło do zwycięstwa i ostatecznie Craig Lowndes oraz Brad Jones ukończyli wyścig na drugim miejscu. W 1996 roku zaliczył swój pierwszy pełny sezon w wyścigach V8 Supercars, rozgrywanych wówczas jeszcze jako ATCC (Australian Touring Car Championship). Wraz z zespołem Holden Racing Team za pierwszym podejściem zdobył tytuł mistrzowski. Po nieudanym występie w 1995, tym razem zwyciężył w Bathurst 1000, gdzie jego zmiennikiem ponownie był Greg Murphy. Po tych sukcesach na kolejny sezon dosyć niespodziewanie przeniósł się do Formuły 3000, gdzie wraz z Juanem Pablo Montoyą startował w zespole RSM Marko. Brak sukcesów oraz budżetu potrzebnego na kolejny sezon startów sprawił , że w 1998 ponownie pojawił się za kierownicą Holdena Commodore zespołu HRT zdobywając swój drugi tytuł mistrzowski, który obronił w 1999.

Po długim czasie zdecydowałem się na zakup kolejnego modelu w skali 1:18. Planowałem Holdena Commodore od Biante w tej skali od dawna, jednak dopiero w ostatnim czasie zebrałem się do wyłożenia większej niż zwykle sumy na pojedynczy model. Trzeba jednak podkreślić, że nie było to dużo, bo w Europie, a tym bardziej w Polsce model widocznie nie jest poszukiwany. W Australii kosztuje zdecydowanie więcej, nie licząc ewentualnego kosztu wysyłki. Miejscami poziom montażu mógłby być lepszy, ale z drugiej strony niedociągnięć jest niewiele. Dziwne wrażenie sprawia swoją wielkością antena na dachu, jednak wydaje się, że taka właśnie była w rzeczywistości. Ogólnie jestem bardzo zadowolony i cieszy mnie fakt, że w końcu się udało 🙂




























Nareszcie udało się zestawić wyścigowe odmiany Holdena Commodore drugiej generacji od Biante w trzech skalach razem, a konkretniej 1:18 razem z 1:43 i 1:64 🙂





Holden VR Commodore 1995 Bathurst 1000 #05 Brock/Mezera

Dnia 1 października 1995 na torze Mount Panorama odbył się 36. wyścig Bathurst 1000. Po raz pierwszy wszystkie auta wystartowały w jednej klasie – Grupa 3A, która obejmowała 5-litrowe V8. Do wyścigu przystąpiły zaledwie 32 załogi, a do mety dojechało 15 aut. Wyścig wygrała załoga Larry Perkins/Russell Ingall z teamu Castrol Perkins Racing w Holdenie VR Commodore.
Oba auta zespołu Holden Racing Team stosunkowo szybko odpadły z rywalizacji. Startujące z pierwszego pola auto z numerem #015 załogi Craig Lowndes/Greg Murphy wycofało się po 10 ze 161 okrążeń, natomiast załoga Peter Brock/Tomas Mezera, której auto chciałbym zaprezentować, zakończyła rywalizację na 32 okrążeniu.











Myślę, że warto w tym momencie pokazać Biante w 1:64 na tle 1:43 🙂