Holden VX Commodore Jason Bright 2002 V8 Supercar Championship Series

Na sezon 2002 V8 Supercar Championship Series skład zespołu Holden Racing Team pozostał niezmieniony. Barwy zespołu reprezentowali ponownie Mark Skaife i Jason Bright. Sezon składał się z 13 weekendów wyścigowych, podczas których rozegrano łącznie 29 wyścigów. Mark Skaife odniósł 15 zwycięstw i obronił z wyraźną przewagą tytuł mistrza. Jason Bright wygrał 4 wyścigi i na koniec sezonu znalazł się na 4 miejscu klasyfikacji kierowców. Po tym sezonie został przeniesiony do nowo utworzonego Team Brock.

Do modelu AutoArt z sezonu 2002 nie otrzymałem certyfikatu, jednak jego braku byłem świadomy już przed zakupem. Od prezentowanego w poprzednim wpisie VX z roku 2001 różni się nieznacznie, jednak jest to oczywiście zgodne z rzeczywistością. W całości efektownego wykonania szkoda jedynie tylnych lamp, które AutoArt poprawiło w modelu z sezonu 2003, jednak nawet po tym zabiegu odbiegają znacznie kształtem świateł wstecznych i kierunkowskazów od tych stosowanych w prawdziwym aucie. W tym modelu wygladają one wręcz bliżej rzeczywistości, gdyby w kloszu wykonanym przez producenta zabrakło pomarańczowej barwy, która wystepowała w tym miejscu w generacji VT, ale już w 2000 roku w autach zespołu była w tym miejscu barwa biała, a od roku 2001 układ klosza został zmieniony na typowy dla odmiany VX. W modelu zostawiając pomarańczową barwę zastosowano więc hybryde obu kloszy. Dotyczy to również innych modeli Holdena VX wydanych przez AutoArt, ale dopiero teraz to zauważyłem.

Reklamy

Holden VX Commodore Jason Bright 2001 Shell Championship Series

Po sezonie 2000 Shell Championship Series z zespołu Holden Racing Team odszedł Craig Lowndes. Jego miejsce zajął Jason Bright, a drugim kierowcą pozostał urzędujący mistrz, Mark Skaife. Na sezon 2001 zespół rozszerzył swoją działalność do czterech samochodów, a mistrzostwa zakończyły się sukcesem. Mark Skaife obronił tytuł mistrza, a Jason Bright był 3. Greg Murphy i Todd Kelly startujący w dodatkowych samochodach K-mart Racing Team zajęli odpowiednio 4. i 6. miejsce.

Na początku roku wypatrzyłem na eBay interesujący zestaw trzech Holdenów zespołu Holden Racing Team z lat 2001-2003 w atrakcyjnej cenie. Byłem nieco zawiedziony, że nie miałem wówczas możliwości jego zakupu, jednak ku mojemu zdziwieniu przez najbliższy miesiąc nikt zestawu nie kupił, a w międzyczasie cena została obniżona przez sprzedającego dwukrotnie, łącznie o 10 Euro. Była to doskonała okazja do zakupu tych trzech świetnie wykonanych przez AutoArt modeli, które postanowiłem zaprezentować pojedynczo, zaczynając od auta Jason’a Bright’a z sezonu 2001 🙂

Holden VX Commodore Jason Bright V8 Supercar Championship 2003

W 2003 roku Paul Weel Racing stał się satelickim zespołem Tom Walkinshaw Racing, który prowadził dotąd w V8 Supercar Championship Series zespoły Holden Racing Team oraz K-Mart Racing. Zespół zmienił nazwę na Team Brock i wraz z dwoma Holdenami VX Commodore zbudowanymi przez Tom Walkinshaw Racing do zespołu dołączył startujący dotąd w Holden Racing Team Jason Bright. Drugim kierowcą pozostał Paul Weel, który ukończył sezon 2003 na 13. miejscu, a Jason Bright był 4. Relacja skutkująca utworzeniem Team Brock została rozwiązana pod koniec 2003 i zespół w kolejnym sezonie wznowił działalność ponownie jako Paul Weel Racing, korzystając nadal z aut uzyskanych od Tom Walkinshaw Racing. Na rok 2004 zespół miał już do dyspozycji VY Commodore, które pojawiły się w stawce już w poprzednim sezonie. Jason Bright pozostał w zespole i sezon 2004 ukończył na 3 miejscu, a od roku 2005 przeniósł się do Ford Performance Racing, a jego miejsce zajął Greg Murphy.

Model auta Team Brock z sezonu 2003 od AutoArt był jednym z tych poszukiwanych przeze mnie od dłuższego czasu. Z tego powodu ucieszyła mnie wygrana aukcja, a malowanie auta okazało się być jeszcze ładniejsze niż na zdjęciach.

Holden VX Commodore Todd Kelly Shell Championship Series 2001

Zespół K-Mart Racing Team powstał w 2001, gdy w wyścigach V8 Supercars, rozgrywanych wówczas jako Shell Championship Series, Tom Walkinshaw Racing zamierzał rozszerzyć działalność zespołu Holden Racing Team do czterech samochodów. Ponieważ zespół zgodnie z przepisami mógł wystawiać tylko trzy samochody, dwa auta trafiły na zasadzie franczyzy do zespołu Romano Racing, gdzie startowały jako zespół K-Mart Racing Team. Auto Paula Romano startowało odtąd jako Holden Young Lions, czyli pod marką używaną do programu rozwoju młodych kierowców wyścigowych. Kierowcami K-Mart Racing Team zostali Todd Kelly, który w sezonie 2000 startował pod marką Holden Young Lions, natomiast drugim kierowca został Greg Murphy, wraz z którym z zespołu Gibson Motorsport przeniósł się sponsoring sieci marketów K-Mart. Greg Murphy w sezonie 2001 wygrał wszystkie trzy wyścigi 12. rundy na torze Pukekohe Park Raceway, natomiast w drugim wyścigu 13. i tym samym ostatniej rundy sezonu na torze Sandown Raceway swoje pierwsze zwycięstwo w mistrzostwach odniósł Todd Kelly. W klasyfikacji kierowców sezonu 2001 Shell Championship Series Greg Murphy znalazł się na 4. miejscu, natomiast Todd Kelly znalazł się dwa miejsca dalej, na 6. pozycji. Mistrzem został Mark Skaife z Holden Racing Team, ale o tym mam nadzieję, że będzie jeszcze okazja się rozpisać.

Holden zespołu K-Mart Racing Team w wykonaniu AutoArt dotarł do mnie w zaskakująco szybkim tempie z Bułgarii. Trafiło mi się auto, którym startował Todd Kelly. Opakowanie, jak widać, jest standardowe dla produktów AutoArt, a odmienne są tylko grafiki na kartonikach. Model wykonano precyzyjnie, dzięki czemu brakuje pojawiających się zazwyczaj niedociągnięć. Mój egzemplarz ma jedynie delikatnie pęknięty pionowo zderzak przedni. Na zdjęciach nie ma szans tego zobaczyć, bo nawet w rzeczywistości jest to trudno zauważalne. Na tych z aukcji było to widoczne, jednak obstawiałem, że to jakieś zabrudzenie. Z racji niewielkiej skali tego problemu oraz małej dostępności tych modeli jest to praktycznie bez znaczenia 🙂
















Ford Sierra RS 500 Cosworth Steve Soper/Klaus Ludwig ETCC 1988

Europejskie Wyścigi Samochodów Turystycznych (European Touring Car Championship – ETCC) organizowane były przez FIA od roku 1963. Serie zakończono po sezonie 1988. Powróciła pod taką samą nazwą na 4 lata w roku 2000, by od sezonu 2005 zostać zastąpiona przez Mistrzostwa Świata Samochodów Turystycznych (World Touring Car Championship – WTCC). W Europie od tego momentu organizowany jest puchar European Touring Car Cup. W 1988 roku odbyło się 11 wyścigów. Główną siłę w tym sezonie stanowiły samochody BMW M3 i Ford Sierra RS 500. Do klasyfikacji końcowej wliczało się 7 najlepszych rezultatów. Mistrzem wśród kierowców został w ten sposób Roberto Ravaglia z BMW, a mistrzostwo konstruktorów trafiło do Forda.

Model Sierry od AutoArt od dłuższego już czasu chciałem mieć. Najpierw dotyczyło to cywilnej Sierry Cosworth, jednak z czasem bardziej wyścigowej. Producent, podobnie jak w przypadku BMW 635 CSi, nie przypisał swojego modelu do konkretnego wyścigu ani serii wyścigowej. Bazując jednak na załodze auta w składzie Steve Soper/Klaus Ludwig oraz numerze startowym samochodu, model odpowiada w tych kwestiach czterem wyścigom sezonu 1988 ETCC. Są to wygrane Jarama 4 Hours, GP Nürburgring i GP Nogaro oraz nieukończone 500 km Vallelunga. Steve Soper w tym sezonie został ze stratą 7 punktów wicemistrzem, natomiast Klaus Ludwig znalazł się na 4. miejscu w klasyfikacji kierowców. Model od AutoArt zaskoczył mnie świetnymi zawiasami przedniej maski, które są oddzielnym elementem, przez co znacznie lepiej wyglądają niż zawiasy odlane razem z maską. Poza topornie wyglądającymi zapięciami tylnej klapy ciężko jest się do czegokolwiek przyczepić, bo reszta detali na tle PMA prezentuje się zdecydowanie lepiej.















Model AutoArt w porównaniu z PMA jest mniejszy, podobnie jak w przypadku konfrontacji CLK DTM tych producentów. W przypadku Sierry różnica jest jednak minimalna.




W ten sposób kończymy prezentację modeli z 2016 i możemy przejść do tegorocznych 🙂