ZiŁ-130

ZiŁ-130 produkowany był w latach 1962-1994, jako następca nieudanego modelu 164. Okazał się udaną konstrukcją, a przede wszystkim trwałą. Fabrycznie posiadał benzynowy silnik V8 o pojemności 5969 cm³ i mocy 170 KM, znany z wysokiego zużycia paliwa. Przez cały okres produkcji ZiŁ-130 doczekał się dwóch poważniejszych modyfikacji w 1966 i 1977. Auta po drugiej modernizacji posiadały zmienioną osłonę chłodnicy, w której kierunkowskazy znalazły się nad reflektorami. Co prawda nie spotkałem chyba jeszcze nigdy prawdziwego, ale nadal zdarza się coś usłyszeć na temat legendarnego już chyba zużycia paliwa, ale też małej objętości wywrotki.

Model to dobrze znany AIST (Автоистория) z zabudową skrzyniową i jest moim pierwszym podejściem do modeli tego producenta. ZiŁ-130 zdecydowanie mi się podoba, a jego model zachęcił do kolejnych zakupów rosyjskich ciężarówek. W modelu tak naprawdę przeszkadza mi tylko jedno – wycieraczki, które są okropne i zaburzają świetność tego jakby nie patrzeć budżetowego modelu. Przy najbliższej okazji muszą zniknąć i zostać zastąpione czymkolwiek lepszym, a przy okazji zamocowałbym poprawnie widoczny na zdjęciach krzywo umieszczony reflektor. Jeśli ktoś rozbierał już ten model to chętnie przeczytam jakieś podpowiedzi, bo wstępne oględziny wskazują, że najprawdopodobniej przeszkadza w tym przynajmniej wał napędowy, ale może coś jeszcze.










Reklamy

ZIL-112C

ZIL-112C został następcą samochodów serii ZiS/Ził-112. Powstał w 1961 i był ostatnim samochodem wyścigowym stworzonym przez ZIL (Zakład imienia Lichaczowa). Pojazd stanowił zupełnie nowa konstrukcję, a mniejszy rozmiar i waga przyczyniły się do poprawy osiągów. Konstruktorem samochodu był W. Rodinow. ZIL-112C zadebiutował w wyścigach w ZSRR w listopadzie 1961 roku. Z przodu wzdłużnie umieszczono silnik V8, pochodzący z limuzyny ZIL-111, o pojemności 5980 cm³ i mocy 240 KM. Przekazywał on moc na koła tylne za pomocą 3-biegowej skrzyni manualnej, pochodzącej z modelu ZiS-110. Zawieszenie przednich kół i mechanizm kierowniczy zaadaptowano z auta Wołga GAZ-21. W tylnej części zawieszenia zastosowano tzw. oś De Diona. Przekładnia główna była wyposażona w reduktor, dzięki czemu przełożenie mogło być zmieniane w zależności od trasy. Auto posiadało hamulce bębnowe, które z tyłu umieszczono w okolicach mostu. W 1965 roku drugi egzemplarz otrzymał mocniejszy silnik o pojemności 6959 cm³ i mocy ok. 270 KM. Zastosowano też samoblokujący się mechanizm różnicowy, a z przodu hamulce tarczowe opracowane specjalnie do tego auta.

Auto poznałem, gdy ukazało się w rosyjskiej serii, z której pochodzi prezentowany model. Od początku pomyślałem, że fajnie byłoby gdyby dołączył do kolekcji, jednak ceny w jakich się u nas pojawiał nie zachęcały mnie w stosunku do tego, co model sobą prezentuje. Sytuacja niedawno się zmieniła, gdyż model pojawił się w znacznie niższej cenie, więc bez wahania go kupiłem. Był co prawda zakurzony, jednak nie okazało się to większym problemem. W tym przypadku trudno mówić o świetnych detalach, bo takich szukałbym raczej w modelu od DIP. Jeśli jednak chce się tylko zaznaczyć w kolekcji istnienie takiego auta, myślę że w zupełności wystarczy 🙂