Renault Le Car Turbo Patrick Jacquemart IMSA Camel GT 1981

Renault 5 zostało oficjalnie zaprezentowane 10 grudnia 1971 roku, a do produkcji trafiło na początku 1972. Na rynku północnoamerykańskim pojazd zadebiutował w 1976 roku pod nazwą Le Car. Oferowany przez American Motors (AMC) nie powtórzył sukcesu odniesionego w Europie. Import pojazdu zakończono w roku 1983, a sprzedaż w Kanadzie dobiegła końca w roku 1985. W celu zwiększenia sprzedaży poprzez sukcesy w wyścigach, w sezonie 1981 Renault z modelem Le Car pojawiło się w popularnej serii IMSA Camel GT. Kierowcą został dyrektor Renault Racing USA, Patrick Jacquemart. Wyścigi Road Atlanta Camel GT oraz Datsun Monterey Tripple Crown Laguna Seca ukończył na 3. miejscu. Pozostałe trzy wyścigi nie zostały ukończone. Zginął podczas testów auta na torze Mid-Ohio. Przyczyną zgonu było złamanie podstawy czaszki. Przyjaciel kierowcy, Jim Downing, dostrzegł, że pęknięcia czaszki można by uniknąć, gdyby głowa była utrzymywana w podobny sposób, jak przy pomocy pasów ciało kierowcy. Zwrócił się do swojego szwagra, doktora Roberta Hubbarda, który miał duże doświadczenie jako inżynier biomechaniczny, pracując w programie bezpieczeństwa samochodowego firmy General Motors, aby pomógł mu zaprojektować system wsparcia głowy i szyi, który chroniłby przed tymi rodzajami urazów. Celem było stworzenie urządzenia, które zmniejszyłoby prawdopodobieństwo poważnych obrażeń spowodowanych gwałtownym ruchem bezwładnej głowy i kasku podczas wypadku. W 1984 dr Hubbard stworzył pierwszy prototyp urządzenia, składającego się z twardego kołnierza przypinanego do pasów przytwierdzonych do auta oraz do kasku kierowcy za pomocą pasków. Downing zaczął nosić nieprzetestowane urządzenie podczas startów w wyścigach. W 1987 oboje otrzymali patent na stworzone urządzenie, które ostatecznie nazwano HANS (Head and Neck Support). Testy przeprowadzone w 1989r. wykazały, że uderzenia z użyciem HANS znacznie zmniejszały napięcie głowy i szyi, zmniejszając ryzyko urazów. Pomimo tego zainteresowanie produktem przez następne lata było bardzo małe. Sytuacja zmieniła się po dwóch wypadkach w serii NASCAR. W roku 2000 w wieku 19 lat podczas sesji treningowej na torze New Hampshire Motor Speedway w wyniku złamań podstawy czaszki zginął Adam Petty, natomiast rok później w wyniku tych samych obrażeń podczas ostatniego okrążenia wyścigu Daytona 500 śmierć poniósł 7-krotny mistrz serii, Dale Earnhardt. Po jego śmierci władze serii NASCAR rozpoczęły prace nad projektem Car of Tomorrow opracowanym na potrzeby wyścigów serii Sprint Cup, które miały na celu poprawienie bezpieczeństwa kierowców, dzięki wprowadzeniu nowoczesnych rozwiązań, w tym właśnie systemu HANS. Od tego czasu system ten zaczął stawać się standardowym rozwiązaniem używanym przez kierowców wyścigowych i rajdowych.

Wypatrzony na Allegro model od Spark szybko zwrócił moją uwagę. Nie spotkałem się wcześniej ani z tym autem, ani modelem. Sprzedawany był bez opakowania, jednak cena była atrakcyjna. Chwile się zastanawiałem, jednak znalezienie w Internecie lepszych zdjęć szybko zachęciło do zakupu. Miałem obawy o to, jak delikatny model żywiczny przetrwa czas wysyłki bez fabrycznego opakowania, jednak sprzedający odpowiednio się tym zajął i wysłał model przykręcony do podstawki z nałożonym blistrem 🙂

Reklamy

Renault Clio V6 Coen Vink Renault Sport Clio Trophy 2000

Jako następce modelu Spider, promującego markę Renault w wyścigach w Europie, postanowiono stworzyć Clio z centralnie umieszczonym silnikiem. Prace nad autem rozpoczęto w roku 1998, a pierwszy wyścig auta odbył się w kwietniu 1999 w Hiszpanii. Auto posiadało silnik 3.0 V6 o mocy 285 KM, wyczynową skrzynie biegów i zawieszenie oraz w dużym stopniu rurową konstrukcję nadwozia w postaci ramy przestrzennej. Jesienią 1998 roku podczas targów motoryzacyjnych w Paryżu zaprezentowano model tego auta w wersji drogowej. Wzbudził on spore zainteresowanie i niedługo po tym podjęto decyzję o stworzeniu cywilnej wersji auta o koncepcji wersji wyścigowej. Opracowanie projektu powierzono brytyjskiej firmie TWR (Tom Walkinshaw Racing). Produkcję Clio V6 uruchomiono w 2001 roku w Szwecji, gdyż tam, w Uddevalla, TWR ma swoją fabrykę. Do napędu wersji cywilnej wykorzystano silnik V6 o pojemności dokładnie 2946 cm3 i mocy 226KM. Do przeniesienia napędu posłużyła 6-biegowa manualna skrzyna biegów i napędzała koła tylnej osi. W 2003 roku wraz z podstawową odmianą Clio, model V6 przeszedł face lifting. Zmieniono m.in. pas przedni i tylny pojazdu. Z zewnątrz najbardziej wyróżniały się nowe reflektory. Przy okazji poprawiono układ zawieszenia oraz zwiększono moc silnika do 255 KM. Jednocześnie produkcję pojazdu przeniesiono do Francji, gdzie zakończono ją w 2005 roku.
Puchar, z myślą o którym powstało to auto, nazwano Renault Sport Clio Trophy. Organizowano go w latach 1999-2002, a na ostatni sezon 2003 zmienił nazwę na Clio Speed Trophy.

Modele aut z tego pucharu wykonało Universal Hobbies. Według informacji na opakowaniu trafił do mnie model z sezonu 2000, w którym Coen Vink znalazł się na 6. miejscu w klasyfikacji końcowej. Mocowania świateł z tyłu nie są w rzeczywistości aż tak widoczne jak na zdjęciach i przy braku jakichkolwiek niedociągnięć montażowych model sprawia świetne wrażenie 🙂














Renault Dauphine #65 Monte Carlo 1958

Renault Dauphine produkowano we Francji w latach 1956–1967. Auto montowano też w wielu innych krajach i sprzedawano również pod zmienionymi nazwami, jak chociażby produkowana na licencji we Włoszech Alfa Romeo Dauphine czy IKA Dauphine, którą montowano w Argentynie do roku 1970. Model ten zastąpił 4CV i podobnie jak poprzednik miał samonośne nadwozie, a silnik znajdował się z tyłu i napędzał tylne koła. Do napędu użyto silnika montowanego w 4CV, jednak jego pojemność zwiększono z 760 cm³ do 845 cm³. Najmocniejsza była wersja Gordini, która posiadała moc 36 KM.
Renault Dauphine wygrało 27. edycję Rajdu Monte Carlo w 1958. W trudnych warunkach wygrała francuska załoga Feret Jacques/Monraisse Guy.
Mam świadomość, że można tanio kupić wydanie IXO, jednak przy okazji innych licytacji, stwierdziłem że model z serii gazetowej mi wystarczy. Dodatkowo trafił mi się całkiem dobrze zmontowany egzemplarz 🙂









Reflektory w modelu powinny być zdecydowanie mniej żółte, jednak ich barwa na moich zdjęciach jest zdecydowanie przesadzona, a w rzeczywistości odcień żółty jest bardzo blady, więc nie jest z tym najgorzej. Oczywiście, jeśli poniższa barwa reflektorów jest rzeczywista, bo można znaleźć zdjęcia zarówno w pełni białych jak i żółtych. Bardziej w oczy rzuca się inny odcień lakieru nadwozia, jednak nawet nowszy wypust IXO, już z białymi reflektorami, ma wciąż zbyt blady kolor 🙂

Renault 4CV Berline R 1063 #53 Bol d’Or 1952

Bol d’Or to obecnie motocyklowy wyścig wytrzymałościowy rozgrywany co roku we Francji, jednak początkowo w zawodach brały udział również samochody. Na temat auta, które przedstawia model z francuskiej serii gazetowej „4cv Renault”, znalazłem wiele sprzecznych informacji. Renault 4CV Berline R 1063 było najprawdopodobniej prowadzone przez Madame Bizeray w Bol d’Or w roku 1952 i zajeło 8. miejsce w klasyfikacji generalnej, 5. w klasie poniżej 750 cm3 pojemności oraz 1. w klasyfikacji kobiet (coupe des dames).







Na stronie mini.43.free.fr znalazłem zdjęcie auta z wyścigu.

Dodatkowo znalazłem również zdjęcie już po zakończeniu wyścigu, które w dużym stopniu potwierdza przytoczone wyżej informacje.

Niestety powyższe zdjęcia wskazują na wykorzystanie przez producenta (Eligor) złej bryły nadwozia. Inny jest kształt przedłużenia błotników na drzwiach przednich i sama ich szerokość oraz zaznaczono szyberdach, którego w aucie najprawdopodobniej nie było. Pierwsze zdjęcie wskazuje, że bryła powinna być przynajmniej identyczna z modelem z Mille Miglia, natomiast jest ewidentnie inna. Zastosowana bryła oczywiście występowała w tym aucie, jednak została nieprawidłowo wykorzystana w tym konkretnie modelu.

W modelu z Mille Miglia błotniki są zdecydowanie zbyt wąskie, jednak przynajmniej ich kształt jest poprawny, co widać na zdjęciu ze strony planeterenault.com 🙂

Model z wyścigu Bol d’Or jest zdecydowanie uboższy. Przede wszystkim, w przeciwieństwie do modelu Mille Miglia, brakuje malowanych foteli, ale też całych boczków drzwiowych. Na szczęście ten brak trudno zobaczyć, a najbardziej widoczny element wnętrza, jakim jest kierownica, został ładnie pomalowany. Wszystkie te wady rekompensuje w moim przypadku niska kwota zakupu 🙂




Renault 12 Gordini – Marc Sourd 1971 Coupe de France Gordini

Ostatnio wygrałem kilka aukcji i na początek miały pojawić się kolejne Mercedesy z DTM, jednak niestety, ale okazały się uszkodzone już u sprzedającego. W zamian dołożyłem do paczki Renault 12 Gordini, które również okazało się uszkodzone. Wyłamaną felgę udało się jednak naprawić, a przy okazji poprawiłem krzywo osadzone reflektory oraz pomalowałem klatkę i wycieraczki na srebrno. Model pochodzi z francuskiej serii gazetowej Alpine & Renault Sportives, gdzie producentem był Eligor. Autem tym Marc Sourd startował w roku 1971 w Pucharze Francji Gordini (Coupe de France Gordini). Były to rozgrywane we Francji wyścigi w latach 1966-1974, w ramach których kierowcy startowali w takich samych samochodach. W ramach Pucharu Francji Renault, Puchar Gordini zastąpił Puchar Renault 5 rozgrywany do roku 1990. Od sezonu 1971, startujące w pucharze Renault 8 Gordini, zastąpiono modelem 12 Gordini. Gordini było najmocniejsza odmianą Renault 12. Wersja cywilna posiadała silnik 1.6 o mocy 113 KM. Marc Sourd, odnosząc 7 zwycięstw, wygrał te mistrzostwa w 1971.







Patrząc na zdjęcie oryginału, widać że model ma zbyt niską atrapę oraz reflektory. Nie znalazłem też zdjęć dokładnie w tym malowaniu w połączeniu z wlotem powietrza na masce. Jako całość prezentuje się jednak naprawdę dobrze 🙂

Prezentacja nowego nabytku stała się powodem do wyjęcia po raz pierwszy z blistra, kupionego we wrześniu 2015 modelu Dacia 1310 ze Złotej Kolekcji Aut PRL-u 🙂




Dacia 1310 to oczywiście zmodernizowana wersja Dacii 1300, która była produkowana na licencji Renault. Produkcję oraz sprzedaż Renault 12 oraz licencyjnej Dacii 1300 rozpoczęto w roku 1969. Europa zachodnia pożegnała się z modelem Renault 12 już w roku 1980, jednak produkcja pod marką Renault na innych rynkach trwała do roku 2000. Dacia 1310 z wieloma modyfikacjami przetrwała jeszcze dłużej, do roku 2004, a produkcję modelu dostawczego zakończono 8 grudnia 2006.

Renault 4CV #2206 Mille Miglia 1954

Mille Miglia (Mille „Tysiąc”, Miglia”Mil”) – wyścig wytrzymałościowy przebiegający drogami publicznymi północnych Włoch, organizowany pierwotnie w latach 1927-1957. Z organizacji wyścigu zrezygnowano po dwóch śmiertelnych wypadkach. Od 1977 roku wznowiony jako Mille Miglia Storica, czyli wyścig przeznaczony dla właścicieli historycznych samochodów sportowych wyprodukowanych przed 1957 rokiem.
W roku 1954 wyścig ten był trzecią rundą Mistrzostw Świata Samochodów Sportowych (World Sportscar Championship). Wystartowało 378 załóg, a sklasyfikowanych zostało 182. Wyścig wygrał Alberto Ascari w Lancia D24. W najniższej klasie oznaczonej jako T750, dojeżdżając na 66. miejscu, zwyciężyła załoga Jean Rédélé/Louis Pons w Renault 4CV.





Jest to pierwszy Eligor w kolekcji, jednak optymistycznie nastawia mnie na kolejne.
U tego samego sprzedawcy kupiłem również Seata 600 od Solido 🙂