Ford BA Falcon Mark Winterbottom V8 Supercar Championship 2005

Mark Winterbottom drugi pełny sezon startów w serii V8 Supercar Championship kontynuował z Larkham Motor Sport, a drugim podstawowym kierowcą zespołu na sezon 2005 pozostał Jason Bargwanna. Podczas pierwszego wyścigu rundy w Chinach Mark Winterbottom miał niegroźnie wyglądający wypadek, który mógł mieć fatalne konsekwencje. Kierowca uderzył swoim autem w metalową pokrywę ściekową poderwaną przez inne auto i ważącą jak się okazało około 20 kg. Pokrywa uszkodziła siedzisko fotela kierowcy i rozcięła podłogę auta, jednak Winterbottom miał w tej sytuacji tyle szczęścia, że zupełnie nic mu się nie stało. Łączne uszkodzenia auta oszacowano na 75 000 AUD. Ogółem sezon 2005 nie był dla kierowców Larkham Motor Sport udany. Jason Bargwanna po udanym sezonie 2004, tym razem znalazł się na 26 miejscu w klasyfikacji kierowców, a Mark Winterbottom był 29. W październiku zespół ogłosił przedłużenie kontraktów ze swoimi kierowcami, jednak później Larkham przyjął ofertę wykupienia kontraktu Winterbottoma przez Ford Performance Racing. Ostatecznie zaakceptował również ofertę władz serii, która wykupiła licencje teamu na starty w ramach planu zmniejszenia ilości zespołów. Tym samym działalność zespołu Larkham Motor Sport po sezonie 2005 została zakończona. Jason Bargwanna na kolejny sezon dołączył do WPS Racing, gdzie Mark Larkham został przez krótki czas kierownikiem zespołu.

Model od Classic Carlectables dotarł do mnie z Australii. Sprzedający wśród wystawionych w licytacji modeli sprzedawał wówczas oba auta zespołu Larkham Motor Sport z sezonu 2005. Auto Marka Winterbottoma wystawione było jako uszkodzone ze względu na oderwane elementy spojlera, a Jasona Bargwanny jako nieuszkodzone, jednak na zdjęciach w gablotce wydawało mi się, że ma sklejony spojler z widocznymi znacznymi ilościami kleju. Z tego względu drugie z aut od razu sobie odpuściłem, natomiast mając doświadczenie z uszkodzeniami spojlera w tym modelu postanowiłem zaryzykować i zalicytować uszkodzony model. Cena końcowa okazała się atrakcyjna i zdecydowanie niższa niż modelu auta Bargwanny, a nawet niższa niż koszt wysyłki. Sprzedający zgodnie z moimi sugestiami świetnie zabezpieczył przesyłkę, oddzielając oderwane elementy spojlera od modelu, a uszkodzenie zgodnie z moimi oczekiwaniami polegało wyłącznie na rozklejeniu się elementów.

Do zdjęć nawet tego nie sklejałem, tylko odpowiednio złożyłem. 🙂

Reklamy

Ford BA Falcon Craig Lowndes V8 Supercars Championship Runner Up 2005

O sezonie 2005 w wykonaniu Craiga Lowndesa pisałem już przy okazji prezentacji modelu 2888-0 od Classic Carlectables. W tym wpisie wspominałem również o tym, że malowanie modelu nie pokrywa się w pełni z tym, jakie można znaleźć na zdjęciach auta z tego sezonu. Nie dawało mi to spokoju, więc zdecydowałem się zalicytować w Niemczech model o oznaczeniu 2888-2 z sezonu 2005, wydany w maju 2006 roku i mający malowanie pokrywające się z tym, w którym auto brało udział w wyścigach. Krótko przed zalicytowaniem zorientowałem się o braku możliwości zapłaty przy pomocy PayPal’a, jednak stwierdziłem, że na forum na pewno ktoś pomoże mi z przelewem zagranicznym i nie zawiodłem się.

W odróżnieniu od pokazywanego wcześniej modelu, ten wyróżnia się delikatnie innym odcieniem bazowym, ale także posiada prawidłowe malowanie chociażby zderzaków, czy reklam na dachu. Pojawiły się również felgi, które zespół wprowadził w dalszej części sezonu 2005. Classic Carlectables wydało jeszcze model oznaczony jako 2888-1, przedstawiający auto z czwartego weekendu wyścigowego sezonu, jednak w tej chwili nie planuje jego zakupu, natomiast model 2888-0 stał się ostatnio bardzo łatwo osiągalny i to nawet w dużych ilościach i bardzo niskiej cenie 🙂

Ford XW Falcon GTHO Phase II Allan Moffat Hardie-Ferodo 500 1970

Początki wyścigu Bathurst 1000 sięgają roku 1960, kiedy rozegrano wyścig Armstrong 500 na torze Phillip Island Grand Prix. Wyścig o dystansie 500 mil rozgrywano w tym miejscu do roku 1962, po czym tor w wyniku uszkodzeń został zamknięty na kilka lat, a wyścig przeniesiono na tor Mount Panorama w Bathurst. W 1966 wyścig zmienił nazwę na Gallaher 500, a od 1968 przyjął nazwę Hardie-Ferodo 500. Od roku 1973 zwiększono dystans wyścigu do 1000 km i do roku 1980 organizowano jako Hardie-Ferodo 1000. Wyścig początkowo przeznaczony był dla standardowych aut produkcyjnych, podzielonych na klasy w zależności od pojemności silnika. Od 1962 podział klas zależny był od ceny zakupu auta i klasy były ustalane w ten sposób do roku 1971. W roku 1972 przyjęto jednostki cenowe pojemności, gdzie pojemność silnika, wyrażona w litrach do trzech miejsc po przecinku była mnożona przez cenę zakupu w dolarach australijskich, aby uzyskać wartość CP dla każdego pojazdu, jednak od 1973 powrócono do pierwotnego podziału na podstawie pojemności silników. Podział na klasy trwał do roku 1994, a od 1995 stawka wyścigu Bathurst 1000 składa się z aut jednej klasy. Od 1999 wyścig został włączony do klasyfikacji Australian Touring Car Championship, które przemianowano od tego roku na V8 Supercar Championship Series.
W 1970 roku podział klas w zależności od ceny zakupu auta był następujący:
Klasa A – do 1,960 $ (Datsun 1200, Ford Escort 1300, Mazda 1300, Toyota Corolla),
Klasa B – od 1,961 $ do 2,400 $(Datsun 1600, Fiat 128, Ford Cortina, Holden Torana 2.6),
Klasa C – od 2,401 $ do 3,150 $ (Chrysler Valiant Pacer, Ford Escort 1.6, Holden Torana 3.1, Morris Cooper S),
Klasa D – od 3,151 do 4,100 $ (Chrysler Valiant Pacer, Fiat 125S, Triumph 2.5 PI),
Klasa E – powyżej 4,100 $ (Poza pojedynczymi autami BMW 2800 i Holden Monaro, klasa składała się wyłącznie z aut Ford Falcon GTHO Phase II).
Wyścig po starcie z pole position wygrał po raz pierwszy Allan Moffat. Kanadyjski kierowca startował za kierownicą Forda Falcona GTHO Phase II (klasa E). Podium zajęli wyłącznie kierowcy startujący samodzielnie (bez drugiego kierowcy). Drugi był Bruce McPhee startujący tym samym autem co Allan Moffat, a trzeci na mecie znalazł się Don Holland, startujący Holdenem LC Torana GTR XU-1 klasy C.

Model zwycięskiego auta z wyścigu Hardie-Ferodo 500 z 1970 wykonany przez Biante zapowiadał się bardzo efektownie. Wykonano 700 egzemplarzy i umieszczono w widocznym powyżej efektownym opakowaniu, jednak model który trafił do mnie od samego początku zawodził. Dotarł bez wklejanej środkowej części felgi w tylnym kole, jednak otrzymałem za ten brak zwrot w postaci 1/3 kwoty zakupu, a jego miejsce pomalowałem srebrną farbą. Niestety nie był to koniec problemów. Zauważyłem, że jedne z drzwi tylnych blokowały się przy otwieraniu. Zidentyfikowałem problem, jednak próba naprawy zakończyła się uszkodzeniem miedzianej zawiasy. Mimo to drzwi nadal się otwierają i zamykają, jednak jeszcze gorzej niż wcześniej. Model okazał się dla mnie na tyle pechowy, że w trakcie robienia zdjęć prawie zgubiłem też jedną z wycieraczek. Pomimo tych wszystkich problemów, którymi mnie zawiódł, nadal jest bardzo efektowny. Oczywiście największym plusem jest ilość otwieranych elementów w tej skali. Na tle całości najsłabiej wykonane wydają się być światła z tyłu, w których zapomniano również o pochyleniu kloszy po stronie osi wzdłużnej pojazdu wgłąb nadwozia (widoczne na ostatnim zdjęciu innego auta). Wklejane części felg swoim dziwnym wyglądem również stanowią minus modelu. Warto wspomnieć o tym, że producent nie zapomniał o rurkach, które pojawiły się w aucie przyklejone taśmą do przednich drzwi 🙂




























Ford BA Falcon Warren Luff V8 Supercar Championship Series 2006

W sezonie 2005 Warren Luff wystartował w V8 Supercar jako drugi kierowca w dwóch wyścigach długodystansowych z zespołem Stone Brothers Racing, gdzie dzielił auto z Marcos’em Ambrose. W roku 2006 udało mu się ponownie znaleźć miejsce w stawce na cały sezon w zespole Britek Motorsport, założonym rok wcześniej przez Jason’a Bright, startującego wówczas dla Ford Performance Racing. W drugim aucie zmieniali się José Fernández i Tony Ricciardello. Warren Luff zakończył sezon na 27. miejscu, a najlepszy okazał się drugi z wyścigów na torze Hidden Valley Raceway, gdzie startując z pole position znalazł się na mecie na 4. miejscu. Po tym sezonie ponownie nie znalazł miejsca w roli podstawowego kierowcy, jednak udało mu się jeszcze tego dokonać w latach 2010-2011, a w późniejszych latach, startując jako drugi kierowca w czołowych zespołach, wygrać kilka wyścigów długodystansowych serii V8 Supercar.

Jak wspomniałem w poprzednim wpisie, ten model nie najlepiej przetrwał podróż. Podobnie jak model z 2004 nie posiadał fabrycznego blistra wewnątrz gablotki, jednak jako jedyny z tej dwójki oderwał się od podstawki, wyłamując łącznik z podstawką oraz miejsce jednej ze śrub w podwoziu. W efekcie złamały się elementy tylnego zawieszenia i odłamało jedno z lusterek oraz oderwał i podzielił na poszczególne części składający się z trzech elementów spojler. W kontakcie mailowym sprzedający okazał się na tyle w porządku, że postanowił udzielić mi rabatu na kolejne zakupy, całkiem sporego w stosunku do ceny końcowej modelu oraz jego zniszczeń. Z rabatu oczywiście skorzystałem, ale myślę, że sprzedający też dobrze na nim wyszedł, bo mając do wykorzystania rabat, podbiłem ceny wielu niewygranych przeze mnie modeli z jego aukcji. Kolejne modele, zgodnie z moimi wskazówkami, zabezpieczał już na czas wysyłki odpowiednio 🙂



Zgodnie z oczekiwaniami, model udało się posklejać na tyle, że z zewnątrz nie widać zupełnie nic, natomiast do przewidzenia było to, że elementów zawieszenia, głównie złamanego czerwonego elementu, nie da się skleić na tyle, by historia z oderwaniem się modelu od podstawki pozostała niewidoczna. O tym fakcie przypomina również wyrwane miejsce wkrętu w podwoziu oraz połamany łącznik modelu z podstawką. Myśle jednak, że model udało się ostatecznie z powodzeniem uratować 🙂













Ford BA Falcon Warren Luff V8 Supercar Championship Series 2004

Warren Luff w sezonach 2002 i 2003 został mistrzem serii V8 Brute Utes za kierownicą Forda Falcona Ute. Od roku 1999 pojawiał się jako drugi kierowca w wyścigach serii V8 Supercar, natomiast w 2004 znalazł zatrudnienie na cały sezon w zespole Dick Johnson Racing, korzystającym z Forda BA Falcon. Drugim podstawowym kierowcą był syn właściciela, Steven Johnson. Największym sukcesem zespołu w tym sezonie było zdobycie przez wspomniany skład podstawowych kierowców najniższego stopnia podium podczas długodystansowego wyścigu Betta Electrical Sandown 500. Na koniec sezonu Steven Johnson znalazł sie na 10. miejscu klasyfikacji kierowców, a Warren Luff był 21. i nie znalazł zatrudnienia na pełen sezon w kolejnym roku.

Ten model, podobnie jak prezentowany w poprzednim wpisie, udało się wygrać w Szwajcarii za naprawdę niską cenę końcową, co zapewne było spowodowane tym, że widywałem go już wcześniej w Europie, więc większość zainteresowanych pewnie już miała taki w swoich zbiorach. Podróż do Polski zniósł najlepiej, a przede wszystkim w jednym kawałku, co dokładniej przedstawię we wpisie z kolejnym, ostatnim już, modelem z tej paczki 🙂