Ford Mondeo Alain Menu BTCC 2000

Ford z modelem Mondeo startował w BTCC w latach 1993-2000. Do końca sezonu 1995 zespół prowadzony był przez Andy Rouse Engineering, a następnie w latach 1996-1998 przez West Surrey Racing. Od sezonu 1999 prowadzeniem zespołu zajęło się Prodrive, a w sezonie 2000 zespół pojawił się z dodatkowym trzecim samochodem. Do zespołu, w którym dotąd startowali Alain Menu i Anthony Reid, dołączył mistrz serii z 1998, Rickard Rydell. Kierowcy Ci zdominowali mistrzostwa zdobywając 3 pierwsze miejsca klasyfikacji kierowców. Mistrzem został Alain Menu, a Anthony Reid i Rickard Rydell zajęli odpowiednio 2. i 3. miejsce. Zespół zdobył mistrzostwo producentów z przewagą aż 104 punktów. Sezon 2000 był ostatnim, w którym obowiązywała w BTCC specyfikacja Super Touring, a od kolejnego sezonu pojawiły się regulacje, których celem było obniżenie kosztów. Ford wraz z końcem ery Super Touring wycofał się ze startów w najwyższej kategorii, a modele Focus wystawiane w kategorii aut produkcyjnych przez zespół GR Motorsport zniknęły po sezonie 2001, po czym nastała przerwa startów Forda w tej serii aż do roku 2009.


Pojawienie się serii British Touring Car Champions wydawnictwa Atlas bardzo mnie ucieszyło. Dała nadzieję na pojawienie się niedostępnych lub rzadkich dotąd modeli i tak też się stało. Osobiście wolałbym aby jakość modeli z tej serii była wyższa, jednak pojawienie się wielu z nich mimo to cieszy. Jednym z takich modeli jest właśnie Mondeo z sezonu 2000, które wcześniej było niemal nieosiągalne. Bryła modelu wzbudza pewne zastrzeżenia, jednak dotyczy to chyba głównie przedniej szyby i jej okolic, a przynajmniej ja mam takie wrażenie. Dotyczy to jednak głównie zdjęć, bo w rzeczywistości problem ten jest znacznie mniej zauważalny, przez co model bardzo pozytywnie mnie zaskoczył 🙂










Reklamy

Ford FG X Falcon Mark Winterbottom V8 Supercars 2016

Mark Winterbottom po dwóch pełnych sezonach spędzonych w zespole Larkham Motor Sport, od sezonu 2006 przeniósł się do Ford Performance Racing i stał się od tego roku czołowym kierowcą serii V8 Supercars. W sezonie 2015, w którym zespół został przemianowany na Prodrive Racing Australia i został wprowadzony model FG X Falcon, został mistrzem serii. Rok 2016 nie był już tak udany, jednak wygrał dwa wyścigi i znalazł się na 6. miejscu klasyfikacji kierowców, pozostając najwyżej sklasyfikowanym kierowcą Forda.

Dla Apex Replicas ponownie został wykonany model z wyścigów Perth SuperSprint. W sezonie 2016 Mark Winterbottom pierwszy z nich ukończył na 22 miejscu, a drugi z nich wygrał. Wykonanie modelu jest takie samo jak opisywanego FG X Falcon #55, więc po te informacje odsyłam do wpisu na jego temat. Zmieniła się tylko ilość powstałych sztuk, która tym razem wynosi 558 🙂















Oba modele wygrałem w jednym miejscu i w sumie bardzo dobrze, że udało się wygrać akurat dwa najwyżej sklasyfikowane Fordy z sezonu 2016 z tego samego zespołu 🙂



Ford FG X Falcon Chaz Mostert V8 Supercars Championship 2016

Chaz Mostert w sezonie 2016 powrócił do International V8 Supercars Championship po przerwie spowodowanej wypadkiem podczas kwalifikacji do wyścigu Bathurst 1000 z poprzedniego sezonu, podczas którego doznał złamania nogi oraz nadgarstka, co wykluczyło go z pozostałej części sezonu. Przed wypadkiem znajdował się na drugim miejscu, bezpośrednio za partnerem zespołowym, który został mistrzem sezonu 2015. Na sezon 2016 powrócił za kierownicę Forda FG X Falcon, jednak został formalnie przeniesiony do powiązanego z Prodrive Racing Australia zespołu Rod Nash Racing, gdzie startował w malowaniu Supercheap Auto Racing. W sezonie tym jedyny raz od debiutu w 2013 nie wygrał żadnego wyścigu, ale ukończył go na 7. miejscu, takim samym jak w sezonie 2014, w którym podczas Bathurst 1000, dzieląc auto z Paul’em Morris’em, został zwycięzcą po starcie z 25 miejsca, dotychczas najodleglejszego zakończonego wygraną.

Producent przygotował model z Perth SuperSprint 2016, podczas którego rozegrano dwa wyścigi na torze Barbagallo Raceway, znajdującego się w Wanneroo, na przedmieściach Perth w zachodniej Australii. Mostert ukończył te wyścigi na 12 i 6 miejscu po starcie odpowiednio z 2 i 1 miejsca. Model wykonany dla sklepu Apex Replicas został wyprodukowany najprawdopodobniej przez IXO. Jest wykonany z żywicy i przy tym ponadprzeciętnie lekki, zdecydowanie bardziej niż inne modele żywiczne, które posiadam. Montaż nie jest na najwyższym poziomie, jednak przemilczałbym ten fakt gdyby nie koła, które wklejone są bez żadnego ładu, każde przechylone w inną stronę. Poza tym nieciekawie wygląda fakt, że na podwoziu modelu wyprodukowanego w ilości 432 sztuk widnieje napis „Nissan Altima”, co sugeruje zastosowanie podwozia z innego modelu produkowanego dla APEX bez jakiejkolwiek zmiany. Model ratuje świetne malowanie, które zdecydowanie odciąga wzrok od niedoskonałości 🙂















Ford AU Falcon XR8 Steven Johnson Shell Championship Series 2002

Steven Johnson pierwsze starty w Australian Touring Car Championship zaliczył już w 1994 roku w wieku 19 lat w zespole Dick Johnson Racing, który należał do jego ojca, który był mistrzem ATCC w latach 1981-1982, 1984, 1988-1989, a regularne staty zakończył w 1999 w wieku 54 lat. Steven Johnson większość kariery w seriach Shell Championship Series oraz V8 Supercars, które były następstwem ATCC, spędził właśnie w zespole ojca, gdzie w latach 2000-2012 był podstawowym kierowcą. Najbardziej udany w jego wykonaniu był sezon 2001, kiedy znalazł sie na 5. miejscu w klasyfikacji kierowców i zdobył jedyne w tej serii 3 zwycięstwa.

Model od Classic Carlectables przedstawia auto z sezonu 2002, w którym Steven Johnson znalazł sie na 14. miejscu w klasyfikacji kierowców. Od dawna chciałem Falcona AU w tym malowaniu od tego producenta, o czym wspomniałem już przy okazji wpisu na temat modelu od Biante. Classic Carlectables wygrałem w Australii w kwocie niższej niż koszt wysyłki, w co jeszcze pół roku temu bym nie uwierzył. Co prawda opakowanie nie jest w najlepszym stanie, jednak sam model jest w idealnym.

Modele obu producentów przedstawiają auta z sezonu 2002, więc powinny być poza drobnymi elementami identyczne. Niestety nie są, jednak każdy z nich ma lepsze i gorsze elementy w konfrontacji z prawdziwym autem. Biante ma przede wszystkim prawidłowy układ kolorów kloszy świateł z tyłu oraz odpowiedni dla wszystkich znalezionych przeze mnie zdjęć podział szyby w drzwiach tylnych nad nazwiskiem kierowcy. Czarna klapka wlewu na błotniku z tyłu z lewej strony powinna być najprawdopodobniej żółta. Poza tym zderzak z przodu wydaje się nieco zbyt mało obły. Classic Carlectables jest o wiele bardziej efektowny, reflektory są zdecydowanie lepiej widoczne, podwozie w kolorze nadwozia jest najprawdopodobniej prawidłowe, nie wspominając o świetnym wykonaniu jego elementów oraz skrętnych kołach. Oba modele w moim odczuciu mają nieprawidłowy rozmiar świateł tylnych co wiąże się również z różnicami w bryle w tej części nadwozia i wydaje mi się, że pokazywany niedawno model z serii Signature Series jest w kwestii wysokości świateł najbardziej poprawny. Temat odmiennego układu wydechowego pominę, gdyż zobaczyć można różne warianty i trudno ocenić, które w sezonie 2002 występowały, a które nie, więc być może oba warianty są prawidłowe. Widać, że ta generacja sprawiła producentom chyba najwięcej trudności 🙂


Ford AU Falcon Ute XR8 Allan Grice V8 Brute Utes 2003

Allan Grice pojawił się w australijskiej serii V8 Brute Utes w 2002 roku mając 59 lat. Startował w niej za kierownicą Forda w latach 2002-2005, a jego najlepszą pozycją końcową była 6. w 2002.

Classic Carlectables przygotowało trzy modele Forda z serii V8 Brute Utes w 1:43. O ile dwa pozostałe widywałem, o tyle ten, który do mnie trafił spotkałem w sprzedaży po raz pierwszy. Wydany został w styczniu 2004 i przedstawia najprawdopodobniej auto z sezonu 2003, którym Grice zajął 11. miejsce w klasyfikacji kierowców. W konfrontacji z modelem odmiany cywilnej uwagę zwraca wydech pozbawiony tłumików oraz oczywiście brak koła zapasowego. Model limitowany jest do 2000 sztuk, jednak niestety nie otrzymałem certyfikatu. Niejako w zamian znalazłem dołączoną do paczki pocztówkę 😀

Ford AU Falcon Craig Baird Shell Championship Series 2000

Craig Baird w swojej karierze zdobył 28 mistrzostw krajowych – 5 w Australii oraz 23 w Nowej Zelandii, skąd pochodzi. W australijskiej serii znanej obecnie jako Supercars nigdy nie osiągnął tak wiele. Zadebiutował w niej w 1999, gdy nosiła nazwę Shell Championship Series. Pojawił się wówczas w dwóch wyścigach z zespołem Stone Brothers Racing, z którym wziął udział w niemal wszystkich wyścigach kolejnego sezonu. Podczas pierwszego weekendu wyścigowego sezonu 2000 na torze Phillip Island, udało mu się wygrać w drugim wyścigu. Zwycięstwo to okazało się jedynym jakie odniósł w wyścigach tej serii, a nawet jedynym podium. Sezon 2000 zakończył na 15. miejscu i była to jego najlepsza pozycja końcowa wśród wszystkich sezonów spędzonych w tej serii.

Pierwszy model Classic Carlectables w skali 1:43 pojawił się pod koniec 1996 roku. Z jakością pokazywanych dotąd modeli tego producenta pierwsze wydania nie miały zupełnie nic wspólnego. Dopiero w drugiej połowie roku 2002 pojawiła się w modelach 1:43 tego producenta jakość, którą pokazywałem prezentując poprzednie modele. W latach 2000-2002 obok standardowych wydań w skali 1:43 istniały również bardziej limitowane wydania z serii Signature Series, z własnoręcznymi podpisami kierowców. Modele tej serii nie różniły się jakością od tych sprzedawanych w kartonowym opakowaniu i dopasowanym blistrze, jednak umieszczenie w efektownej gablotce sprawia bardzo pozytywny odbiór całości. Modele te mają czarne szyby, dzięki czemu nie posiadają wnętrza. Koła są plastikowe, a będący oddzielnym elementem wzór felgi pozostawia wiele do życzenia. Zmiana kół wiele by dała w odbiorze modelu, jednak zastosowane mocowanie przypomina Bburago w 1:43, więc nie bardzo jest na co te koła zamienić bez modyfikacji, których w takich modelach jak ten się nie robi. Na plus zasługują kalkomanie, które są położone wręcz idealnie oraz pominięcie lusterka, które we wcześniejszych Fordach oraz Holdenach odlane są razem z nadwoziem. Nie wspomniałem wcześniej również, że najwcześniejsze modele posiadały reflektory i światła odlane wraz z nadwoziem i pomalowane w jego kolorze. Myślę, że warto w tym miejscu również wspomnieć o tym, że od roku 2013 jakość modeli Classic Carlectables w 1:43 spadła. Producent powrócił do braku gablotek oraz przede wszystkim czarnych szyb, a dodatkowo kalkomanie często są niezbyt dobrze położone.
Na model wydany w styczniu 2001 roku zdecydowałem się z ciekawości oraz z racji tego, że nikt inny jak dotąd nie wydał modelu tego konkretnego auta w tej skali, ale jak można się domyślać, wydanie Signature Series również pomogło podjąć taką decyzję 🙂

Ford BA Falcon Craig Lowndes V8 Supercars 2005

Współpraca Craig’a Lowndes’a z zespołem Triple Eight Race Engineering rozpoczęła się w sezonie 2005, gdy zespół w V8 Supercars startował pod nazwą Team Betta Electrical Fordami BA Falcon. W latach 2005-2016 sześciokrotnie z tym zespołem został wicemistrzem, nie kończąc żadnego z tych sezonów na pozycji gorszej niż czwarta. Dopiero w obecnym sezonie znajduje się aktualnie na siódmym miejscu, jednak do końca sezonu może się to zmienić. W sezonie 2005 wygrał 6 wyścigów, w tym wyścig długodystansowy Betta Electrical 500 (Sandow 500) gdzie jego zmiennikiem był Yvan Muller. W tym samym składzie w kolejnym wyścigu, którym było Super Cheap Auto 1000 (Bathurst 1000) po starcie z Pole Position, gdy za kierownica znajdował się Lowndes, w przednia szybę auta uderzyło koło, które oderwało się od Holdena zespołu Perkins Engineering po tym, gdy Paul Dumbrell uderzył nim w ścianę w zakręcie Griffins Bend na 28. ze 161. okrążeń. Koło szczęśliwie uderzyło po stronie pasażera zatrzymując się na znajdującym się tam elemencie klatki bezpieczeństwa, a po usunięciu szyby załoga kontynuowała jazdę, zdobywając cenne punkty za 15. miejsce (108 podczas gdy zwycięzca zdobywał w tej rundzie 192). Lowndes sezon ten ukończył na drugim miejscu, a tytuł mistrzowski z zaledwie dwoma zwycięstwami zdobył Russell Ingall.
Model dotarł do mnie już w pierwszej paczce od brytyjskiego sprzedawcy, razem z prezentowanym już Fordem w malowaniu Shell Helix. Bardzo ucieszyło mnie jego zdobycie, bo dosłownie kilka dni wcześniej za długo zastanawiałem się nad podobnym modelem z Australii i trafił do kogoś innego. W momencie zakupu nie znalazłem drugiego takiego samego, jak ten z wygranej aukcji na całym eBay. Dosłownie chwilę po wyjęciu z paczki wyglądał tak:

Przednie koło było zdecydowanie zbyt krzywo osadzone, co w tych modelach często się zdarza, ale tym razem było to zbyt widoczne. Okazało się, że modele te mają amortyzatory jako oddzielne elementy i to właśnie krzywe jego wklejenie spowodowało nieprawidłowe położenie zwrotnicy, a w konsekwencji spory negatyw koła. Nie znając konkretnie metody mocowania amortyzatora w nadwoziu, trochę czasu zajęło mi jego wyjęcie, jednak teraz już zrobiłbym to znacznie szybciej bez obaw o jego uszkodzenie. Po poprawnym wklejeniu i zmontowaniu całości przydałoby się poprawić jeszcze położenie koła z tyłu, aby auto stało idealnie płasko na wszystkich czterech kołach. Póki co odpuściłem to sobie, ale model mimo to wygląda znacznie lepiej niż gdy do mnie dotarł. Przeszukując zdjęcia w Internecie zorientowałem się, że malowanie znajdującego się na modelu prawdopodobnie nie użyto w żadnym wyścigu. Mam na myśli malowanie zderzaków, bo główny schemat się zgadza, a reflektory w przypadku tego kierowcy były zarówno standardowe, jak i niebieskie. Jedynym wyścigiem, w którym znalazłem odmienne malowanie, był wyścig w Chinach, gdzie wyeksponowano bardziej loga firmy LG. Nie znalazłem jednak dosłownie żadnego zdjęcia prawdziwego auta, które pokrywało by się z malowaniem zderzaków w modelu. Obstawiam, że może to być jakieś wstępne malowanie pokazane przed sezonem na jakiejś prezentacji lub zapowiedzi graficznej. Sugeruje to ukazanie się modelu w kwietniu 2005 roku, a więc krótko po rozpoczęciu sezonu. Ucieszyłbym się, gdyby udało mi się zobaczyć zdjęcie prawdziwego auta w dokładnie tym malowaniu 🙂