Ferrari F1-86 Stefan Johansson 1986 Formula One World Championship

Ferrari F1-86 zostało zaprojektowane przez zespół Scuderia Ferrari SpA SEFAC do wyścigów Formuły 1 na sezon 1986. Nowa konstrukcja zastąpiła model 156-85 z poprzedniego sezonu, na którym bazowała. F1-86 zachowało układ chłodnic i kanałów chłodzacych, jednak zewnętrzny wygląd auta dosyć bardzo się zmienił, szczególnie poprzez zastosowanie wysokiej owiewki zintegrowanej z widocznym dotąd pałąkiem bezpieczeństwa nad kierowcą. W nowym modelu zrezygnowano również ze znanego z poprzednika zawieszenia typu pull-rod na obu osiach. W silniku 1.5 V6 Turbo o oznaczeniu Tipo 032 dokonano zmian, które pozwoliły uzyskiwać podczas wyścigów moc 850 KM przy 11500 obr./min. Dostawcą stosowanych dwóch turbosprężarek została firma Garrett, która zastąpiła elementy dostarczane dotąd przez KKK. Moc przenoszona była na tylne koła za pośrednictwem pięciobiegowej manualnej skrzyni biegów z wielotarczowym sprzęgłem i dyferencjałem o ograniczonym poślizgu. Pomimo wysyłków inżynierów w poprawieniu niezawodności oraz aerodynamiki poprzednika, konstrukcja F1-86 okazała się nieudana na tle konkurencji ze strony zespołów McLarena, Williamsa i Lotusa. Kierowcami zespołu w sezonie 1986 pozostali Michele Alboreto i Stefan Johansson, a najlepszym rezultatem w sezonie było drugie miejsce Alboreto podczas Grand Prix Austrii. Alboreto, jadąc z wybitym barkiem, walczył również o zwycięstwo w Grand Prix Włoch, jednak szanse na wygraną przekresliło wypadnięcie z toru. Sezon 1986 Ferrari zakończyło na czwartym miejscu w klasyfikacji konstruktorów. W klasyfikacji kierowców Stefan Johansson został sklasyfikowany na 5 miejscu, a Michele Alboreto był 9. Zbudowano łącznie osiem egzemplarzy modelu F1-86, a na kolejny sezon zespół przygotował zupełnie nowy model oznaczony jako F1-87.

Model F1-86 pomimo, że jest modelem gazetowym okazuje się dosyć trudny do zdobycia. Przegapiłem wyjątkową okazję w Polsce, która sprzedała się według informacji od sprzedającej w kilka minut po wystawieniu, jednak stosunkoro krótko po tym, jeszcze w zeszłym roku udało się znaleźć ten oraz jeszcze dwa inne rzadkie gazetowe Ferrari w Hiszpanii. Cena była wyższa niż za model, który mi umknął, ale nadal bardzo okazyjna. Szukałem go w akceptowalnej dla mnie cenie od wielu lat i w końcu się udało. Konstrukcyjnie model IXO posiada wiele uproszczeń, jednak jest opracowany zdecydowanie lepiej niż następcy z sezonów 1987 i 1988, których póki co nawet nie zamierzam kupić. Podoba mi się ogólny montaż mojego egzamplarza, jednak zdaje się, że starsze gazetowe Ferrari pod tym względem właśnie takie były. Najsłabszym elementem modelu w moim odczuciu są widoczne od wewnętrznej strony felgi, które powinny być zakryte przez opony. Zazwyczaj jestem w stanie dopłacić do gablotkowego wydania dla wyeliminowania tego uproszczenia, jednak w tym przypadku brakuje alternatywy.




















Reklamy

Ford BA Falcon Steven Ellery 2004 V8 Supercar Championship Series

Sezon 2004 był ostatnim rokiem startów zespołu Steven Ellery Racing, założonego w 1992 przez Bruce’a Ellery’ego w odpowiedzi na ambicje wyścigowe swojego syna. Zespół w czasie startów w V8 Supercar Championship Series wystawiał za każdym razem wyłącznie auto dla Steven’a Ellery’ego, od 2000 roku startując jako Supercheap Auto Racing. Sezon 2004 Steve Ellery ukończył na 25. mierjscu w klasyfikacji kierowców, po czym przeniósł się na kolejny rok do Triple Eight Race Engineering. Rok 2005 zakończony na 13 miejscu klasyfikacji kierowców okazał się ostatnim pełnym sezonem startów w serii i po sezonie 2001 stanowił drugi najlepszy rezultat końcowy w klasyfikacji kierowców. Miejsce Steven’a Ellery’ego zajął Jamie Whincup, który wraz z Triple Eight Race Engineering zdobył dotąd 7 tytułów mistrza serii.

Model Forda Steven’a Ellery’ego w malowaniu Supercheap Auto Racing planowałem zakupić od dłuższego czasu, jednak gdy już zdecydowałem się na zakup nagle wszystkie dostępne egzemplarze się wyprzedały. Było to spowodowane najprawdopodobniej tym, że zespół Tickford Racing na wyścig 2018 Sandown 500 przygotował malowanie retro nawiązujące właśnie do auta Ellery’ego z sezonu 2004. Wiedziałem o tym, że znajomy już wcześniej zakupił ten model i z czasem udało się wynegocjować jego odkupienie, co nadal bardzo mnie cieszy. Model pochodzi z najlepszego według mnie okresu dla modeli od Classic Carlectables w skali 1:43, dzięki czemu prezentuje się bardzo dobrze nie tylko jako całość, ale również w kwestii wykończenia. Jedyne do czego można by się było przyczepić w tym konkretnym egzemplarzu to negatyw przednich kół. Możnaby to poprawić, jednak z obu stron jest równo, więc nie zamierzam tego ruszać. 🙂


















Mitsubishi Lancer Evo X Michał Kościuszko / Maciej Szczepaniak PWRC Monte Carlo 2012

Michał Kościuszko po startach w JWRC i SWRC w sezonie 2011 pojawił się w cyklu mistrzostw świata w kategorii samochodów produkcyjnych (PWRC). Startując w zespole Lotos Dynamic Rally Team miał do dyspozycji Mitsubishi Lancera Evo X, a pilotem pozostał Maciej Szczepaniak. Para startująca wspólnie od 2007 roku w sezonie 2011 wywalczyła 3. miejsce w klasyfikacji PWRC na koniec sezonu. Sezon 2012 stanowił kontynuację startów w PWRC w tym samym zespole i zakończył się tym razem na 4. miejscu. W sezonie 2013 Michał Kościuszko pojawił się w cyklu Rajdowych Mistrzostw Świata (WRC), jednak złamanie kręgosłupa podczas Rajdu Niemiec uniemożliwiło mu dalsze straty w rajdach.

Modelem Lancera Evo X z sezonu 2012 od Vitesse zainteresowałem się dosyć niespodziewanie i praktycznie od razu go zamówiłem. Model wydany w limicie 669 sztuk przedstawia auto, którym Michał Kościuszko wygrał w klasyfikacji PWRC Rajd Monte Carlo 2012. Montaż może nie jest perfekcyjny, jednak całość sprawia bardzo dobre wrażenie. Dodatkowo cieszy fakt, że model powstał.

















Polski Fiat 125p

Polski Fiat 125p został wprowadzony do produkcji w 1967 roku jako następca modelu Warszawa 223/224. Produkowany był w fabryce FSO w Warszawie na podstawie licencji firmy Fiat, a po jej wygaśnięciu w 1983 roku nazwa została zmieniona na FSO 125p. Samochód dostępny był początkowo wyłącznie jako 4-drzwiowy sedan. W 1972 roku do oferty dołączyła odmiana kombi, a trzy lata później pick-up. Przez cały okres produkcji przeprowadzane były liczne modernizacje modelu, a najbardziej widoczna z nich przygotowana została dla rocznika 1975, oznaczanego jako MR’75. Zmieniono wówczas zauważalnie wygląd przedniej i tylnej części nadwozia oraz wnętrze. Produkcje potocznie nazywanego w Polsce Dużego Fiata zakończono w 1991 roku.

Drugi numer serii Samochody PRL wydawnictwa Hachette zgodnie z oczekiwaniami zawiera model Polskiego Fiata 125p w skali 1:24. Udało mi się go znaleźć stacjonarnie, jednak do punktu, który wcześniej otrzymał 3 Polonezy, Fiat dotarł tylko jeden, co sugeruje, że nakład może być zmniejszony lub rozprowadzony po większej ilości lokalizacji. Sam model mimo, że jest całkiem w porządku, na tle Poloneza nie sprawia aż tak dobrego wrażenia. Poziom montażu jest podobny, jednak np. światła z tyłu namalowane na chromowanych elementach plastikowych zaburzają ostateczny odbiór. Warto wspomnieć, że model w skali 1:43 wydany w kolekcji Kultowych Aut PRL-u ma światła tylne znacznie lepiej wykonane, a stanowiąca osobny element tylna ściana modelu 1:24 sugeruje powiązania tych dwóch miniatur. Zastrzerzenia można mieć również do przedniej tablicy rejestracyjnej umieszczonej na zderzaku, a nie pod nim. Pozostałe detale wydają się trzymać poziom Poloneza z pierwszego numeru, dzięki czemu 125p w 1:24 stanowi mimo swoich słabości interesujący model.

















Holden VE Commodore Garth Tander 2011 International V8 Supercars Championship

Australijskie wyścigi stanowiące kontunuację rozgrywanego od 1960 Australian Touring Car Championship od roku 2011 przyjęły nazwę International V8 Supercars Championship, zastępując dotychczas używane V8 Supercar Championship Series. W Holden Racing Team kierowcami głównego zespołu byli Garth Tander i James Courtney, natomiast skład podległego Walkinshaw Racing ograniczono do jednego auta, w którym znalazł się Fabian Coulthard. Mistrzostwa rozpoczęły się 10 lutego na Bliskim Wschodzie na torze Yas Marina Circuit w Abu Zabi, a zakończyły się 4 grudnia na torze Homebush Street Circuit w Australii. Po 28 wyścigach sezonu rozegranych podczas 15 weekendów wyścigowych Holden Racing Team znalazł się na 4 miejscu w klasyfikacji zespołów. Garth Tander ponownie był 5, a James Courtney ukończył mistrzostwa na 10 miejscu. Największym sukcesem sezonu dla zespołu była wygrana w wyścigu 2011 Supercheap Auto Bathurst 1000. Zwyciężyła wówczas z przewagą 0,3 s załoga Garth Tander / Nick Percat.

Mając do wyboru oba auta Holden Racing Team z sezonu 2011 zdecydowałem się na to, którym jeździł Garth Tander. Szczerze mówiąc malowanie z tego sezonu bardzo mi się podoba i nie wykluczam dokupienia również auta drugiego kierowcy, którego malowanie jest identyczne.