Fiat Abarth Grande Punto S2000 Toni Gardemeister/Tomi Tuominen Monte Carlo 2010

Rajd Monte Carlo w 2010 roku stanowił inauguracyjną rundę serii Intercontinental Rally Challenge (IRC). IRC rozgrywano w latach 2006-2012, po czym zostało połączone z Rajdowymi Mistrzostwami Europy, natomiast w latach 2009-2011 Rajd Monte Carlo był pierwszą rundą tych mistrzostw. Na starcie 78. edycji pojawiły się trzy załogi startujące Fiatem Abarth Grande Punto S2000. Niestety żadna z nich nie ukończyła rajdu. Toni Gardemeister i Tomi Tuominen startujący w zespole Astra Racing odpadli z powodu awarii na 11 oesie.

Pojawienie się w mojej kolekcji modelu Fiat Abarth Grande Punto S2000 było planowane od dawna i w końcu się zdecydowałem. Wybrałem model gazetowy, który moim zdaniem prezentuje się bardzo dobrze 🙂












Odmiana cywilna kupiona pod marką Cararama jest u mnie od dawna, niemal od początku przygody ze skalą 1:43. Model, sprzedawany właściwie jako zabawka, spodobał mi się wówczas bardziej niż znacznie droższa odmiana od Norev, w której przede wszystkim lusterka były i są dla mnie nie do zaakceptowania.



Reklamy

Renault Alpine A442 B Didier Pironi/Jean-Pierre Jaussaud 24h Le Mans 1978

Wyścig 24h Le Mans w 1978 okazał się najbardziej udany dla zespołu Equipe Renault Elf. W poprzedniej edycji oba należące do zespołu Alpine A442, startujące z dwóch pierwszych miejsc, odpadły podczas wyścigu z powodu awarii silnika. Tym razem zespół do wyścigu przygotował trzy odmiany swojego auta – A442 A i Alpine A442 B napędzane silnikami V6 o pojemności 1996 cm3 oraz A443 z silnikiem o tym samym układzie i pojemności 2138 cm3. Do wyścigu przystąpiły dwa egzemplarze Alpine A442 A, z czego ten wystawiony pod szyldem zespołu Equipe Renault Elf Sport Calberson, ukończył zmagania na 4. miejscu, a drugi musiał się wycofać podobnie jak Alpine A443. Zwycięska okazała się odmiana Alpine A442 B, której załoga Didier Pironi/Jean-Pierre Jaussaud pokonała oba Porsche 936/78 zespołu Martini Racing Porsche System, różnicą odpowiednio 5 oraz 7 okrążeń.

Zwycięska odmiana A442 B wyróżniała się przede wszystkim osłoną kokpitu. Model wykonany przez IXO dla wydawnictwa Altaya otrzymałem w styropianowym opakowaniu i kosztował zaledwie 4 Euro. Od sprzedającego dowiedziałem się, że to już dosyć stare wydanie. Sam model przedstawia znacznie wyższy poziom niż sugerowałaby to jego cena, a do tego okazał się zdecydowanie ciekawy, o czym wspomnę zaraz po jego prezentacji 🙂









Model dotarł do mnie z odklejonym spojlerem, więc aby go ponownie przykleić postanowiłem go rozebrać. Okazało się, że model skrywa we wnętrzu niespodziewane elementy 😉

Na początku nie miałem pomysłu jak to uruchomić ani wiedzy, czy oświetlenie oraz cały układ elektroniczny znaleziony w modelu jest sprawny. Wyjąłem baterie i okazały się w porządku, więc włożyłem je na swoje miejsce i rozmyślałem, w jaki sposób miałoby to być uruchamiane. Po dłuższym czasie zorientowałem się, że światła zapalają się gdy trzymam ciepłymi palcami zaznaczoną na zdjęciu szklaną rurkę, w której znajdują się dwie metalowe blaszki.

Z tymi spostrzeżeniami zapytałem na forum, czy ktoś ma jakiś pomysł odnośnie tego, w jaki sposób producent przewidział uruchamianie zamontowanego oświetlenia w złożonym w całość modelu. Okazało się, że szklana rurka z metalowymi blaszkami to kontaktron, a więc oświetlenie załącza się poprzez przyłożenie magnesu. Dodatkowo układ elektroniczny podtrzymuje napięcie, przez co światła przednie świecą się po odłożeniu magnesu jeszcze przez krótki czas, natomiast tylne dosyć szybko gasną, a swoją drogą same w sobie świecą dosyć słabo, przez co widać to tylko na zdjęciu wykonanym bez żadnego oświetlenia.



Ford Mondeo Alain Menu BTCC 2000

Ford z modelem Mondeo startował w BTCC w latach 1993-2000. Do końca sezonu 1995 zespół prowadzony był przez Andy Rouse Engineering, a następnie w latach 1996-1998 przez West Surrey Racing. Od sezonu 1999 prowadzeniem zespołu zajęło się Prodrive, a w sezonie 2000 zespół pojawił się z dodatkowym trzecim samochodem. Do zespołu, w którym dotąd startowali Alain Menu i Anthony Reid, dołączył mistrz serii z 1998, Rickard Rydell. Kierowcy Ci zdominowali mistrzostwa zdobywając 3 pierwsze miejsca klasyfikacji kierowców. Mistrzem został Alain Menu, a Anthony Reid i Rickard Rydell zajęli odpowiednio 2. i 3. miejsce. Zespół zdobył mistrzostwo producentów z przewagą aż 104 punktów. Sezon 2000 był ostatnim, w którym obowiązywała w BTCC specyfikacja Super Touring, a od kolejnego sezonu pojawiły się regulacje, których celem było obniżenie kosztów. Ford wraz z końcem ery Super Touring wycofał się ze startów w najwyższej kategorii, a modele Focus wystawiane w kategorii aut produkcyjnych przez zespół GR Motorsport zniknęły po sezonie 2001, po czym nastała przerwa startów Forda w tej serii aż do roku 2009.


Pojawienie się serii British Touring Car Champions wydawnictwa Atlas bardzo mnie ucieszyło. Dała nadzieję na pojawienie się niedostępnych lub rzadkich dotąd modeli i tak też się stało. Osobiście wolałbym aby jakość modeli z tej serii była wyższa, jednak pojawienie się wielu z nich mimo to cieszy. Jednym z takich modeli jest właśnie Mondeo z sezonu 2000, które wcześniej było niemal nieosiągalne. Bryła modelu wzbudza pewne zastrzeżenia, jednak dotyczy to chyba głównie przedniej szyby i jej okolic, a przynajmniej ja mam takie wrażenie. Dotyczy to jednak głównie zdjęć, bo w rzeczywistości problem ten jest znacznie mniej zauważalny, przez co model bardzo pozytywnie mnie zaskoczył 🙂










Brawn GP BGP 001 Jenson Button 2009

Brawn GP Formula One Team powstało na bazie zespołu Honda Racing F1 Team po jego wycofaniu się z wyścigów Formuły 1 po sezonie 2008. Po wydaniu oświadczenia o rozwiązaniu zespołu Honda Racing F1 Team nie zaprzestał on działalności, ale został wystawiony na sprzedaż, by ostatecznie po ponad trzech miesiącach poszukiwań inwestora, zostać przejęty przez zarząd, który wykupił od koncernu całość udziałów w zespole i przemianował go na Brawn GP Formula One Team. Szefem zespołu pozostał pełniący tę funkcję w zespole Hondy Ross Brawn, który wszedł w posiadanie większości udziałów. Pozostałymi współwłaścicielami zostali Nick Fry, Nigel Kerr, Caroline McGrory i John Marsden. Dnia 6 marca 2009, czyli dzień po ogłoszeniu decyzji o przejęciu odbył się pierwszy test nowego bolidu, oznaczonego symbolem BGP 001, zaprojektowanego jako Honda RA109, nad którym prace rozwojowe zaczęły się stosunkowo wcześnie i nie zostały zaprzestane po decyzji o wycofaniu się Hondy z F1. W konstrukcji BGP 001 znalazł się silnik Mercedes-Benz, który udało się dopasować w miejscu, w którym miał znajdować się silnik Hondy. Na sezon 2009 znacznie zmienił się regulamin techniczny, który wprowadzał chociażby do F1 system KERS (systemu odzyskiwania energii kinetycznej), który gromadził energie podczas hamowania i pozwalał jednorazowo zwiększyć moc silnika o 80 KM przez około 7 sekund. Pomimo, że Honda w 2008 roku zapowiedziała korzystanie z tego systemu, Ross Brawn nie skorzystał z niego, tłumacząc to brakiem czasu na jego rozwój. Skład kierowców na sezon 2009 pozostał bez zmian w stosunku do składu dawnego zespołu Hondy – kierowcami zespołu byli Jenson Button i Rubens Barrichello. Dnia 9 marca zespół Brawn GP pojawił się na czterodniowych testach na torze Circuit de Catalunya, by wielokrotnie plasować się w czołówce, a trzeciego dnia uzyskać najlepszy czas. Kolejne testy na torze Circuito Permanente de Jerez również zakończyły się pomyślnie dla zespołu. W Grand Prix Australii, które było pierwszym wyścigu sezonu, zespół zdobył dwa pierwsze pola startowe, a następnie Jenson Button wygrał dla zespołu pierwszy wyścig, prowadząc od startu do mety. Rubens Barrichello po problemach na starcie, znalazł się na mecie na drugim miejscu. Kontrowersje wzbudzało zastosowanie w modelu BGP 001 tzw. podwójnego dyfuzora. Kontrowersje wzbudzał otwór z tyłu samochodu, który zwiększał szybkość przepływu powietrza pod samochodem, co tworzyło większy docisk, a więc dawało lepszą przyczepność. Konstrukcji takiej na początku sezonu 2009 używały zespoły Brawn GP, Toyota oraz Williams. Zespoły nieużywające dyfuzorów uważały takie rozwiązanie za nielegalne, a Ferrari, BMW Sauber oraz Red Bull wniosły oficjalne zażalenie w tej sprawie do Międzynarodowego Sądu Apelacyjnego Fédération Internationale de l’Automobile. Jeszcze przed trzecim wyścigiem sezonu podwójny dyfuzor został jednak uznany za zgodny z regulaminem. Jenson Button wygrał 6 z 7 pierwszych wyścigów, co świadczyło o wysokiej konkurencyjności BGP 001. W trakcie sezonu konstrukcja zmniejszyła jednak swoją przewagę nad rywalami, przez co kierowcy dojeżdżali na metę na dalszych pozycjach. Rubens Barrichello wygrał jednak dwa wyścigi właśnie w drugiej części sezonu. Wysokie wyniki w pierwszej części sezonu oraz tylko jeden nieukończony wyścig i punktowanie we wszystkich pozostałych doprowadziły Jenson’a Button’a do tytułu mistrza świata, a Rubens Barrichello był trzeci. Brawn GP jako zespół znalazł się na pierwszym miejscu w klasyfikacji konstruktorów. W trakcie sezonu wykorzystano trzy nadwozia BGP 001. Jenson Button przez cały sezon używał samochodu oznaczonego jako BGP 001-02. Rubens Barrichello do momentu wypadku w Grand Prix Singapuru używał BGP 001-01, a później BGP 001-03. W listopadzie 2009 roku Mercedes wykupił większościowy pakiet udziałów w zespole i przekształcił go na swój zespół fabryczny.

Model przygotowany przez IXO dla serii gazetowej przedstawia BGP 001 z wyścigu Grand Prix Brazylii na torze Interlagos, przedostatniej rundy sezonu 2009. Jenson Button ukończył ten wyścig na 5. miejscu, czym zapewnił sobie tytuł mistrza świata w klasyfikacji kierowców. Zespół Brawn GP zdobył wówczas tytuł mistrzowski w klasyfikacji konstruktorów. Model z tego wyścigu wyróżnia się reklamami sponsorskimi firmy ubezpieczeniowej Mapfre, Banco do Brasil i browaru Grupo Petrópolis, który reklamował piwo Itaipava oraz napój energetyzujący TNT. Muszę przyznać, że jest udany, jednak osobiście nie do końca podobają mi się osłony przednich felg mające nieprawidłowy kształt i obracające się wraz z kołem. Ciężko jednak wymagać, aby w budżetowym modelu były one oddzielone od koła i właściwie nie wiem, jak ta kwestia wygląda u innych producentów. Wiem tylko tyle, że moje Ferrari F2008 od Hot Wheels ma to odpowiednio zrobione, ale dobrym pomysłem mogłoby być wklejanie kół na stałe w odpowiedniej pozycji, pomijając ich obracanie się. Niestety zauważyłem to dopiero po zrobieniu zdjęć, przez co będzie to widoczne 😉











Ford FG X Falcon Mark Winterbottom V8 Supercars 2016

Mark Winterbottom po dwóch pełnych sezonach spędzonych w zespole Larkham Motor Sport, od sezonu 2006 przeniósł się do Ford Performance Racing i stał się od tego roku czołowym kierowcą serii V8 Supercars. W sezonie 2015, w którym zespół został przemianowany na Prodrive Racing Australia i został wprowadzony model FG X Falcon, został mistrzem serii. Rok 2016 nie był już tak udany, jednak wygrał dwa wyścigi i znalazł się na 6. miejscu klasyfikacji kierowców, pozostając najwyżej sklasyfikowanym kierowcą Forda.

Dla Apex Replicas ponownie został wykonany model z wyścigów Perth SuperSprint. W sezonie 2016 Mark Winterbottom pierwszy z nich ukończył na 22 miejscu, a drugi z nich wygrał. Wykonanie modelu jest takie samo jak opisywanego FG X Falcon #55, więc po te informacje odsyłam do wpisu na jego temat. Zmieniła się tylko ilość powstałych sztuk, która tym razem wynosi 558 🙂















Oba modele wygrałem w jednym miejscu i w sumie bardzo dobrze, że udało się wygrać akurat dwa najwyżej sklasyfikowane Fordy z sezonu 2016 z tego samego zespołu 🙂