Podsumowanie roku 2016

Z okazji zbliżającego się końca roku 2016 postanowiłem zrobić małe podsumowanie tego, co udało mi się w tym roku zdobyć 🙂

Dodatkowo zrobiłem, zdecydowanie lepsze, zdjęcia grupowe 🙂

Kupiłem co prawda jeszcze kilka modeli, jednak jeszcze trochę potrwa zanim do mnie trafią. Jako kryterium do prezentacji nabytków z ostatniego roku przyjąłem termin dotarcia ich do mnie. Kilka pokazanych powyżej czeka jeszcze na prezentacje, a jeden z nich niestety źle zniósł podróż i wymaga również naprawy. Ten rok przyniósł chyba największą ilość modeli tzw. „Poszukiwanych”. Jeszcze kilka było osiągalnych, jednak ograniczone możliwości finansowe zmuszają, a jednocześnie umożliwiają dalsze ich poszukiwania. W moim przypadku nowy rok zapowiada się jeszcze ciekawiej niż obecny, kiedy już 1 stycznia wygrałem Golfa V Variant z AutoArt w poszukiwanej konfiguracji kolorów 🙂

Wszystkim odwiedzającym życzę szczęśliwego Nowego Roku, a przeważającej grupie kolekcjonerów również znalezienia wielu poszukiwanych modeli, ale nie wszystkich, żeby potem nie było nudno! 🙂

Reklamy

Stanguellini S1100 Aldo Terigi/M. Berti Mille Miglia 1948

Wyścig 1000 Mille Miglia w 1948 zakończył się wygraną Ferrari 166 C Allemano Berlinetta. Kolejne na mecie pojawiły się auta klasy S1.1. Wśród nich na 4. miejscu (3. w klasie S1.1) znalazła się załoga Aldo Terigi/M. Berti w Stanguellini S1100. Stanguellini to włoska firma założona przez Vittorio Stanguelliniego z siedzibą w Modenie, która zajmowała się produkującą samochodów sportowych i wyścigowych. Jej założyciel zaczynał od modyfikowania samochodów Maserati, Alfa Romeo i Fiat do startów w wyścigach. Samochody, znane już jako Stanguellini, uczestniczyły w wielu różnych wyścigach. Poza Mille Miglia i innymi lokalnymi wyścigami można je było spotkać chociażby w 24h Le Mans oraz Formule 2 i 3. Obecnie w Modenie znajduje się Muzeum Stanguellini, a marka pozostaje znana jako jedna z małych włoskich firm, której udało się osiągnąć na torze znaczące rezultaty.

Model, który do mnie trafił to kolejny pochodzący, jak widać z serii „1000 Miglia”. Wykonany został przez Starline i sprawia wrażenie wyciągniętego prosto z ich gablotek do blistra. Nie zauważyłem żadnych różnic, w tym jakościowych 🙂












Dodge Charger Daytona Neil Castles Daytona 500 1970

Daytona 500 w 1970 roku była wyścigiem serii NASCAR Grand National. Wyścig odbył się 22 lutego 1970 roku na torze Daytona International Speedway w Daytona Beach, w stanie Floryda. W wyścigu tym we własnym zespole wystartował Neil „Soapy” Castles sponsorowany przez Stewart Matena Dodge. Dodge Charger Daytona ’69, z 7-litrowym silnikiem V8 Hemi o mocy 426 KM, pozwolił zakwalifikować się do wyścigu na 22. pozycji. Dystans wyścigu wynosił 200 okrążeń, natomiast Castles znalazł się na mecie na 12. miejscu pokonując 188 okrążeń. W całym sezonie wystartował w 47 z 48 wyścigów. Finiszował 12 razy w pierwszej piątce i 24 w pierwszej dziesiątce. Pozwoliło to na 5. miejsce w klasyfikacji końcowej sezonu.

Właściwie czekałem na pojawienie się jakiegokolwiek modelu tego auta w wyścigowym malowaniu, więc wybór to kwestia pojawienia się właśnie takiego. Musze przyznać, że od modelu spodziewałem się znacznie mniej. Wykonany jest przez Universal Hobbies i pomimo uproszczeń wygląda zaskakująco dobrze! 🙂








Komponuje się też świetnie z wcześniej pokazywanym Thunderbird’em z 1992 🙂



Dallara F399 Opel André Couto Macau Grand Prix 2000

Grand Prix Makau rozgrywane jest co roku na ulicznym torze Guia Circuit w Makau, stanowiącym specjalny rejon administracyjny Chin. Pierwszy wyścig na tym torze odbył się w 1954 roku, jednak nie skupiał wówczas tak profesjonalnych zawodników. Obecnie jednym z głównych wydarzeń każdego roku jest wyścig o Grand Prix Makau Formuły 3, który przyciąga wielu zawodników z całego świata. Ze względu na wymagającą naturę toru, długie proste, wąskie zakręty i położone blisko toru bandy, GP Makau uważane jest przez wielu za nieoficjalne Mistrzostwa Świata Formuły 3. Oficjalnie jednak jest to Puchar Interkontynentalny FIA.

W roku 2000 odbyła się 47. edycja tego wyścigu. Grand Prix Makau Formuły 3 za szóstym podejściem zwyciężył André Couto. Kierowca ten urodził sie w Lizbonie, jednak w wieku 4 lat przeprowadził się wraz z rodziną do Makau. GP Makau wygrał za kierownicą bolidu Dallara F399 teamu Opel Team BSR (Bertram Schafer Racing).

Model zwycięskiego bolidu został przygotowany przez Sun Star – producenta z siedzibą w Makau, który przejął również portugalskie Vitesse.

Producent co prawda podaje, że bolid to Dallara F300, jednak wiekszość źródeł podaje, że Couto startował F399. Model od dawna można u nas dostać w bardzo niskiej cenie, jednak mój kosztował jeszcze mniej – dosłownie 9 zł. W tej cenie otrzymałem pełnowartościowy model z lekko krzywo zamocowanym skrzydłem z tyłu, co zdarza się jednak również w zdecydowanie droższych modelach. Nad poprawieniem tego nawet się jeszcze nie zastanawiałem 🙂

Volkswagen Beetle Cabrio

Volkswagen Beetle został następcą modelu New Beetle produkowanego od 1997 roku i nawiązującego stylistycznie do klasycznego Garbusa. W mojej ocenie, zaprezentowany podczas Międzynarodowej Wystawy Samochodowej w Szanghaju w kwietniu 2011 roku, Beetle zdecydowanie korzystniej wygląda jako nawiązanie stylistyczne do pierwowzoru produkowanego w latach 1938–2003. Jego produkcja rozpoczęła się w 2011 roku, natomiast w 2012 wprowadzono wersję cabrio. Właśnie taka odmiana wykonana przez Schuco znalazła się w moich zbiorach 🙂

Tak się złożyło, że zarówno poprzednia, jak i obecna generacja trafiły do mnie jako kabriolet. Dodatkowo w obecnej chwili cabrio obecnej generacji posiadam również w żółtym kolorze 🙂

Liczę na to, że trafią z czasem do mnie również inne odmiany tego auta oraz oczywiście klasyczne Garbusy i auta bazujące na tej konstrukcji. Dodatkowo dobrze by było zmienić model od AutoArt na inny, bo w moim brakuje drugiego lusterka 🙂

Volkswagen Bora Variant

VW Golf IV generacji został zaprezentowany w roku 1997 podczas targów motoryzacyjnych we Frankfurcie i we wrześniu tego roku rozpoczęto jego produkcję. Wersja sedan bazująca na tej konstrukcji otrzymała nazwę Bora. Kombi określane jako Variant zaprezentowano w 1999 roku. Jako kombi oferowano zarówno Golfa jak i Bore. Bora poza oczywiście nieco innym przodem, oferowała również bogatsze wyposażenie. Produkcja Golfa IV generacji zakończyła się w roku 2003, a wersji kombi w grudniu 2006. Bora przestała być produkowana w 2005, a jej odmiana Variant już rok wcześniej.
Jeśli chodzi o model, w identycznej cenie miałem do wyboru Golfa i Bore kombi. W moim przypadku wybór Bory był oczywisty. Od zawsze preferowałem sedany zbudowane na bazie Golfa, z którego w przypadku prezentowanego auta wersja kombi odziedziczyła moim zdaniem ładniejszy przód. Sam model nie zachwyca nawet jeśli bierze się pod uwagę, że to tylko PMA, ale niczego więcej się po nim nie spodziewałem. Poza nie najlepiej zamontowanymi relingami dachowymi jest dosyć porównywalny z prezentowanym niedawno Volvo S70. Skorzystałem z tego, że można go jeszcze dostać w cenie adekwatnej do jakości, a nawet powiedziałbym, że niższej 🙂









O ile w samotności wygląda dosyć przeciętnie, to już przy świetnie wyglądającej kolejnej generacji jest niespodziewanie o wiele lepiej w tej kwestii. W moim przypadku świetnie się wkomponował 🙂



Moskwicz 2335

Moskwicz 2141 został następcą przestarzałego już modelu 2140 bazującego jeszcze na modelu 408. Nadwozie wzorowane było na Simce 1308, natomiast układ napędowy, z racji chęci wzdłużnego umieszczenia silnika na przednionapędowym Audi 100. Pierwsze samochody serii próbnej powstały w lutym 1986. Produkcja masowa rozpoczęła się 9 lipca 1988. Auta przeznaczone na eksport otrzymały nazwe ALEKO. Od roku 1998 produkowano zmodernizowaną wersję AZLK-21414 Swiatogor, posiadającą m. in. nowe reflektory. Wariant pick-up o oznaczeniu 2335 wdrożono do produkcji w 1993. Wcześniej jedynie niewielkie ilości hatchbacków 2141 przerabiano w zakładach na pick-upy. W 2001 roku zakłady OAO Moskwicz zakończyły produkcję wszystkich modeli, w tym produkowanych dotąd aut bazujących na 2141.
Model ALEKO znalazł się w mojej kolekcji już dosyć dawno. Wśród rosyjskich aut tego okresu spodobało mi się jego nadwozie, które podobno ma całkiem przyzwoity współczynnik oporu powietrza. Po zakupie podstawowej wersji cały czas chciałem, aby dołączyła do niej wersja pick-up. Nie chciałem jednak przepłacać, więc długo ALEKO pozostawało samotne. Zmieniło się to w ostatnim czasie, gdyż model pojawił się w końcu się w akceptowalnej przeze mnie cenie 🙂











Reflektory są jak widać lepiej wykonane w 2335 🙂