Williams FW26 Juan Pablo Montoya 2004

Williams FW26 okazał się charakterystyczny ze względu na wprowadzony w przedniej części bolidu tzw. „nos morsa”. Rozwiązanie to okazało się jednak nietrafione i w połowie sezonu bolid przeprojektowano w bardziej konwencjonalny sposób. Kierowcami zespołu w sezonie 2004 byli Juan Pablo Montoya i Ralf Schumacher. W wyniku poważnych obrażeń Schumachera w wypadku podczas Grand Prix Stanów Zjednoczonych, zastępowali go Marc Gené oraz Antônio Pizzonia.

Sezon został zdominowany przez Ferrari, które wygrało 15 z 18 wyścigów, jednak ostatnią eliminację, jaką było Grand Prix Brazylii, wygrał Juan Pablo Montoya, który ukończył sezon na 5. miejscu w klasyfikacji kierowców. Schumacher zdobył miejsce 9. zaś zastępujący go Pizzonia zdobywając trzykrotnie 7. miejsce zdobył 6 punktów i tym samym 15. lokatę. Marc Gené dojechał na 10. oraz 12. miejscu nie zdobywając tym samym punktów. Wyniki kierowców pozwoliły uzyskać zespołowi 4. miejsce w klasyfikacji konstruktorów.

W kolekcji posiadam bolid Juana Pablo Montoyi z pierwszej części sezonu.

Reklamy

Ford Focus Michael Funke DTC 1999/2000

DTC to seria wyścigowa rozgrywana na terenie Niemiec od roku 1995. Obecnie znana jest jako ADAC Procar Deutsche Tourenwagen Challenge. W kolekcji posiadam dwa modele z tej serii. Oba przedstawiają Forda Focusa z wyścigów DTC teamu Wolf Racing. W kolekcji miał pojawić się tylko Focus z sezonu 1999, w którym Michael Funke w debiutującym dla auta sezonie zdobył 3. miejsce w klasyfikacji generalnej, jednak w wyniku pomyłki sprzedającego, trafił do mnie również model z sezonu 2000, w którym wspomniany kierowca ponownie uplasował się na 3. miejscu. Oba modele tworzą razem świetny zestaw 🙂

Sezon 1999

Sezon 2000

Ford Thunderbird Alan Kulwicki NASCAR Winston Cup 1992

W związku z tym, że z prezentacją nowych nabytków jestem na bieżąco, a nowości dopiero za jakiś czas do mnie dotrą, postanowiłem pokazać model, który jest ze mną już od dłuższego czasu. Znaleziony w USA trafił do mnie głównie ze względu na nazwisko kierowcy. Alan Kulwicki urodził się 14 grudnia 1954 roku w Greenfield w stanie Wisconsin, niedaleko toru wyścigowego Milwaukee Mile. Karierę wyścigową zaczął od startów w kartingu. Do wyścigów Nascar trafił nie posiadając żadnych sponsorów i z mocno ograniczonym budżetem. W najwyższej serii NASCAR, Winston Cup, zadebiutował w 1985, dzięki temu, że Bill Terry zaproponował mu kilka startów w swoim zespole. Sezon 1986 był jego pierwszym pełnym sezonem w Winston Cup. W trakcie trwania sezonu Bill Terry wycofał się ze swoim zespołem, więc Kulwicki założył własny zespół, AK Racing. Sam prowadził swój zespół, w którym był szefem, kierowcą, właścicielem i szefem mechaników. Dopiero w 1988 Kulwicki zatrudnił Paula Andrewsa jako szefa zespołu. W 1986 Kulwicki startował mając do dyspozycji jeden samochód oraz dwa silniki na cały sezon. Wziął udział w 23. z 29. wyścigów. Ukończył sezon na 21. miejscu z 2705. punktami, co dało mu zwycięstwo w klasyfikacji debiutantów. W 1987 Kulwicki pozyskał dla swojego zespołu nowego sponsora, którym była firma Zerex. Pierwszy wyścig w Winston Cup wygrał w 1988 na torze Phoenix International Raceway, po czym przejechał „Polish Victory lap”. Kulwicki jako pierwszy tym samym przejechał okrążenie honorowe zwycięzcy w przeciwnym kierunku. Przed sezonem 1991 Zerex wycofał się ze sponsorowania zespołu Kulwickiego. W pierwszym wyścigu sezonu, Daytonie 500 wystartowało pięć samochodów pomalowanych w barwy różnych oddziałów amerykańskiej armii, w celu pokazania poparcia dla działań wojskowych Stanów Zjednoczonych w Zatoce Perskiej. Jeden z tych samochodów należał właśnie do Kulwickiego. Umowa z Armią Amerykańską była umową na jeden wyścig, więc przez kolejne dwa samochód nie miał żadnych reklam sponsorów. Do kolejnego wyścigu, na torze Atlanta Motor Speedway, Kulwicki wywalczył pierwsze pole startowe, natomiasty sponsorowany przez sieć restauracji Hooters, Mark Stahl nie zakwalifikował się do wyścigu. Kulwicki ukończył wyścig na ósmej pozycji, a Hooters po wyścigu podpisał z nim długoterminową umowę. Sezon ukończył na trzynastym miejscu. Wygrał jeden wyścig, cztery razy kończył w pierwszej piątce, a jedenaście w czołowej dziesiątce. Sezon 1992 Kulwicki rozpoczął od czwartego miejsca podczas wyścigu Daytona 500. Na torze Richmond był drugi. Wygrał wyścig Food City 500 na torze Bristol po starcie z pole position. Wywalczył również pole position do wyścigu na North Wilkesboro, który ukończył na siódmej pozycji. Po starcie z szóstej pozycji wygrał wyścig na torze Pocono. Na torze Michigan i podczas drugiego w sezonie wyścigu na Pocono był trzeci. Wywalczył także pole position do wyścigów na torach Michigan, Dover, North Wilkensboro i Charlotte. W przedostatnim wyścigu sezonu lider mistrzostw, Bill Eliott odpadł z wyścigu z powodu problemów z silnikiem, dzięki czemu na powadzeniu w klasyfikacji generalnej znalazł się zwycięzca wyścigu, Davey Allison. Kulwicki pozostał na drugiej pozycji, dzięki czwartemu miejscu w wyścigu. Przed ostatnim wyścigiem szanse na mistrzostwo miało aż pięciu kierowców. Przed startem jednak nikt w Kulwickiego nie wierzył i kierowca zmienił nazwę na swoim aucie z Thunderbird na Underbird, co było nawiązaniem do słowa „underdog”, czyli określenia kogoś będącego na przegranej pozycji. Ostatni wyścig sezonu rozgrywany na torze Atlanta Motor Speedway Kulwicki ukończył na drugiej pozycji, za Billem Elliotem. Prowadzący w klasyfikacji Davey Allisona wyścigu nie ukończył, przez co Kulwicki wygrał mistrzostwa z dziesięcioma punktami przewagi nad Elliotem, zdobywając 4078 punktów. Tytuł mistrza świata uczcił drugim „Polish Victory lap”. Łącznie w sezonie wygrał dwa wyścigi, jedenaście razy kończył wyścigi w pierwszej piątce, a siedemnaście w dziesiątce. Alan Kulwicki był ostatnim w historii kierowcą który wywalczył tytuł w swoim własnym zespole i pierwszym mistrzem z północy USA. Po tym sezonie kierowca nazywany „Polskim Księciem” stał się jednym z najpopularniejszych zawodników serii NASCAR. Ostatnim wyścigiem Kulwickiego był ukończony na 6. miejscu wyścig na torze Darlington. Alan Kulwicki zginął w wypadku awionetki 1. kwietnia 1993 przed wyścigiem Food City 500. Po pięciu wyścigach zajmował dziewiąte miejsce, na koniec sezonu został sklasyfikowany na 41. miejscu. 3 kwietnia 1993 zwycięzca wyścigu Bush Series na torze Bristol, Michael Waltrip wykonał Polish victory lap, by uczcić zmarłego dwa dni wcześniej Kulwickiego. Dzień później uczynił to samo zwycięzca wyścigu Winston Cup, Rusty Wallace. W ostatnim wyścigu sezonu zwycięzca wyścigu, Wallace, a także zdobywca tytułu mistrzowskiego, Dale Earnhardt, wykonali Polish Victory Lap jadąc bok w bok, by jeszcze raz oddać hołd mistrzowi NASCAR z poprzedniego roku. Trybunę przy zakrętach jeden i dwa na torze Bristol Motor Speedway nazwano imieniem Kulwickiego.

O kierowcy można by napisać jeszcze dużo więcej, jednak czas przejść do modelu 🙂

Model ten pochodzi z wydania nazwanego Racing Champions, oficjalnie licencjonowanego przez NASCAR. W świetnej cenie wraz z przesyłką trafiła do mnie edycja modelu z roku 1993 wraz z oryginalnym opakowaniem.

Alternatywą jest nowszy model Quartzo, którego odlew szczególnie bocznej szyby za słupkiem środkowym jest bliższy rzeczywistości, jednak oba modele zdają się być bardzo zbliżone, przez co mam podejrzenia, że mój model również mogła przygotować firma Quartzo. Po modelu, który jest tak stary jak ja, nie ma co się spodziewać wykwintnych detali, idealnych proporcji bryły czy nawet świetnej jakości powłoki lakierniczej. W gablocie przy nowszych modelach wygląda jednak dobrze, a przy okazji robienia zdjęć, z racji zanitowanego podwozia, którego nie chciałem rozwiercać, przez siatkę w oknie od strony kierowcy ustawiłem znajdujący się w środku luzem fotel na swoje miejsce 🙂

Bardzo lubię ten model i chętnie kupiłbym jeszcze kilka aut tego kierowcy 🙂

Ford Sierra RS 500 Frank Biela DTM 1989

Pojawienie się Forda Sierry w mojej kolekcji było tylko kwestią czasu. Już wcześniej byłem bliski zakupu auta z wyścigów DTM oraz zwycięskiej Sierry z wyścigu 24h Spa z 1989. Wybrałem wtedy jednak inne modele i Sierra musiała poczekać na swój czas. Ten pojawił się niespodziewanie, gdy pojawiła się na Allegro wspomniana Sierra z wyścigu na torze Spa-Francorchamps oraz RS 500 z DTM z roku 1989. Pomyślałem, że warto zalicytować. O licytacjach niemalże zapomniałem, jednak w porę zalicytowałem i ku mojemu zdziwieniu aukcja modelu DTM zatrzymała się na bardzo ładnej kwocie. Pomimo zalicytowania wyższą kwotą modelu z 24h Spa licytacje przegrałem. Ostatecznie mogę być jednak zadowolony uzupełnieniem tematu DTM o kolejne auto. Dokładniej jest to Sierra RS 500 zespołu Ford-Grab Motorsport GmbH, którą Frank Biela w 1989 zajął 13. miejsce w klasyfikacji generalnej DTM, nazywanej wtedy Deutsche Tourenwagen-Meisterschaft. W sezonie tym Biela dwukrotnie znalazł się na drugim stopniu podium. Bardzo lubię stosunkowo nowe wypusty PMA jeśli chodzi o modele DTM z lat ’80 i ’90. Sierra jest świetna, jednak ma jedno małe niedociągnięcie w stosunku do pozostałości. Mam na myśli widoczne bolce w lampach z tyłu, które dosyć często się pojawiają w modelach, jednak w tym przypadku są trochę zbyt wyraźne i zaburzają świetny odbiór całości 🙂









Cisitalia 202 SMM Spider Mille Miglia 1947 Tazio Nuvolari / Francesco Carena

O dzisiejszym aucie właściwie już wspomniałem w niedawnym wpisie na temat Cisitalii 202 Coupe. Chodzi oczywiście o zwycięską Cisitalie 202 SMM Spider z roku 1947. Załoga Tazio Nuvolari / Francesco Carena z numerem #179 ukończyła wyścig Mille Miglia na drugim miejscu, wygrywając zmagania w klasie S1.1. Za modelem zacząłem się rozglądać od czasu zakupu wersji Coupe i jak widać udało się dosyć szybko. Model to oczywiście Starline, prezentujący się przyzwoicie 🙂