Renault 12 Gordini – Marc Sourd 1971 Coupe de France Gordini

Ostatnio wygrałem kilka aukcji i na początek miały pojawić się kolejne Mercedesy z DTM, jednak niestety, ale okazały się uszkodzone już u sprzedającego. W zamian dołożyłem do paczki Renault 12 Gordini, które również okazało się uszkodzone. Wyłamaną felgę udało się jednak naprawić, a przy okazji poprawiłem krzywo osadzone reflektory oraz pomalowałem klatkę i wycieraczki na srebrno. Model pochodzi z francuskiej serii gazetowej Alpine & Renault Sportives, gdzie producentem był Eligor. Autem tym Marc Sourd startował w roku 1971 w Pucharze Francji Gordini (Coupe de France Gordini). Były to rozgrywane we Francji wyścigi w latach 1966-1974, w ramach których kierowcy startowali w takich samych samochodach. W ramach Pucharu Francji Renault, Puchar Gordini zastąpił Puchar Renault 5 rozgrywany do roku 1990. Od sezonu 1971, startujące w pucharze Renault 8 Gordini, zastąpiono modelem 12 Gordini. Gordini było najmocniejsza odmianą Renault 12. Wersja cywilna posiadała silnik 1.6 o mocy 113 KM. Marc Sourd, odnosząc 7 zwycięstw, wygrał te mistrzostwa w 1971.







Patrząc na zdjęcie oryginału, widać że model ma zbyt niską atrapę oraz reflektory. Nie znalazłem też zdjęć dokładnie w tym malowaniu w połączeniu z wlotem powietrza na masce. Jako całość prezentuje się jednak naprawdę dobrze 🙂

Prezentacja nowego nabytku stała się powodem do wyjęcia po raz pierwszy z blistra, kupionego we wrześniu 2015 modelu Dacia 1310 ze Złotej Kolekcji Aut PRL-u 🙂




Dacia 1310 to oczywiście zmodernizowana wersja Dacii 1300, która była produkowana na licencji Renault. Produkcję oraz sprzedaż Renault 12 oraz licencyjnej Dacii 1300 rozpoczęto w roku 1969. Europa zachodnia pożegnała się z modelem Renault 12 już w roku 1980, jednak produkcja pod marką Renault na innych rynkach trwała do roku 2000. Dacia 1310 z wieloma modyfikacjami przetrwała jeszcze dłużej, do roku 2004, a produkcję modelu dostawczego zakończono 8 grudnia 2006.

Reklamy

Najbardziej utytułowany zawodnik w historii DTM

Bernd Schneider jest najbardziej utytułowanym zawodnikiem w historii DTM. Zanim jednak osiągnął sukcesy w tej serii, w roku 1987 został mistrzem Niemieckiej Formuły 3. W latach 1988-1989 startował dla zespołu Zakspeed w Formule 1, jednak starty w tej ekipie były bardzo nieudane, gdyż zakwalifikował się tylko do ośmiu wyścigów. Na sezon 1990 przeniósł się do zespołu Arrows, jednak po pierwszym wyścigu został zastąpiony przez Alexa Caffiego. Po zakończeniu przygody z F1 występował w seriach prototypów sportowych w barwach Porsche, by w roku 1991 trafić do serii DTM, zastępując w zespole Mercedesa Michaela Schumachera, który odszedł do Formuły 1. W wyścigu na torze ulicznym w Singen (Hohentwiel) zajął niespodziewanie drugie miejsce, co pomogło mu pozostać w stawce na kolejny sezon, w którym zajął trzecie miejsce w klasyfikacji końcowej kierowców. Pierwsze Mistrzostwo serii DTM zdobył w roku 1995, który był ostatnim oficjalnym sezonem DTM. W roku 1997 zdobył mistrzostwo serii FIA GT. Po reaktywacji DTM w roku 2000 został mistrzem w latach 2000-2001, 2003 oraz 2006. Karierę zakończył po sezonie 2008. Łącznie w DTM odniósł 43 zwycięstwa, 25 pierwszych miejsc startowych oraz 60 najszybszych okrążeń.
Zestaw mistrzowskich modeli CLK z lat 2000-2001 oraz 2003 miałem cały czas w planach. Pierwszy krok uczyniłem stosunkowo dawno, kupując jako drugie auto wyścigowe do kolekcji model CLK z roku 2000 od AutoArt. Model z roku 2001 planowałem kupić również od tego producenta, gdyż zdjęcia modelu od Minichamps nie były dla mnie zachęcające. Jeśli chodzi o sezon 2003 nie ma wyboru, więc szukałem PMA, które swoją drogą kiedyś przegapiłem na Allegro.
Okazało się, że zebrałem zestaw szybciej niż się spodziewałem. Na Allegro pojawiła się aukcja dokładnie takiego zestawu jaki planowałem, z tym że wszystkie 3 modele od PMA.
Zalicytowałem i wygrałem:

CLK z sezonów 2000-2001 w wykonaniu PMA nie okazały się wcale takie złe 🙂





Porównując modele Minichamps i AutoArt widać ewidentne różnice. Pomijając aspekty detali w modelu AA brakuje nazwiska kierowcy na szybie, oraz reklama D2 ma odcień pomarańczowy, jednak przeglądając zdjęcia wydaje się, że oba modele są pod tym względem poprawne i zwyczajnie przedstawiają inny etap sezonu, więc warto mieć oba. Jeśli chodzi o wymiary modele różnią się pod tym względem. Pomimo podobnej długości AutoArt jest węższy i niższy, ogólnie sprawia wrażenie mniejszego. Pas przedni w PMA sprawia wrażenie zbyt pochyłego, jednak głównie z powodu słabo wykonanych i spasowanych z nadwoziem reflektorów.






Trudno niestety jednoznacznie stwierdzić, który model bardziej odzwierciedla rzeczywistość, więc jeśli o mnie chodzi to wciąż rozważam zdublować model z sezonu 2001, dokupując do poniższego modelu odpowiednik w wykonaniu AutoArt.






Mając oba modele tego samego producenta łatwiej zauważyć niewielkie zmiany aerodynamiczne wprowadzone na sezon 2001 🙂



Na rok 2002 Mercedes przygotował już nową wersję modelu CLK DTM, nawiązującą do nowego seryjnego modelu oznaczonego W209. Auto zdecydowanie różniło się od poprzednika wizualnie, zaś sama karoseria charakteryzowała się lepszymi właściwościami aerodynamicznymi. Model tej generacji w wykonaniu PMA jest zdecydowanie lepszy od poprzednika. W kupionym zestawie znalazł się oczywiście mistrzowski CLK z roku 2003.







Najprawdopodobniej nie są to ostatnie mistrzowskie modele tego kierowcy w kolekcji 🙂