McLaren MP4/4 – 1988 Ayrton Senna

McLaren-TAG zdobył tytuł mistrza świata konstruktorów i kierowców w sezonach 1984 (Niki Lauda) i w 1985 (Alain Prost). W sezonie 1986 Mclaren ustąpił Williamsowi w klasyfikacji konstruktorów, jednak Prost zdobył drugi tytuł mistrza świata kierowców. Po przegranych z zespołem Williams w sezonach 1986-1987, McLaren podpisał kontrakt z Hondą, która przyczyniła się do sukcesów Williamsa w tych latach. Na sezon 1988 do zespołu dołączył także Ayrton Senna, który przeszedł z Lotusa. Sezon ten był ostatnim tzw. „ery turbo”, na który wprowadzono też nowe regulacje dotyczące silników. Dozwolone było korzystanie z silników wolnossących o maksymalnej pojemności 3500 cm³ i maksymalnie dwunastu cylindrach. Samochodów z tymi silnikami nie dotyczyły ograniczenia odnośnie pojemności baku paliwa, które zostały zaostrzone w stosunku do samochodów używających silników z doładowaniem. Ciśnienie doładowania zostało zmniejszone z 4 do 2,5 barów. Honda w sezonie tym prowadziła dwa programy budowy silników – turbodoładowanego na bieżący sezon, oraz wolnossącego według regulaminu na następny rok. Rezultatem prac nad silnikiem turbodoładowanym jest jednostka RA168E 1.5 V6t . Z silnika tego w 1988 korzystał McLaren oraz Lotus, jednak to model MP 4/4 zaprojektowany przez Gordona Murraya oraz Steve’a Nicholsa okazał się niepokonany w 15 z 16 wyścigów sezonu. Senna wygrał osiem wyścigów i zdobył swój pierwszy tytuł mistrza świata. Zdobył mniej punktów od Prosta, jednak w klasyfikacji generalnej, w której w tym sezonie uwzględniano 11 najlepszych wyników, wyprzedził go o 3 punkty.

Zdecydowałem się na gazetowy model IXO, bo stwierdziłem, że będzie pasował do wspomnianych na wstępie modeli Solido z sezonów 1985 i 1986.

Słabym punktem w IXO są opony, natomiast tylne skrzydło już po zrobieniu zdjęć wyprostowałem, przyklejając w odpowiedniej pozycji po rozwierceniu mocującego go nitu 🙂

Reklamy

Nissan Bluebird Super Silhouette Gr. 5 Coca-Cola Light 1984

Nissan Bluebird Super Silhouette Gr. 5 to konstrukcja, która jak sama nazwa wskazuje tylko nawiązuje do seryjnego auta. Umieszczono w niej 4-cylindrowy silnik o pojemności 2,082 cm3 oraz 5-biegową skrzynię. Jednostka napędowa o oznaczeniu LZ20B osiągała 570KM i 539Nm przy 1000 kg wagi auta. Długość całkowita wyniosła aż 5,12m.
H. Yanagida zdobył tytuł mistrzowski za kierownicą tego auta dwukrotnie – w 1980 i 1982. Prezentowany model zespołu Central 20 pochodzi z roku 1984, a malowanie Coca-Cola Light bardzo mi się spodobało.








Model od TSM spodobał mi się tak bardzo, że chętnie dokupiłbym wersję z roku 1982 w czerwonych barwach Coca-Cola, jednak równie ciekawe są inne modele startujące w tych wyścigach. Ciekawostką może być też fakt, że w wyścigach obok Bluebirda startowały również Nissan Silvia oraz Skyline z tym samym silnikiem LZ20B i taki zestaw chętnie zobaczę u siebie w przyszłości.

Saleen S7R #20 FIA-GT Monza 2005 R. Janus/M. Stańco

Powstaje stosunkowo niewiele aut polskich kierowców wyścigowych, więc postanowiłem wzbogacić kolekcję o jeden z tych nielicznych wyjątków. IXO wydało model Saleen S7R, którym załoga Maciej Stańco/Rafal Janus zajęła 12. miejsce w wyścigu serii FIA-GT na torze Monza w dniu 10 kwietnia 2005. W pozostałych wyścigach Saleen o oznaczeniu nadwozia S7-01-014R posiadał już delikatnie zmienione reklamy sponsorskie, jednak schemat malowania pozostał niezmieniony. Autem tym Stańco startował również w wyścigach Grand Prix Polski, które w roku 2005 wygrał, zostając mistrzem po raz czwarty z rzędu.
Saleen S7R zadebiutował w roku 2000 na rodzimych torach w USA, a jego kariera w wyścigach długodystansowych zakończyła się w roku 2010. S7R posiadał silnik V8 o pojemności niespełna 7 litrów, mocy 600 KM i 745 Nm momentu obrotowego, natomiast model IXO stał się ciekawą pozycją w kolekcji 🙂